ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

Kατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα δύο μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ); Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγ...ορά...

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;
Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο
να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιχνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά;" Για να κλείσει ο μπακάλης της γειτονιάς
και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλο-μπακάλικα τής Γερμανίας. Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ οι εκλεγμένοι μας;
Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;
Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο - και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των... αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό; Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση του κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;
Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σήριαλ. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο. Να σου κάνουν με το ζόρι ''φιλική'' γλώσσα τα ... Τουρκικά!!! Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου μια θέση στο... "δημόσιο";
Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του; Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές. Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά
και γι’ αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές
της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου. Έτσι, δεν θα βρείτε ανάμεσά τους σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλα αυτά;
Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε Έλληνα που δεν θα .γεννηθεί, για την κάθε Ελληνίδα που δεν θα .γεννηθεί.
Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο.
Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη

ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΩ

ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΩ

Ποτέ δε θα σκεφτώ την αποτυχία και θα πετάξω απ’ το λεξιλόγιο μου λέξεις και φράσεις σαν: «σταμάτα, δεν μπορώ, ανίκανος, αδύνατο δε γίνεται, απίθανο, αποτυχία, ανεφάρμοστο, χωρίς ελπίδα, υποχώρηση», γιατί είναι λέξεις των κουτών.
Θα αποφεύγω την απόγνωση, αλλά αν τυχόν αυτή η αρρώστια του μυαλού με μολύνει, θα συνεχίζω να εργάζομαι μέσα στην απόγνωση. Θα μοχθώ και θα ...υπομένω. Θα αγνοώ τα εμπόδια στα πόδια μου και θα προσηλώνω τα μάτια μου στους σκοπούς πάνω απ’ το κεφάλι μου, γιατί ξέρω πως όπου τελειώνει η άγονη έρημος, εκεί φυτρώνει το πράσινο γρασίδι.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Στο εξής θα θεωρώ την προσπάθεια κάθε μέρας σαν ένα μόνο χτύπημα με το τσεκούρι μου στον κορμό πανίσχυρης βελανιδιάς.
Το πρώτο χτύπημα δε θα ταράξει το ξύλο, ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο.
Κάθε χτύπημα, μόνο του, μπορεί να είναι μηδαμινό, χωρίς καμιά συνέπεια.
Κι όμως από παιδικά χτυπήματα σιγά-σιγά η βελανιδιά θα πέσει.
Το ίδιο θα συμβαίνει και με τις σημερινές μου προσπάθειες.
Θα μοιάζω με τη σταγόνα της βροχής που απογυμνώνει το βουνό, με το έντομο που κατατρώγει την τίγρη, με το αστέρι που φωτίζει τη γη, το δούλο που χτίζει πυραμίδα.
Θα χτίσω το κάστρο μου μ’ ένα τούβλο κάθε φορά, γιατί ξέρω πως μικρές προσπάθειες, όταν επαναλαμβάνονται, θ’ αποτελειώσουν κάθε έργο.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Τα βραβεία της ζωής βρίσκονται στο τέλος κάθε ταξιδιού, όχι κοντά στο ξεκίνημα, και δε μου είναι δεδομένο να ξέρω πόσα βήματα χρειάζονται για να πετύχω το σκοπό μου.
Ίσως συναντήσω την αποτυχία ακόμα και στο χιλιοστό βήμα, κι όμως η επιτυχία κρύβεται πίσω από την επόμενη στροφή του δρόμου.
Ποτέ δε θα γνωρίζω πόσο κοντά είναι, παρά μόνο όταν γυρίσω στη στροφή.
Πάντα θα κάνω ένα βήμα παραπάνω.
Κι αν αυτό αποδείχνεται ανώφελο, θα κάνω άλλο ένα κι ακόμα ένα.
Αλήθεια, ένα βήμα κάθε φορά δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Δεν ήρθα σε τούτο τον κόσμο να νικηθώ, ούτε η αποτυχία τρέχει στις φλέβες μου.
Δεν είμαι πρόβατο περιμένοντας το βοσκό να με κεντρίσει.
Είμαι λιοντάρι και αρνούμαι να μιλάω, να περπατάω, να κοιμάμαι με τα πρόβατα.
Δε θα δώσω προσοχή σ’ αυτούς που θρηνούν και παραπονιούνται, γιατί η αρρώστια τους είναι κολλητική.
Ας τους να πάνε με τα πρόβατα.
Το σφαγείο της αποτυχίας δεν είναι ο δικός μου προορισμός.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Στην Ανατολή οι μικροί ταύροι δοκιμάζονται για τον αγώνα στην αρένα σύμφωνα με καθορισμένο τρόπο.
Φέρνουν καθέναν στην παλαίστρα και τον αφήνουν να ορμήσει εναντίον έφιππου ταυρομάχου που τον κεντάει με μια λόγχη.
Και τότε η αντρεία του κάθε ταύρου μετριέται προσεχτικά, ανάλογα με τον αριθμό των εφόδων που δείχνουν την απόφασή του να ορμήσει, παρά το κοφτερό χτύπημα της λάμας.
Από δω και στο εξής θα αναγνωρίζω πως κάθε μέρα δοκιμάζομαι από τη ζωή με τον ίδιο τρόπο.
Αν επιμένω, αν συνεχίζω να προσπαθώ, αν συνεχίζω να ορμάω, προς τα εμπρός, θα πετυχαίνω.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Θα επιμένω γνωρίζοντας πως κάθε αποτυχία θα αυξάνει την πιθανότητα για επιτυχία στην επόμενη προσπάθεια.
Κάθε όχι που ακούω θα με φέρνει πιο κοντά στον ήχο του ναι.
Κάθε συνοφρύωμα που συναντάω με προετοιμάζει για το χαμόγελο που έρχεται.
Κάθε ατυχία στο δρόμο μου θα έχει μέσα της το σπόρο της αυριανής καλής τύχης.
Πρέπει να έχω τη νύχτα για να εκτιμάω την ημέρα.
Πρέπει ν’ αποτυχαίνω συχνά για να επιτύχω μια φορά.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Δεν θα επιτρέψω στη χτεσινή επιτυχία να με αποκοιμίσει σε σημερινή νωθρότητα, γιατί αυτό είναι το μεγάλο θεμέλιο της αποτυχίας.
Θα ξεχνάω τα γεγονότα της περασμένης ημέρας, αδιάφορο αν ήταν καλά ή άσχημα, και θα χαιρετάω τον καινούργιο ήλιο με εμπιστοσύνη πως αυτή θα είναι η καλύτερη ημέρα της ζωής μου.
Όσο υπάρχει αναπνοή μέσα μου, τόσο θα συνεχίσω να επιμένω.
Γιατί τώρα ξέρω μια απ’ τις μεγαλύτερες αρχές της επιτυχίας.
Αν επιμένω αρκετά, θα νικάω.
Θα επιμένω.
Θα νικάω.
του Ογκ Μαντίνο, Αμερικανού συγγραφέα..

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ  ΑΝΑΦΟΡΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ  ΔΕΝΔΡΟΥ

     Υποχρεώθηκε σήμερα και κατέθεσα μηνυτήρια αναφορά κατ’ αγνώστου(Αριθ.πρωτ.1432/18-2-2013) στη Γραμματεία της Εισαγγελίας Πατρών για να διαβιβασθεί προς τον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αμαλιάδος.

          Στην αναφορά μου μεταξύ άλλων σημειώνω και τα ακόλουθα:  Το σλόγκαν που στο παρελθόν  παρότρυνε  τους πολίτες: «Φύτεψε κι εσύ ένα δένδρο, μπορείς» τα τελευταία χρόνια  αντικαταστάθηκε με το : «κόψε κι εσύ ένα δένδρο, μπορείς».

         Η τελευταία   αύξηση της τιμής του πετρελαίου  όπλισε τα χέρια  των πολιτών   με τα γνωστά αλυσοπρίονα.  «Βγήκε  ο Χάρος παγανιά»  και αφανίζει όποιο δένδρο βρει στο πέρασμά του.  Όμως η εικόνα που αντίκρισα το πρωί της περασμένης Πέμπτης 14 Φεβρουαρίου  στο προαύλιο του Κοιμητηρίου του Ιερού Ναού   Αγίας Παρασκευής   Κοροίβου του Δήμου Πηνειού  μόνο σαν  έργο παρανοϊκού μπορεί να χαρακτηρισθεί .

           Ένα δένδρο (Σανταμοριά) που είχα φυτέψει  το έτος 1999 για να εξασφαλίζει    σκιά  στους επισκέπτες-προσκυνητές. κατά τους θερινούς μήνες , άγνωστο  εγκληματικό  χέρι  το κατάστρεψε ολοσχερώς αφού έκοψε  όλα τα κλαδιά του, και άφησε μόνο  τον κορμό του  να φαντάζει, κολώνα της ΔΕΗ.

          Ο χώρος που είχα φυτέψει το δένδρο ήταν και  παραμένει  κοινόχρηστος ,  βρίσκεται εκτός περιφράξεως του Κοιμητηρίου και  η  σκιά του   εξυπηρετούσε  πλήρως τις ανάγκες των συμπολιτών ενοριτών  και εμού προσωπικά χωρίς να παρεμποδίζει κανένα.

          Επειδή η καταστροφή του δένδρου με αφορά  τόσο ως  ενορίτη του Ιερού Ναού  όσο και ως πολίτη   του Δήμου Πηνειού καταγγέλλω ενώπιον Σας  την  παρ’ αγνώστου  καταστροφή του, δεδομένου ότι δεν  κατέστη δυνατό να πληροφορηθώ τον δράστη  αν και το επεδίωξα.

          Επειδή οι  μόνοι  κάτοικοι του Δημοτικού Διαμερίσματος Κοροίβου που   γειτνιάζουν με το   Κοιμητήριο είναι  οι : Ν. Β. , K. Β. και   Ν.  Σ.. Π. , oι οποίοι διαπίστωσαν  την καταστροφή του δένδρου, πλην  ερωτηθέντες   περί   του δράστη, δήλωσαν  άγνοια. Επειδή θεωρώ την πράξη της καταστροφής  του δένδρου  ως  ποινικού  αδικήματος , καταθέτω την παρούσα μηνυτήρια αναφορά μου και εξαιτούμαι     την παραδειγματική τιμωρία του ενόχου.

TIMHTIKO ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΝΕΣΤΟΡΑ ΜΑΤΣΑ

TIMHTIKO ΑΦΙΕΡΩΜΑ

 ΣΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

 ΝΕΣΤΟΡΑ ΜΑΤΣΑ

 ΣΤΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΒΡΑΔΙΝΟ

ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

Την προσεχή Δευτέρα 18η Φεβρουαρίου  και ώρα 7 μ.μ. στα πλαίσια των  προγραμματισμένων εκδηλώσεων των Φιλολογικών Βραδινών   της Εταιρείας Λογοτεχνών που πραγματοποιούνται    στο αναγνωστήριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών θα γίνει ειδικό τιμητικό αφιέρωμα στον συγγραφέα και σκηνοθέτη που έφυγε σχετικά νωρίς, τον περασμένο Ιούνιο, Νέστορα Μάτσα.

Ο αείμνηστος συγγραφέας  είχε σπουδάσει γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου στο Παρίσι με υποτροφία της Γαλλικής Κυβερνήσεως. Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα  και με επιτυχία  με τη συγγραφή μυθιστορημάτων, διηγημάτων ,νουβελών, ποιημάτων και ταξιδιωτικών εντυπώσεων.

Σε συνεργασία με τον Κώστα Ασημακόπουλο έγραψαν πολλά θεατρικά έργα ενώ από το  1964 ασχολήθηκε με τον ελληνικό κινηματογράφο κι είχε γυρίσει είκοσι ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους με θέματα από την Ελληνική παράδοση, τις μορφές και το έργο μεγάλων ελλήνων καλλιτεχνών. Για τις ταινίες του  είχε τιμηθεί με δέκα διεθνή βραβεία, ενώ για το έργο του: «Το παραμύθι του Θεόφιλου» τιμήθηκε το 1962 με το πρώτο Κρατικό  Βραβείο.

Στην τιμητική αυτή εκδήλωση θα μιλήσουν ο συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής Κωνσταντίνος Πανίτσας με θέμα: «Ο λόγιος Νέστωρ Μάτσας» και η  Πεζογράφος και Ζωγράφος Μαρία Καρέλα με θέμα: «Ο λογοτέχνης Νέστωρ Μάτσας».  Την όλη εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λεωνίδας  Μαργαρίτης.

Η είσοδος για το κοινό  θα είναι ελεύθερη

ΚΡΙΣΕΙΣ-ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΕΡΟΘΕΟΥ

ΚΡΙΣΕΙΣ-ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

κ. κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΓΑΜΗΛΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ»

Ευχαριστώ για το βιβλίο που μου αποστείλατε με τίτλο «Γαμήλιο ταξίδι στο μέτωπο» που αναφέρεται στον ηρωισμό του πατέρα σας κατά την εποποιία του 1940.

Διάβασα το βιβλίο απνευστί και θαύμασα. Είδα το ηρωικό φρόνημα του πατέρα σας στην αφήγησή του, αλλά και συγκινήθηκα από το περιεχόμενο των επιστολών του που έστειλε από το Μέτωπο. Θα μπορούσε  κάποιος να τις αναλύση για να διαπιστώση την αξία τους.

 Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο ηρωισμού, θάρρους, μεγαλοψυχίας, απλότητας, αγάπης, τρυφερότητας και πολλά άλλα. Ασφαλώς και καυχάσθε που είχατε ένα τέτοιον άξιο πατέρα που αγαπούσε τόσο πολύ την Πατρίδα, τους γονείς του και κυρίως την γυναίκα του.

Πολλοί έγραψαν για τον πόλεμο του 1940,παρουσίασαν τα δοξασμένα γεγονότα, αλλά στο βιβλίο αυτό περιγράφονται λεπτομέρειες που δείχνουν πολύ ανθρώπινες ,αλλά και ξεχωριστές προσωπικές στιγμές.

Πολλά από τα περιστατικά μου θύμισαν διάφορες αναμνήσεις του πατέρα μου, ο οποίος πολέμησε τότε στην πρώτη γραμμή, τραυματίσθηκε, και μετά την θεραπεία του στο Νοσοκομείο της Αθήνας προωθήθηκε πάλι στον πόλεμο από όπου και επέστρεψε στα Γιάννενα, μετά την κατάρρευση του μετώπου. Πόσα δεν άκουσα και εγώ από το στόμα του!

  Επίσης συγκινήθηκα πολύ γιατί στο βιβλίο γράφετε για τον Ταγματάρχη Πυροβολικού Δημήτριο Κωστάκη. Μεγάλωσα στα Γιάννενα, ήμουν ενορίτης της Ενορίας της Αγίας Μαρίνας, από μικρό παιδί πήγαινα στην Εκκλησία, και όλοι  μας μιλούσαν για τον κ. Κωστάκη, που τότε ήταν Επίτροπος του Ιερού Ναού, ότι διέπρεψε στον πόλεμο στην Αλβανία. Τον έβλεπα πάντοτε με θαυμασμό και καμάρωνα που ήταν ενορίτης μας. Νομίζω, πρόκειται γι’ αυτόν που γράφει ο πατέρας σας.

  Πολύ σας ευχαριστώ για το βιβλίο και εύχομαι ο Θεός να αναπαύση την  ψυχή του πατέρα σας εν σκηναίς δικαίων, αλλά και της ηρωικής μητέρας σας(δεν ξέρω αν ζη) και να ευλογή εσάς τους  απογόνους του.

Με θερμές ευχές

Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου

ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

ΣΤΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Με την εκλογή νέας Διοίκησης έληξαν οι εργασίες της Γενικής Συνελεύσεως των αντιπροσώπων της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος που έγιναν το Σαββατοκύριακο 9 και 10 Φεβρουαρίου  στα γραφεία  της στην Αθήνα όπου έλαβαν μέρος και εκπρόσωποι της Πολυτεκνικής Οργάνωσης Πατρών καθώς και των γειτονικών  Συλλόγων Πολυτεκνων Αιγιαλείας και   ΄Ηλιδας.

          Στο Γενικό Συμβούλιο από την περιοχή μας εξελέγησαν και έλαβαν θέσεις στη Διοίκηση της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων ο Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων ΄Ηλιδας           Λεωνίδας  Μαργαρίτης ως Αντιπρόεδρος,   και  το μέλος του  Δ.Σ.  της Πολυτεκνικής Οργάνωσης Πατρών κ.Αναστασία Μανωλοπούλου-Νικολοπούλου   ως Γενική Σύμβουλος  της Α.Σ.Π.Ε.

          Η πλήρης σύνθεση του Γενικού Συμβουλίου έχει ως ακολούθως:

Πρόεδρος:  Βασίλειος Θεοτοκάτος από την Ένωση Πολυτεκνων Αθηνών

Αντιπρόεδρος:  Λεωνίδας Μαργαρίτης από το Σύλλογο Πολυτέκνων ΄Ηλιδας

Αντιπρόεδρος: Για  την Εκτελεστική Επιτροπή, Ιωάννης Γιαννίσης από την Ε.Π.Α.

Αντιπρόεδρος: Γιά την Εκτελεστική επιτροπή Νικόλαος Φωτόπουλος από την Ε.Π.Α.

Γενικός Γραμματέας: Εμμανουήλ Χρυσόγελος από την Παμπειραϊκή  Ένωση Πολυτέκνων

Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας: Αγγελική Σταθά από την Ε.Π.Α.

Ταμίας:   Δημήτριος Χατζηγεωργίου από την Ένωση Πολυτέκνων Αθηνών

Αναπληρωτής Ταμίας:  Δημήτριος Σταμούλης από την Ε.Π.Α.

Έφορος: Γεώργιος Τσακαλίδης από τον Σύλλογο Πολυτέκνων Θεσ/νίκης «ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ»

Γενικοί Σύμβουλοι:

Βοϊδης Ιωάννης από το Σύλλογο Πολυτέκνων Καβάλας.

Γκουντελάκης Παναγιώτης από το Σύλλογο Πολυτέκνων Λάρισας.

Ιωαννίδης Κυριάκος από το Σύλλογο Πολυτέκνων Κοζάνης.

Κυριακού Ιφιγένεια από το Σύλλογο Πολυτέκνων Χαλκιδικής

Κορνάρου Ευαγγελία από τον Σύλλογο Πολυτέκνων Ιεράπετρας

Μανωλοπούλου   Αναστασία από την Πολυτεκνική Οργάνωση Πατρών

Παπαμιχαήλ Ευάγγελος από το Σύλλογο Πολυτέκνων Άρτας.

Πετροπούλου Αγάπη από το Σύλλογο Πολυτέκνων Έβρου.

Παρασύρης Γεώργιος από το Σύλλογο Πολυτέκνων Ηρακλείου Κρήτης

Πράπα Σουλτάνα από το Σύλλογο Πολυτέκνων Μαγνησίας

Σούφλα Ουρανία από το Σύλλογο Πολυτέκνων Καρδίτσας

Σανιδάς Νικόλαος από το Σύλλογο Πολυτέκνων Λειβαδιάς

Σμολοκτός Νικόλαος από το Σύλλογο Πολυτέκνων Δράμας

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Βασίλη Λάζαρη

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

ΛΕΩΝΙΔΑ Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ «Γαμήλιο ταξίδι στο μέτωπο»

Eκδόσεις: ΒιβλιοΠΑΝΟΡΑΜΑ, Πάτρα 2012

                                 Γράφει ο Ιστορικός    Βασίλης Λάζαρης

Το βιβλίο ,που παρουσιάζουμε «Γαμήλιο ταξίδι στο μέτωπο» με επιμέλεια και παρεμβάσεις του Λεωνίδα Μαργαρίτη, συγκροτείται κατά κύριο λόγο από τις γραπτές αναμνήσεις και τις επιστολές από την γραμμή του πυρός του πατέρα του ,που ακριβώς μια μέρα μετά το γάμο του είχε στρατευθεί και για έξι μήνες  έζησε την αιματηρή περιπέτεια του Σαράντα και του Σαρανταένα στην Αλβανία μέσα στα χιόνια, στις σκληρές δοκιμασίες και στις στερήσεις ενός ανελέητου πολέμου ,αντικριστός με τις συνεχείς φρικώδεις παρουσίες του θανάτου. Πρόκειται για  καταγραφές στην αφτιασίδωτη και σκληρή γλώσσα της αλήθειας από ένα απλό άνθρωπο της Ελληνικής υπαίθρου, που με τους ίδιους χαμηλούς τόνους αναφέρεται και στο μικρό  χρονικό του και στα γράμματά του στη θριαμβική πορεία των μαχητών μας ,στη θεώρηση των σκοτωμένων  συντρόφων, στη συμπόνια προς τον τραυματισμένο εχθρό, στην πίστη του για κάποιες μεταφυσικές παρεμβάσεις στα καθημερινά περιστατικά των σφαγών και κυρίως στη νοσταλγία του για τους δικούς του, που βρίσκονται κάτω στο χωριό, που αγωνιούν γι’ αυτόν και τον περιμένουν να ξαναγυρίσει.

Έτσι μιλά χωρίς καθόλου λεκτικά παιχνίδια, που άλλωστε τα αγνοεί, για το άγριο πολεμικό πανηγύρι πάνω στο ύψωμα 613 με πυρά «εν βαδίσματι» και για τις ιαχές «Αέρα»για το σκοτωμένο λοχαγό ,που πήγε και τον είδε ,που είχε το  στόμα του ανοιχτό, που του σκέπασε το πρόσωπο και τον ακούμπησε σε μια πέτρα, για να φαίνεται καθιστός, για τον πληγωμένο ιταλό στρατιώτη, του  έβαλε στην καραβάνα του μια χούφτα σταφίδα, που του έφτιαξε ένα τσιγάρο και του  το έδωσε να το καπνίσει για τα θαύματα, που όλος ο στρατός τα είδε με τα μάτια του, την Παναγία, την Θεοτόκο και Μητέρα του φωτός, που τους βεβαίωνε, ότι  η Ελλάδα θα νικήσει και για τη συντροφιά του  μέσα  από τις επιστολές ,που λάβαινε, με την αγαπημένη του γυναίκα την Αγγελική, με την λατρευτή του μητέρα, με τον Θεοχάρη, την Ευδοξία, τον Νίκο. τον  Κώστα, την Φανιώ, τον Πάνο και την Παρασκευή. Τους ήθελε όλους ευτυχισμένους και δεν εννοούσε ή δεν ήθελε να εννοήσει την πικρή πραγματικότητα και των μετόπισθεν, την μίζερη ζωή των δικών του, τον πατέρα του ,που μεθούσε ,την μητέρα του, που απειλούσε  την άμοιρη νύφη  της με ξυλοδαρμό, την ίδια την νύφη και σύζυγο του, που κυλιόταν κατά καιρούς μέσα στις απογνώσεις της στο χώμα. Δεν βάθαινε γενικότερα ο Γεώργιος Μαργαρίτης στα πράγματα του χωριού ή ίσως δεν του επέτρεπε η γνώση της ύπαρξης της λογοκρισίας να βαθύνει. Έτσι του ήσαν αρκετά τα ελάχιστα κατακτημένα της ζωής, γιατί, όπως σημείωνε  σε κάποιο γράμμα του «αυτοί με τα πλούτη τους κι εμείς με την ευτυχία μας και την ομόνοια στο ίδιο κομμάτι γης που πατούν και αυτοί, που τα έχουν, πατούμε κι εμείς οι φτωχοί».

Πέρα ωστόσο από όλα αυτά, με τις περιγραφές του επιβεβαιώνει ο στρατιώτης Μαργαρίτης, ότι ζει ολόψυχα την ομορφιά της νίκης των Ελληνικών όπλων άσχετα αν δεν προσδιορίζει, ότι η νίκη αυτή κερδίζεται σε βάρος όχι γενικά των ιταλών αλλά του ιταλικού φασισμού και της κτηνώδους παρουσίας του. Πανηγυρίζει πάντως, όπως και όλος ο ελληνικός λαός και τα στρατευμένα παιδιά του-και τούτο καταφαίνεται στις καταγραφές, αντίστοιχες με τις καταγραφές του ελληνικού τύπου της εποχής, οι οποίες  εξόργιζαν ωστόσο την βασιλομεταξική δικτατορία.

Έτσι ,το Γενικό Στρατηγείο σε εμπιστευτικό έγγραφο του προς το δεύτερο γραφείο του Γενικού Επιτελείου Στρατού στα τέλη του Νοέμβρη του 1940 σημειώνει ότι «ο ημερήσιος τύπος δημοσιεύων περιγραφάς και σχόλια επί των διεξαγομένων εν Αλβανία επιχειρήσεων υποπίπτει εις σοβαρά ατοπήματα έχοντα δυσμενή επίδρασιν τόσον επί της διεξαγωγής  των επιχειρήσεων και επί του ηθικού του τε μαχομένου στρατού και του λαού. Τα ατοπήματα ταύτα σχετίζονται με τας  μεγάλας υπερβολάς εν τη αφηγήσει, όπου παρουσιάζονται ως επιτευχθέντες αντικειμενικοί σκοποί κατά πολύ υπερβαίνοντες  τα πραγματικά επιτευχθεντα, και με την υποτίμησιν του εχθρού, χαρακτηριζομένου ως δειλού ή  πανικόβλητου ή άνευ αξίας. Η υποτίμησις αυτή δεν ανταποκρίνεται προς την  πραγματικότητα. Ο εχθρός ηγωνίσθη, εις πολλά δε σημεία γενναίως και πεισμόνως».

          Ο  Γεώργιος Μαργαρίτης πολέμησε  μέσα από τις γραμμές του πατραϊκού 12^ου  Συντάγματος, το οποίο πήρε μέρος σε πολλές  μάχες και αντιμετώπισε τις δυσκολίες του πολέμου στις περισσότερες περιπτώσεις με αποτελεσματικότητα. Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1940 εκτόπισε  από τις θέσεις του  τους Ιταλούς στην περιοχή των Γεωργουτσάδων, αφού έχασε 120 άνδρες, ενώ στα μέσα του ίδιου μήνα κατέλαβε ύστερα από σκληρές προσπάθειες το πολυθρύλητο ύψωμα 613.κοντά στο χωριό Κηπαρόιτ, στον παραλιακό τομέα. Στις 4 του Γενάρη τέλος εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του υψώματος της Σκουτάρας για να ανοίξει τον δρόμο προς τον Αυλώνα, στο εγχείρημα  του μάλιστα αυτό πολλοί μαχητές του σκοτώθηκαν, αρκετοί δίπλα στα συρματοπλέγματα του εχθρού. Ολόκληρη την άγρια αλήθεια της σφαγής  την  ζούσε σχεδόν κάθε μέρα με τους συναδέλφους του «εν όπλοις» ο Μαργαρίτης, ελπίζοντας στην τελικά νίκη των ελληνικών όπλων αλλά και στον πολυπόθητο τερματισμό της αιματηρής δοκιμασίας εκείνου του ανελέητου πολέμου. Φρόντιζε κάθε φορά στα γράμματά του να βεβαιώνει, ότι ήταν πολύ καλά «με την δόξα του υψίστου θεού και όλων των αγίων» και να αποκαλύπτει την έγνοια του για το σπιτικό του, για τους ανθρώπους του, ακόμη και για τα «ζωντανά» προσδιοριστικά στοιχεία όλα αυτά της ωραιοποιημένης ειρηνικής ζωής του, που ο ίδιος μέσα στη  σκληρή πραγματικότητα του μετώπου συνεχώς νοσταλγούσε.

          Στις 6 του Απρίλη του 1941 εκδηλώθηκε και κατά την Ελλάδας και κατά της Γιουγκοσλαβίας συντονισμένη γερμανική επίθεση.’ Όπως σημειώνει ο Μαργαρίτης στο μικρό χρονικό του «ήρθε κάποιο  βράδυ ένας ταγματάρχης και μας είπε κλαίγοντας, ότι μας κήρυξε η Γερμανία τον πόλεμο και ο Θεός βοηθός. Το πρωί ο ίδιος ταγματάρχης μας είπε ότι τα οχυρά του Ρούπελ έχουνε σταματήσει με μεγάλες απώλειες  οι γερμανοί. Ρίξαμε, μας είπε, τόσα αεροπλάνα. Να έχουμε θάρρος και να μη δειλιάζουμε. Με ακμαίο το ηθικό μας είπε, θα πέφταμε για την πατρίδα» Και ο Μαργαρίτης αναρωτιέται έτσι με περισσή ειλικρίνεια: Τί από τα δύο να βάλουνε στο νου τους οι στρατιώτες-το κλάμα και την απελπισία του ταγματάρχη το προηγούμενο βράδυ ή το αρειμάνιο  ύφος του το επόμενο πρωινό;

Στις 19 του Απρίλη ζητήθηκε από ένα μέρος της ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας να γίνει ανακωχή με τους γερμανούς «προς πρόληψιν της αναρχίας» όπως αναφέρεται στην έκδοση του Γενικού Επιτελείου Στρατού  «Το τέλος  μιας εποποιίας» και επειδή εις ορισμένας μονάδας εσημειούντο κομμουνιστικά κινήματα, Την επομένη ημέρα ο Τσολάκογλου, διοικητής του 3^ου Σώματος Στρατού, ήλθε σε επαφή με την ηγεσία των γερμανικών στρατιωτικών τμημάτων που βρίσκονταν πια μέσα  στα Ελληνικά εδάφη, και στις 21 του Απρίλη η Ελληνική Στρατιά της Ηπείρου υπέγραψε χωριστή συνθηκολόγηση.

          Ο Μαργαρίτης αναφέρεται στο μικρό χρονικό του στη χωριστή αυτή συνθηκολόγηση χωρίς να προχωρεί σε κανένα είτε κατακριτικό είτε επαινετικό σχόλιο. Είναι άλλωστε τώρα ένας κουρασμένος πολεμιστής, που τον βαραίνει στον ώμο το ντουφέκι του, που λαχταρά να ξαναδεί το χωριό του με τους φιλικούς του ανθρώπους και που έχει αφήσει πίσω τις δάφνες του πολέμου, πεταμένες πάνω στους λασπωμένους  δρόμους του γυρισμού.

Θυμάται πολύ καλά εκείνη την πικρή επιστροφή και σημειώνει:       «Ξεκινήσαμε από το Καλαράτ της Αλβανίας πορεία μέχρι το Κρυονέρι του Μεσολογγίου-μια πορεία ανυπολόγιστων χιλιομέτρων και μάλιστα χωρίς τρόφιμα εκτός από την κουραμάνα, που πήραμε από τους Φιλιάτες. Σταματούσαμε σε κάτι χωριά. Σε ποιόν να πρωτοδώσουν, που άρχισε  η πείνα να απλώνει τις φτερούγες της και να γίνεται μεγάλη αρρώστια, αρρώστια θανατερή».

Ο στρατιώτης Γεώργιος Μαργαρίτης ,από τον Κόροιβο της Ηλείας κληρωτός του 1933,γεμιστής οπλοπολυβόλου στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940,ακολούθησε στον ξαναγυρισμό τα τμήματα του πατραϊκού 12^ου Συντάγματος, στο οποίο ανήκε.

 Το Σύνταγμα αυτό, που πλήρωσε  βαρύ φόρο αίματος στα πεδία των μαχών  στην Αλβανία, ξεκίνησε  την οδυνηρή κάθοδό του στις 16  του Απρίλη και στις 23 του ιδίου μήνα πέρασε τον Καλαμά. Στη συνέχεια οι οπλίτες  του άρχισαν να κατεβαίνουν προς το νότο, το μεγαλύτερο μέρος τους πεζοί και χωρισμένοι σε μικρές ομάδες , και στις αρχές  του Μάη έφτασαν στην Πάτρα. Την επιστροφή εκείνη ο πατραϊκός λαός την δέχθηκε με πίκρα και η τοπική εφημερίδα «Τηλέγραφος» την χαιρέτησε σε κύριο άρθρο της με αυτά τα λόγια:

          «Πανέλληνες ! Βγάλτε τη σκούφια σας! Περνάει ο Στρατός μας! Οι σταυραετοί του Δωδεκάτου Συντάγματος έχουν ιδιαίτερα δικαιώματα στην ευγνωμοσύνη του Έθνους…»