ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ-ΙΑΤΡΟΥ ΚΡΙΤΩΝΟΣ ΦΙΛΟΥ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ-ΙΑΤΡΟΥ  ΚΡΙΤΩΝΟΣ  ΦΙΛΟΥ

               Στη  Δ/νση της εφημερίδας  «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»

                                  Αγαπητέ κ. Δ/ντά

Διάβασα κι εγώ την ανοιχτή επιστολή που συνέταξε και απέστειλε από τις φυλακές του Αγίου Στεφάνου και καταχωρήθηκε στο  φύλλο της εφημερίδας σας  της περασμένης Δευτέρας  19^ης Νοεμβρίου ο Καθηγητής κ. Κρίτων Φίλος  και ως  ένας εκ των συμπολιτών αποδέκτης της επιστολής αυτής σπεύδω να απαντήσω στο «φίλο» γιατρό. Κατ’ αρχάς θα ήθελα να αυτοσυστηθώ  ως ένα από τα θύματα του καθηγητικού κατεστημένου  αφού μετά από μια επίσκεψη ρουτίνας  εισέπραξα φεύγοντας  δύο χρόνια κατάθλιψη. Αυτό δεν έχει ασφαλώς να κάνει σε τίποτα με τον επιστολογράφο ,ούτε ασφαλώς τον βαρύνει επειδή κι αυτός προσέφερε τις υπηρεσίες του στο ίδιο νοσηλευτικό ίδρυμα και υπήρξε καθηγητής της ιδίας Ιατρικής Σχολής.

Η επιστολή του κ. Καθηγητή μας κατατοπίζει ασφαλώς από τη δική του σκοπιά για την εργώδη προσπάθειά του να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο κοινωνικό σύνολο. Αποδίδει την καταδίκη του σε συναδέλφους του οι οποίοι είχαν κίνητρο «να εξασφαλίσουν  την διεύθυνση της κλινικής για να εγκαθιδρύσουν το παραμάγαζό  τους….». Για να το λέει αυτό ο κ. Καθηγητής κάτι πολύ περισσότερο από εμάς πρέπει να γνωρίζει…Όμως δεν είδαμε ούτε ακούσαμε να καταγγέλλει σε ανύποπτο χρόνο  αυτές τις συμπεριφορές συναδέλφων του. Τώρα νομίζω αυτές οι ανώνυμες καταγγελίες δεν ωφελούν κανένα και πολύ περισσότερο τον ίδιο. Ίσως ο κ. Καθηγητής  να όφειλε  να  μας στείλει και στο παρελθόν μια ανοιχτή επιστολή και να καταγγείλει ως πνευματικός άνθρωπος-επιστήμων   τα τυχόν παραμάγαζα  που λειτουργούσαν στο περιβάλλον του Νοσοκομείου και να επιστήσει την προσοχή των  προσερχομένων  για νοσηλεία προκειμένου να μην πέφτουν θύματα των διαφόρων  «υπευθύνων» των παραμάγαζων.

Αλλά ας αφήσουμε το ζήτημα αυτό και ας έλθουμε στα υλικά που οικοδομήθηκε  η καταδίκη του κ. Καθηγητή. Προσωπικά θα περίμενα στην ολοσέλιδη επιστολή του να εκθέσει ποία ήταν η κατηγορία που τον βάρυνε, ποίοι τον ενοχοποίησαν, τί είπαν για την κατηγορία και ποία απ’ αυτά που κατέθεσαν οι μάρτυρες δεν ήσαν αλήθειες. Να μας πει τη δική του αλήθεια για το θάνατο του 77χρονου και για 66 μέρες νοσηλευομένου ασθενούς. Τι κατά το κατηγορητήριο φέρεται να έπραξε, τι όντως ισχυρίζεται ο ίδιος ότι έπραξε και τι ψευδώς κατ’ αυτόν  κατέθεσαν οι κατήγοροί του και οι μάρτυρες σκευωρείς του.

Προσωπικά με την ανοιχτή επιτολή του ο καταδικασθείς κ. Καθηγητής  δεν με έπεισε για το αθώον της περιπτώσεώς του ούτε ασφαλώς είμαι σε θέση να κρίνω τους δικαστές που του επέβαλαν αυτή την τιμωρία.

Εάν έχει ανάγκη όπως δήλωσε ο κ. Καθηγητής  να απευθυνθεί με ανοιχτή επιστολή προς τους συμπολίτες του και  να δηλώσει φωνάζοντας ότι είναι ΑΘΩΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ άλλο θα έπρεπε να είναι το περιεχόμενο της επιστολής του. Μπορεί συναισθηματικά ο ίδιος να θεωρεί πως   συγκίνησε κάποιους συμπολίτες μας, όμως τα όσα περιλαμβάνονται στην επιστολή του δεν πείθουν περί της αθωότητάς του.

Ίσως θα πρέπει να επανέλθει και να πει εκείνα που πρέπει να πει στον εαυτό του πρώτα και στη συνέχεια στους συμπολίτες του. Τι έπραξε για να μην επέλθει το μοιραίο. Τι δεν έπραξε που θα μπορούσε να αποφύγει το μοιραίο. Τι κατέθεσαν οι μάρτυρες ότι  έπραξε ή παρέλειψε να πράξει. Ασφαλώς  οι Δικαστές, Δικαστές ουσίας και δευτέρου βαθμού δικαιοδοσίας κάπου στηρίχθηκαν για να προχωρήσουν στην καταδικαστική τους κρίση, όταν μάλιστα η πρωτόδικος απόφαση ήταν απαλλακτική.

 Το Δικαστήριο του λαού μας  στο οποίο απευθύνθηκε  με την ανοιχτή επιστολή του ο  εν φυλακή  κ. Καθηγητής θέλει  πλείονας αποδείξεις που ατυχώς δεν  προσκόμισε. Σε μια έφεσή του (μια δεύτερη ανοιχτή επιστολή) ας τα προσκομίσει, άλλως ας κάνει έφεση ενώπιον του Δικαιοκρίτη  ο οποίος ετάζει νεφρούς και καρδίας….

 Με  φιλικούς χαιρετισμούς κι  ευχαριστίες   για τη φιλοξενία

              Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

                        Απλώς ένας συμπολίτης

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΑΛΑΜΑ ΚΑΙ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ... ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν. Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙΑ: ΚΑΝΑΡΗ 46 26222 ΤΗΛ-FAX.:2610 322.901-e-mail:leomargaritis@gmail.com ΠΑΤΡΑ                                                                                     Πάτρα   11-11-2013              Προς την Δ/νση της Εφημερίδας             «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»               Ενταύθα                Αγαπητέ μου κ.Δ/ντά                Στο φύλλο της εφημερίδας  της περασμένης Παρασκευής (8/11) στη στήλη «Λοξές  Ματιές» που γράφει και επιμελείται ο εκλεκτός Δημοσιογράφος Δημήτρης Σ. Αβραμίδης είδε το φως της δημοσιότητας κείμενο με τον τίτλο: H KATOIΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ και με υπότιτλο Το σπίτι που γεννήθηκε. Στο κείμενο αυτό διατυπώνονται  απόψεις  σχετικά με το ζήτημα που βρίσκεται και πάλι στη  επικαιρότητα με το πωλητήριο που έχει αναρτηθεί στο σπίτι που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής. Ο κ. Αβραμίδης προβληματίζεται με την υπόθεση: Eάν ο Δήμος  αύριο αποκτήσει το σπίτι  τι  θα το κάνει; Στη συνέχεια παραθέτει μια επιχειρηματολογία ίδια περίπου με εκείνη  που μας παρέθεσε και ο σημερινός πρωθυπουργός στο παρελθόν ως  Υπουργός Πολιτισμού.  Υπάρχουν  πολλές κατοικίες που έζησε ο Παλαμάς, ενώ στην Αθήνα στην  οδό Ασκληπιού αριθ.3 που έζησε τα περισσότερα χρόνια, στεγάζεται και λειτουργεί το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά, το οποίο έχει συγκεντρώσει  χειρόγραφα, κειμήλια και άλλα αντικείμενα που ανήκουν στην ποιητή. Θεωρεί συνεπώς ο συντάκτης σας πως τα περιθώρια ενός δεύτερου Μουσείου Παλαμά στην πόλη μας είναι μάλλον μικρά. Πέραν αυτών αναφέρεται και στο καθ' αυτό κτήριο το οποίο χαρακτηρίζει ,ως αρχιτεκτονικό οίκημα, ως μια συνήθη ιδιωτική κατοικία που δεν προσφέρεται για ανάπτυξη ιδιαιτέρων δραστηριοτήτων. Τέλος, ως  ειδικός  ψυχολόγος ανατέμνει την ψυχολογία και ψυχοσύνθεση των πολιτών που ζητούν την απόκτηση και αποφαίνεται με γνωμάτευση ότι το αίτημα των πατρινών για την απόκτηση της κατοικίας είναι κάτι που συγκινεί διαχρονικά και μάλιστα η συγκίνηση αυτή προκύπτει ανεξάρτητα από τη χρήση της. Τέλος καταλήγει πως «Το σπίτι που γεννήθηκε ο Παλαμάς , πρέπει να το αποκτήσει ο Δήμος κι ας μην το κάνει τίποτα».    Ενώ δεν είχε στεγνώσει ακόμη το μελάνι του κειμένου του αγαπητού μας κ. Αβραμίδη ήρθε κι ένα άλλο κείμενο στο φύλλο της περασμένης  Κυριακής (10/11) στο ένθετο ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ  και  με τον   τίτλο: «Θόρυβος προς τη λάθος κατεύθυνση» -Αγωγός ανάδειξης «άλλων»  προβλημάτων της συντάκτου σας  Ευτυχίας Μεσίσκλη  φιλοξενούνται απόψεις του Μουσειολόγου Ξενοφώντος Παπαευθυμίου οι οποίες συνεπικουρούν τις απόψεις του κ. Αβραμίδη. Επιπροσθέτως ο κος Παπαευθυμίου καταλογίζει  ιδιοτέλεια στο αίτημα της απόκτησης του σπιτιού Παλαμά από το Σύλλογο Πατρινών Καλλιτεχνών και για τους λοιπούς που αξιώνουν την μετατροπή του σπιτιού αυτού σε Πνευματική Εστία-Μουσείο Ενθυμημάτων Κωστή Παλαμά χαρακτηρίζει ανόητες τις αξιώσεις τους.   Επειδή η Εταιρεία Λογοτεχνών, χρόνια τώρα και προς την κατεύθυνση του Υπουργείου Πολιτισμού έχει κινήσει τις δραστηριότητες  της για την απόκτηση του σπιτιού Παλαμά και για την μετατροπή του σε Πνευματική Εστία-Μουσείο Ενθυμημάτων Κωστή Παλαμά θα θέλαμε μέσω τις εφημερίδας σας να σημειώσουμε τα παρακάτω:    Kατ' αρχάς θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι το αίτημα απόκτησης του σπιτιού Παλαμά αποτελεί πάνδημο αξίωση της πόλεως των Πατρών και τούτο προκύπτει τόσο από την από 3-3-1997  παμψηφεί απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πατρέων όσο και από την  από 21/3/2005  παμψηφεί απόφαση  του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αχαΐας αλλά και από το υπόμνημα ΑΙΤΗΣΗ-ΕΚΚΛΗΣΗ των εκπροσώπων λαού και Εκκλησίας προς τον Υπουργό Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά από το Μάρτη του 2009. Το ότι το Υπουργείο Πολιτικού καθ' ύλη αρμόδιο για το ζήτημα δεν έπραξε τίποτε, τότε οι συμπολίτες μας άρχισαν να αξιώνουν την απόκτηση της οικίας Παλαμά από το Δήμο. Πρέπει να σημειώσουμε πως  την αίτηση- έκκληση προς τον Υπουργό Πολιτισμού το Μάρτη του 2009 υπέγραψε και ο συντάκτης σας  Δημήτριος Αβραμίδης που σήμερα με το κείμενό του αρνείται τον εαυτό του, αντίθετα ο μουσειολόγος Παπαευθυμίου διατηρεί συνέπεια των  λόγων του   καθώς  είναι από εκείνους που δεν υπέγραψαν την έκκληση προς τον Υπουργό για την απόκτηση του σπιτιού του Παλαμά.    Πριν από κάθε άποψη της Εταιρείας Λογοτεχνών η οποία βεβαίως έχει πλείστες φορές  γίνει γνωστή για το ενδιαφέρον της και τις πιέσεις που έχει ασκήσει προς το Υπουργείο Πολιτισμού, μια και ο Δήμος Πατρέων ως νομικό πρόσωπο ουδέποτε επέδειξε ενδιαφέρον, ούτε υπήρξε ποτέ η πολιτική βούληση για απόκτηση από το Δήμου του σπιτιού του Εθνικού μας ποιητή, θα θέλαμε να ακούσετε τι λέγει ο ίδιος ο ποιητής μας για το σπίτι που γεννήθηκε και για το οποίο οι σημερινοί ιδιοκτήτες ανάρτησαν  πωλητήριο.                                           «Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι, και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει.»  Σ΄ αυτό το σπίτι της  οδού Κορίνθου των Πατρών  και στον αριθμό 241 «γεννήθηκα,  μας λέγει ο ίδιος ο ποιητής , στα 1859, πέμπτη απομεσήμερο, στις δύο η ώρα, 13 του Γενάρη. Το σπίτι μας  το πατρικό δίπατο. Στο δρόμο η πρόσοψή του  είχε  καμαρωτές κολώνες καθώς το συνήθιζαν τότε τα πατρινά τα σπίτια»  Έτσι αρχίζει ο Εθνικός μας  ποιητής   την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο  «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου» Σ' αυτό το σπίτι  που ακόμη δεν το γκρέμισαν οι μπουλντόζες του    χαλαστή πολιτισμού μας, είδε το φως της ζωής  η πιο μεγάλη πνευματική φυσιογνωμία που ανέδειξε  η χώρα μας  στο μισό  του 20ου αιώνα.           Το σπίτι αυτό    περιγράφει ο μεγαλύτερος αδελφός του ποιητή Χρηστάκης, στο Ακαδημαϊκό Ημερολόγιο   του έτους   1918. Το είχε αγοράσει το 1857, ο πατέρας τους Πρωτοδίκης Πατρών,  Μιχαήλ Παλαμάς από τον   ιδιοκτήτη του Τριανταφυλλόπουλο.                        Οι ανάγκες όμως , διατροφής  και σπουδών των ανηλίκων τότε παιδιών της οικογένειας Παλαμά, Κωστή και Νίκου, υποχρέωσαν το μεγαλύτερο αδελφό τους Χρηστάκη  να προχωρήσει στην εκποίησή του  με απόφαση του Πρωτοδικείου Πατρών.           Ο Παλαμάς θα τραγουδήσει με  λυρικούς στίχους, τις παιδικές του αναμνήσεις στην Πάτρα αλλά και   το σπίτι που γεννήθηκε. στις συλλογές   του  «Πολιτεία και Μοναξιά» και  «Ασάλευτη Ζωή».              Μέσα από τα έργα του θα υμνήσει και   θα αποθανατίσει   το σπίτι που γεννήθηκε. «Το σπίτι που γεννήθηκα ίδιο στην ίδια στράτα Στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ' όλα του τα νιάτα. Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.» ..................... Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό, και σαν απάτητο ,με ζει και με προσμένει.» Όταν ο ποιητής  συνθέτει  το ποίημα  για το σπίτι που γεννήθηκε ήδη βρισκότανε σε ξένα χέρια. Όμως η ψυχή  του ποιητή  καρτερεί την ώρα και τη στιγμή που  θα επιστρέψει στο πατρικό του. Ελπίζει και αναμένει. «Στοιχειό και σαν απάτητο με ζει και με προσμένει.»  Εάν ο Παλαμάς είχε την οικονομική δυνατότητα ίσως να είχε ξαναγοράσει το σπίτι αυτό, αφού τόσες μνήμες  του ζωντάνευε. Αυτή τη ζωηρή επιθυμία του ποιητή να ξαναζήσει στο πατρικό του σπίτι έστω και μεταθανάτια όπου θα μπορούσε να εγκατασταθεί πνευματικά για πάντα τη διατύπωσε για πρώτη φορά σε μια συντροφιά πνευματικών ανθρώπων της Πάτρας ο  πατρινός διανοούμενος Δημήτρης Π. Συναδινός στο επίσημο μνημόσυνο  του ποιητή  λίγο μετά το θάνατό του και όλοι τότε ασπάσθηκαν την ιδέα να γίνει το σπίτι αυτό  η «ΠΑΛΑΜΑΙΑ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ» Την σκέψη  αυτή ο Συναδινός διατύπωσε για πρώτη φορά έγγραφα και δημόσια στο περιοδικό  «ΑΧΑΪΚΑ»  στο αναμνηστικό τεύχος του Ιουνίου 1943 που εκδόθηκε για το θάνατο του ποιητή  πλην κατασχέθηκε από τις Γερμανικές  αρχές κατοχής. Σ' αυτό έγγραφε  μεταξύ των άλλων:  «Το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής πρέπει ν΄ απαλλοτριωθεί για να γίνει  ένας τόπος πνευματικού προσκυνήματος στις ερχόμενες γενιές» Την πρόταση αυτή ο Δημήτρης Συναδινός επανέλαβε στην πόλη μας σε διαλέξεις του για τον ποιητή το Φεβρουάριο του 1946,και του 1948. Τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου η πρόταση αυτή έγινε με επίσημο έγγραφο των Λαϊκών Αναγνωστήριων των Πατρών προς το Υπουργείο Παιδείας και την Ακαδημία Αθηνών.           Το θέμα  επανήλθε με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων της  προτομής του Παλαμά στα Ψηλά Αλώνια το 1952. Μάλιστα με την αφορμή αυτή  ο Ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης έγραψε στην εφημερίδα «ΒΗΜΑ»  σχετική επιφυλλίδα.  Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν γίνει ανάλογες προτάσεις. Τόσο από τον τότε Πρόεδρο του Πολιτιστικού Κέντρου Πατρών Σοφοκλή Κολαϊτη, όσο και από τον υπογράφοντα  τότε Δημοτικό Σύμβουλο Πατρέων  ο οποίος επανέφερε την πρόταση προ της τελέσεως των Ολυμπιακών Αγώνων  στην Αθήνα στον τότε Υπουργό Πολιτισμού. Σε ένα κείμενό μου επ' ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων έγραφα τα εξής : «Ελπίζω κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε  όλοι μας    και να συναποφασίσουμε πως θα πρέπει να ικανοποιήσουμε την επιθυμία του μεγάλου μας ποιητή το έργο του οποίου ξεπέρασε τα όρια της Ελληνικής Επικράτειας κι έγινε παγκόσμια κληρονομιά, να επιστρέψει μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε,. Θεωρώ επιβεβλημένο να  ενεργήσουμε  άμεσα ώστε  να πάψουν πατάνε   ξένοι,  στο σπίτι του ποιητή  για τα ηρεμήσει επί τέλους και η ψυχή του. Να ζητήσουμε την δρομολόγηση των διαδικασιών απαλλοτρίωσης  της οικίας Παλαμά και υλοποίησης  της  μεγάλης επιθυμίας  του Εθνικού μας    ποιητή με την μετατροπή της σε Μουσείο Ενθυμημάτων της ζωής και του έργου του». Για όσα σημείωσαν οι κ.κ. Αβραμίδης και Παπαευθυμίου θα επιθυμούσα να τονίσω πως αποτελεί προσβολή και ανευλάβεια προς τον ίδιο τον ποιητή να σημειώνεται πως και εάν το αποκτήσει ο Δήμος ή το Υπουργείο Πολιτισμού δεν ξέρουν τι να το κάνουν. Μάλιστα ο χαρακτηρισμός ως ανόητων των σκέψεων για σχεδιασμό μουσείου στο σπίτι που γεννήθηκε ο Παλαμάς όταν μάλιστα λέγονται από ένα μουσειολόγο έχουν βαρύτητα και πριν εκστομισθούν θα πρέπει να επεξεργάζονται πιο μελετημένα. Είναι γνωστό ότι στην Αθήνα λειτουργεί στον τέταρτο όροφο και σε χώρο 120 τετραγωνικών μέτρων,  πολυκατοικίας  της οδού Ασκληπιού  3    Μουσείο Ενθυμημάτων Κωστή Παλαμά από το Ίδρυμα Παλαμά. Αυτό δεν έχει καμιά αξία, έστω κι αν ο Παλαμάς έζησε σε εκείνο το σημείο τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Το Μουσείο αυτό στεγάζεται σε μια απρόσωπη πολυκατοικία  που αγοράσθηκε τμηματικά από το Ίδρυμα Παλαμά γι' αυτό το σκοπό , ενώ το σπίτι που γεννήθηκε ο εθνικός μας ποιητής στην Πάτρα έχει άλλη αξία και σημασία τόσο για τον Εθνικό μας ποιητή όσο και για την Πάτρα. Ο Δήμος Πατρέων όταν είχε τη πολιτική βούληση και τη διάθεση αγόρασε τα χαλάσματα-ερείπια της Χαρτοποιίας Λαδοπούλου, διαπραγματεύονταν την αγορά του Κινηματογράφου ΙΝΤΕΑΛ ,του Θεάτρου ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ, αναπαλαίωσε  ξένα κτήρια και άφησε τα δικά του να ερειπώνουν, έκανε ένα θέατρο τέχνης προσβάλλοντας την τέχνη ενώ για το σπίτι του Παλαμά δεν υπήρξε ποτέ σχεδιασμός και πρόθεση απόκτησης. Αλήθεια για ποιητές θα μιλάμε σήμερα. Αυτά τα ολίγα σαν τελική απάντηση στο θόρυβο των τελευταίων ημερών που απλώς σαν θόρυβος κάποια στιγμή καλύπτεται από άλλους θορύβους εντονότερους όταν μάλιστα τα συμφέροντα  είναι ακόμη μεγαλύτερα. Με κάθε τιμή Για την Εταιρεία Λογοτεχνών Ο  πρόεδρος Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

ΕΡΤ: ΜΑΤ εναντίον αξιοπρέπειας.

 Του Στέλιου Κούλογλου

Ήταν αναπόφευκτο. Επί 150 μέρες, οι “τεμπέληδες” και “ανάξιοι” υπάλληλοι της “διεφθαρμένης ΕΡΤ”, με την συμπαράσταση των πολιτών να μειώνεται με το καλοκαίρι και την πάροδο του χρόνου, χωρίς τους “παχυλούς” τους μισθούς των 1200 ευρώ, απλήρωτοι για μήνες, συνέχιζαν να κάνουν κάτι που δεν έχει προηγούμενο στα παγκόσμια ραδιοτηλεοπτικά χρονικά: να εκπέμπουν πρόγραμμα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, πιο άρτιο και  πιο ποιοτικό από το κακέκτυπο της ΕΡΤ που ονομαζόταν Δ.Τ αλλά και από τα ιδιωτικά ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις.

Όχι μόνο δεν έφτανε αυτό, αλλά απειλούσαν ότι θα συνέχιζαν να εκπέμπουν και δήλωναν έτοιμοι να αναλάβουν αυτοί, μια δράκα άξεστων και αλογόκριτων δημοσίων υπαλλήλων που δεν υπακούουν πια σε εντολές, να καλύψουν ραδιοτηλεοπτικά την ελληνική προεδρία στην ΕΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2014. Πως μπορούσε αλλιώς η συντεταγμένη πολιτεία, η δικαιοσύνη των ήξεις-αφήξεις και η κυβέρνηση των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, να αντιμετωπίσει αυτή την ασύμμετρη απειλή, εκτός από το να στείλει τα ΜΑΤ;

Η περίπτωση της ΕΡΤ είναι μια μικρογραφία αυτών που συμβαίνουν σε όλη την χώρα, του εκρηκτικού μίγματος μιας κυβέρνησης ανίκανων και μιας τρόικας ιδεολογικά φανατισμένης. Ανήμπορο να προχωρήσει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις που και η ΕΡΤ πραγματικά χρειαζόταν, το πρώτο συνθετικό του μείγματος έδειξε τον Ιούνιο το πραγματικό του πρόσωπο: μια ακροδεξιά ομάδα που κυβερνά στο Μαξίμου, τόσο άσχετη που δεν μπορεί να προβλέψει ότι όταν ρίχνεις μαύρο στις οθόνες θα έχεις αντιδράσεις. Μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, για να ξέρουν ότι στην Ελλάδα θέλεις 6 μήνες για να ανοίξεις και 12 μήνες για να κλείσεις μια ατομική επιχείρηση. Όχι μια εταιρεία με 2500 υπαλλήλους, τεράστια ακίνητη και κινητή περιουσία, μηχανήματα, αρχεία, λογιστήρια, διεθνείς συμβάσεις, υποχρεώσεις. Πως να τα σκεφτείς όλα αυτά, όταν δεν ξέρεις τι είναι τιμολόγιο;

Το δεύτερο συνθετικό του εκρηκτικού μείγματος είναι οι εκπρόσωποι των δανειστών, που απαιτούν σώνει και καλά τα κεφάλια χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, απλώς επειδή μισούν οτιδήποτε δημόσιο. Έστω και αν με τις συνταξιοδοτήσεις και το πάγωμα των προσλήψεων ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα έχει βρεθεί κάτω από το ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η καταστροφή που συνεχώς προκαλεί το μείγμα είναι συνεχής: από αθέτηση διεθνών υποχρεώσεων, εσόδων από την εισφορά και τις διαφημίσεις το δημόσιο έχασε δεκάδες εκατομμύρια στους πέντε μήνες από το κλείσιμο της ΕΡΤ, όταν μόνο το πρώτο εξάμηνο η εταιρεία είχε κέρδος πάνω από 50 εκατ.

Το ίδιο συμβαίνει στους δήμους που χάνουν τις κλήσεις της δημοτικής αστυνομίας που καταργήθηκε, στις εφορίες που λόγω έλλειψης προσωπικού και διάλυσης δεν μπορούν να ελέγξουν την φοροδιαφυγή, στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια που δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Σε όλη την χώρα, με την ζημιά που προκαλεί αντί για την μεταρρύθμιση η καταστροφή όλου του δημόσιου τομέα, χώρια οι δεκάδες χιλιάδων των ανέργων και των απολυμένων, στους οποίους προστέθηκαν οι 2000 της ΕΡΤ, με τις επιπτώσεις που έχει η ανεργία στην οικονομία, στα ασφαλιστικά ταμεία και την κοινωνική συνοχή.

Το λουκέτο στην αρχή και τα ΜΑΤ στο τέλος της ΕΡΤ δείχνουν για μια ακόμη φορά ότι η χώρα που υφίσταται μια τέτοια θεραπεία-σοκ δεν μπορεί να κυβερνηθεί με κανονικό τρόπο: είναι αναπόφευκτη η μόνιμη παραβίαση των κοινοβουλευτικών κανόνων, οι επιστρατεύσεις, οι αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, η πολιτική ανωμαλία, το συνεχές φλερτ με την αντιδημοκρατική εκτροπή και τέλος ο διεθνής διασυρμός.

Όμως αυτές οι 150 μέρες προσφέρουν και ένα άλλο δίδαγμα. Παρ’  ότι με την πλάτη στον τοίχο, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ συνέχισαν να κάνουν την δουλειά τους και δεν έχασαν την αξιοπρέπεια τους. Για την ακρίβεια, κέρδισαν κατά κράτος τη μάχη της αξιοπρέπειας. Τα πειραματόζωα αντιστέκονται ακόμη.

«Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις»!

Του Νίκου Μπογιόπουλου
Τους λες ότι τα ναζιστικά αποβράσματα – εκείνα που αν ήταν λίγο «σοβαρότερα» θα τα έκαναν κυβερνητικούς εταίρους (!) – έχουν βγει στους δρόμους και δολοφονούν. Κι εκείνοι σου απαντούν: Ναι, αλλά και οι άλλοι διαδηλώνουν και παρακωλύουν την κυκλοφορία…

Τους λες ότι η ανοχή τους συνιστά εκτροφείο Ταγμάτων Εφόδου μαχαιροβγαλτών κι εκείνοι απαντούν:  Ναι, αλλά και οι άλλοι «διασαλεύουν τη νομιμότητα» διότι… απεργούν!

Τους λες ότι «ο νόμος και η τάξη» τους ισοδυναμεί με βιασμό μιας ολόκληρης κοινωνίας και μάλιστα με βιασμό που συντελείται την ίδια στιγμή που η κοινωνία βουλιάζει κάπου ανάμεσα στην φτωχοποίηση, στην καταστροφή, στην κατάθλιψη και στην αυτοκτονία. Κι εκείνοι σου απαντούν: Ναι, αλλά και οι άλλοι πετούν γιαούρτια…

Οι αρχιτέκτονες της θεωρίας των «δυο άκρων» δεν είναι βέβαια τόσο αφελείς ώστε να μην αντιλαμβάνονται το άτοπο οποιουδήποτε συσχετισμού ανάμεσα στον  τάχα μου «αντισυστημικό»  φασίστα δολοφόνο και στον απεργό. Γνωρίζουν την συκοφαντία και την αθλιότητα που διαπράττουν κάνοντας τέτοιους συσχετισμούς. Ποντάρουν, όμως, σε εκείνα τα δύο άκρα που, ταυτόχρονα με τον κνούτο, τα αξιοποιεί μονίμως ο γκαιμπελισμός για να κατισχύσει: Την βλακεία και την αμάθεια. 
Ως εκ τούτου φτάνουν στο σημείο να βαφτίζουν σύμβολο της βίας το… γιαούρτωμα ή τη μούντζα. Απορούμε πως και δεν έχουν συλλάβει ακόμα τον… Σαββόπουλο, που από τη δεκαετία του ’70 τραγουδάει στον «πονηρό πολιτευτή»:

«Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις/
εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις/
παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα/
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα».
Ας δοκιμάσουμε, όμως, να μιλήσουμε στους κατηγόρους που λένε ότι «καταγγέλλουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» ακολουθώντας τη δική τους λογική που (καμώνονται ότι) δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη βούρτσα από τη μούντζα.

Ρωτάμε τις αθώες ψυχές τους:
Να σου έχουν λεηλατήσει το μισθό.
Να σου έχουν στερήσει τη σύνταξη.
Να σου λένε ότι η ανεργία σου δεν είναι δυστυχία, αλλά κάτι σαν εκδρομή στο λούνα παρκ της «εργασιακής εφεδρείας», της «διαθεσιμότητας» και της «κινητικότητας».
Να σου λένε ότι στόχος τους είναι στην οικογένειά σου να υπάρχει… ένας εργαζόμενος και τελικά να μην υπάρχει ούτε ο ένας.
Να σου λένε ότι δίπλα στα υπόλοιπα έξοδα για τη «Δημόσια και Δωρεάν» Παιδεία θα πρέπει να πληρώσεις και για τα… βιβλία – φωτοτυπίες των παιδιών.
Να σου δίνουν τα ψίχουλα των 300, των 400, των 500 ευρώ για μηνιάτικο και να σου ζητάνε – γι” αυτά τα ψίχουλα – να πληρώσεις φόρο εισοδήματος.
Να σου κόβουν το μεροκάματο στο μισό και ταυτόχρονα να σου έχουν διπλασιάσει τις τιμές στο ρεύμα, στα καύσιμα, στα τρόφιμα με απανωτές αυξήσεις στους έμμεσους φόρους. Να έχει εκδώσει η ΔΕΗ το 2010 (πριν από τα μνημόνια) 1,16 εκατομμύρια (!) διαταγές διακοπής ρεύματος κι αυτοί να έρχονται να σου επιβάλουν από πάνω και χαράτσι με συνέπεια στην Ελλάδα των «φώτων του πολιτισμού», μετά το χαράτσι, η ΔΕΗ, κάθε μέρα που περνάει, να κόβει το ρεύμα σε 1.000 οικογένειες και επιχειρήσεις.
Να σου λένε ότι θα βγάλουν στον πλειστηριασμό το σπίτι που στο έχουν φορολογήσει χίλιες φορές, που το πληρώνεις τοκογλυφικά στην τράπεζα μια ζωή και που ζεις με την ελπίδα ότι κάποτε θα το ξεχρεώσουν τα… παιδιά σου.
Να σε υποχρεώνουν να ζεις εσύ, τα παιδιά σου και οι γέροντες γονείς σου στο κρύο και στη νύχτα χωρίς ρεύμα και πετρέλαιο θέρμανσης.
Αλήθεια, οι κάθε λογής ευαίσθητοι της «δημοκρατίας», οι πάσης φύσεως εισαγγελείς που βαφτίζουν «βία» τις λαϊκές διαμαρτυρίες, αυτοί που «καταγγέλλουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» (συνεπώς είναι ειδικοί να ξεχωρίσουν τι είναι βία), τι έχουν να πουν:

Αυτά είναι ή δεν είναι «βία»;
Να απειλείς τον χρεοκοπημένο, τον απολυμένο, τον άνεργο, τον κατεστραμμένο, τον λεηλατημένο (αυτόν που εσύ λεηλάτησες) με αφανισμό, εκδίδοντας από πάνω και χοτζέτια με οδηγίες «καλής συμπεριφοράς»
αυτό είναι ή δεν είναι «βία»;
Προφανώς, είναι περισσότερο από «βία». Είναι «πόλεμος». Αυτή τη λέξη, άλλωστε, χρησιμοποιούν οι… πολέμαρχοι «σωτήρες» μας εδώ και τρία χρόνια. Η χώρα, μας λένε, βρίσκεται σε «πόλεμο».
«Πόλεμος», πράγματι.

Μόνο που σ” αυτόν τον «πόλεμο» το θύμα είναι ο «εσωτερικός εχθρός»: Ο λαός! Πρόκειται για εκείνον τον ανελέητο και αμείλικτο ταξικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει ενάντια στο λαό οι «φίλοι του λαού».

Αλλά όπως συμβαίνει σε κάθε πόλεμο έτσι και σε αυτόν το ιστορικό δίλημμα που τίθεται στο λαό είναι ένα:
“Η θα διαλέξει τις «αλυσίδες» του,  θα υποκύψει στη βία που του ασκούν οι «σωτήρες» του και θα αποδεχτεί τον αφανισμό του, ή θα σπάσει τις αλυσίδες. Θα τις σπάσει! Ακόμα κι αν τον κατηγορήσουν ότι είναι «βίαιο» πράγμα να σπάει τις αλυσίδες του. Οι οποίες – παρεμπιπτόντως – με μούντζες δεν σπάνε.
Παρένθεση:
Δηλώνουμε προς τον κ.Δένδια, τον κ.Γεωργιάδη, την κυρία Σώτη Τριανταφύλλου και λοιπούς «Ιαβέρηδες»:

Απεταξάμην το γιαούρτωμα! Και όχι για λόγους καθωσπρεπισμού. Ούτε μόνο διότι οι «γιαουρτωμένοι» βγαίνουν, ενίοτε, κι από πάνω. Ο λόγος είναι ότι τα πολιτικά, τα κοινωνικά, τα οικονομικά προβλήματα είναι από εκείνα τα σύνθετα ζητήματα που δεν λύθηκαν ποτέ και πουθενά ούτε με το «γιαούρτωμα» ούτε με τη «μούντζα». Όταν το συναίσθημα να θέλεις να βγάλεις το «άχτι» σου υπερισχύει ως αντίδραση, όταν υπερκαλύπτει την ανάγκη της συνειδητοποίησης ότι πρέπει να αγωνιστείς, με επιμονή και αποφασιστικότητα, τότε το δικαίωμα να διεκδικήσεις το δίκιο σου μπορεί να υποβιβαστεί σε «γινάτι» που η ικανοποίηση του είναι πάντα εφήμερη. Και ατελέσφορη. Έχει αποδειχτεί πως όταν τα χέρια με τα απλωμένα δάκτυλα δεν κάνουν όλη την κίνηση, όταν τα δάκτυλα δηλαδή δεν κλείνουν για να μετατραπούν τα χέρια σε γροθιές, σε χιλιάδες και εκατομμύρια γροθιές, τότε η πολιτική που βιάζει, που εκβιάζει και βασανίζει μένει στο απυρόβλητο. Και τότε το «γιαούρτι» και η «μούντζα» γυρίζουν πίσω. Ενίοτε μετατρέπονται και σε μπούμερανγκ.

Συνεπώς, η άποψη του Αριστοτέλη στα «Ηθικά Νικομάχεια» αξίζει πάντα της προσοχής μας:
«Ο καθένας – έλεγε – μπορεί να θυμώσει. Αυτό είναι εύκολο. Αλλά, το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και τη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με τον σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο».
(Κλείνει η παρένθεση).

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ : ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΝΟΗΣΗ;

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ :  ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΝΟΗΣΗ;

                               Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

                               Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

                       Η καθιέρωση των  παρελάσεων είναι ένας θεσμός που   παίρνει επίσημο και υποχρεωτικό  χαρακτήρα το 1936. Κάποιες πρώτες παρελάσεις φοιτητών εντοπίζουμε στην εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου του  1924 ημέρα  που συνέπιπτε με την  ανακήρυξη της Δημοκρατίας καθώς  και το 1932 όταν στην πρωτεύουσα  τα σχολεία συμμετείχαν μαζί με τους προσκόπους τη φρουρά και εθνικιστικές οργανώσεις σε παρέλαση ενώπιον των επισήμων στον Άγνωστο Στρατιώτη. Παίρνουν επίσημο χαρακτήρα   το 1936. Το Μάρτιο της χρονιάς αυτής παρελαύνουν τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά. Στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ της 25-3-1936 διαβάζουμε: «Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, αι οργανώσεις, οι τροχιοδρομικοί, αντιπροσωπεία χωρικών Μακεδόνων με τας εθνικάς των ενδυμασίας, οι παλαιοί πολεμισταί».

                    Ήταν μια πρώτη εφαρμογή του μέτρου  για τον επίδοξο δικτάτορα. Το καθεστώς της Δικτατορίας της  4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί  με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης  στη νεολαία   και θα χρησιμοποιήσει τις γιορτές και τις  παρελάσεις για  όργανά της  προς    επίτευξη των στόχων  της.

 Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας πρόβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας και έδινε ιδιαίτερο βάρος στις «γυμναστικές επιδείξεις», στις «παρατάξεις», στις «παρελάσεις» και στις «λαμπαδηφορίες». Στο διάστημα αυτό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον επέδειξε το καθεστώς  κυρίως στην οργάνωση της Ε.Ο.Ν. και μέσω αυτής   επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί.

Ο  Μεταξάς σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 25 Μαρτίου 1938: «Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα! -Χθες στο πεδίον του Άρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Έργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ «Ι. Μεταξά» Πατρών! (…) -Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της Ε.Ο.Ν. ατέλειωτοι! Όλοι ντυμένοι! Περίπου 12-14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!»

                 Σε μια από τις  παρελάσεις μαθητών που οργάνωσε η Δικτατορία της 4η Αυγούστου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Μεταξάς απευθύνθηκε προς τον  Βασιλέα Γεώργιο και είπε τα εξής χαρακτηριστικά: «Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεστε» Ο Βασιλιάς θυμόταν το μάθημά του. και στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1941 συνεχάρη με ημερήσια διαταγή του την Ε.Ο.Ν. η οποία «με πλήρη συνείδησιν της μεγάλης ημέρας, παρήλασεν ενώπιόν μου εις αρτίους σχηματισμούς και παρετάχθη κατά την δοξολογίαν με υπερηφάνειαν και κατανόησιν (…) Δια της τοιαύτης εμφανίσεώς της, ελάμπρυνε την ημέραν της Εθνικής μας Εορτής, αναπληρώσασα τον Στρατόν μας, όστις γενναίως μάχεται δια την τιμήν και Ελευθερίαν της Πατρίδος».

              Από τότε η  παρέλαση των μαθητών   είχε   απόλυτη συνάρτηση με τη στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών εθεωρείτο  αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη με την παράβαση στρατιωτικών καθηκόντων . Η  περίοδος  μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο δεν διαφοροποίησε  τις συνθήκες. Η δικτατορία  των Συνταγματαρχών δε χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να κοντύνει  τα μαλλιά των αγοριών και να μακρύνει τις φούστες των κοριτσιών. Στην πρώτη παρέλαση της επταετίας, ο  Σπαντιδάκης δήλωνε πολύ ευχαριστημένος: «Είμαι άπολύτως ικανοποιημένος από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων  της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης. Κατεδείχθη, ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενστερνισθέντες τας αρχάς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, δίδουν ιδιαιτέραν προσοχήν εις την εκπαίδευσιν και μόρφωσιν της μαθητιώσης νεολαίας, της οποία το φρόνημα και το ήθος είναι λίαν υψηλά σήμερα».

                 Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών και στρατιωτικών παρελάσεων. Φρόντισαν μόνο να απαλύνουν τις ακρότητες του στρατιωτικού καθεστώτος και να προσαρμόσουν τον καταναγκασμό στα «δημοκρατικά ήθη». Άλλωστε και η Αριστερά που είχε απήχηση εκείνη την εποχή δεν ζήτησε ποτέ να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις. Απαίτησε μόνο να συμπεριληφθούν στους παρελαύνοντες και τα σωματεία των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης.

                  Τα τελευταία χρόνια καθιερώθηκε κατά τις παρελάσεις να κρατάει το Εθνικό σύμβολο τη σημαία μας  ο μαθητής ή μαθήτρια με τις καλλίτερες επιδόσεις στα μαθήματα ανεξάρτητα από την όποια άλλη συμπεριφορά του ή τον χαρακτήρα του.

                 Στα χρόνια μας οι μαθητικές παρελάσεις  έγιναν κοσμική συνάντηση και για τους μαθητές και  κυρίως τις μαθήτριες χώρος για να επιδείξουν την πιο κοντή και εφαρμοστή φούστα τους ή το πιο εντυπωσιακό ντεκολτέ τους.

                 Μεταξύ των σχολείων αποτέλεσαν σημείο για τον ανταγωνισμό  ποιο θα έχει την καλύτερη εμφάνιση κι ακόμη αποτέλεσε χώρο για να επιδείξουμε και να τονίσουμε το δείκτη του  ρατσισμού  μας.

                  Το ερώτημά που γεννάται είναι εάν οι παρελάσεις  που ήδη η Κυβέρνηση επιθυμεί να επαναφέρει και εκείνων των αρμάτων μάχης είχαν καθιερωθεί από τους Συνταγματάρχες της επταετίας θα συνέχιζαν να αποτελούν μέρος του εορτασμού των Εθνικών επετείων ή θα τις  θεωρούσαμε σαν μέρος μίας εποχής που θα έπρεπε να ξεχάσουμε;

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20/10/2013 ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ" ΠΑΤΡΩΝ.

Τα χρόνια του Μνημονίου

Τα χρόνια του Μνημονίου

σε 12 στάσεις και 30 παροιμίες

                                           Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Α. ΡΗΓΑΤΟΥ*

Όπως μπορώ να πιθανολογήσω από τις εξελίξεις των πραγμάτων, οι πιο πολλοί από τους «υπεύθυνους ηγέτες» μας δεν πίστεψαν στις παροιμίες που άκουγαν από τους γονείς και τους παππούδες τους.
Οι μύθοι του Αισώπου μας έμαθαν επίσης πολλά. Οπως για την χελώνα που τερματίζει πριν από το λαγό Και φυσικά δεν πείσθηκαν από αυτές, ώστε να τις ενσωματώσουν στην πολιτική πρακτική τους, παρ' όλο που κατά περίπτωση τις έχουν χρησιμοποιήσει στο λόγο τους. Αυτό το τελευταίο, που είχε ερευνήσει και καταγράψει ο καθηγητής Μ. Αλ. Αλεξιάδης (2011), με αποτρέπει από το να πω ότι δεν τις έχουν καν ακούσει. Αν είχαν πεισθεί, όμως, αν είχαν εφαρμόσει τις συστάσεις και τα διδάγματα των παροιμιών, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για όλους. Αυτοί θα εξασφάλιζαν λιγότερο επικριτικά σχόλια από την Ιστορία και εμείς θα εξασφαλίζαμε μια καλύτερη ζωή. Ας θυμηθούμε μαζί κάποιες από τις παροιμίες που θα έπρεπε να έχουν πραγματώσει, αν άκουγαν τα μηνύματά τους.
1 Δανεισμός. Καταγράφω τη μόνη και διαχρονική αλήθεια, είτε δανείζει διεθνής οργανισμός είτε εγχώρια τράπεζα είτε ιδιώτης:
Εδανειζόμουν κι έτρωγα κι έλεγα ο Θιός μ' ευχήθη/ μα ήρθε καιρός και επλήρωνα κι είπα ο Θιός μ' οργίσθη.
Κι ακόμα ο κόσμος γνωρίζει και δηλώνει:
Το ξένο ψωμί είν' όλο λύσσα
Που σε ταΐζει, σ' ορίζει.
2 Η επιστροφή των δανεικών όπως μάθαμε «στο πετσί μας» γίνεται με την υψηλή φορολογία που εισπράττουν σταθερά από συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, που αποκαλούνται στον Τύπο και στα ΜΜΕ «τα συνήθη υποζύγια». Ισως για να συνδεθεί η διαπίστωση με την παροιμία:
Ο κοντριασμένος (=πληγιασμένος) γάιδαρος σαν ακούσει των κοράκων τη φωνή λέει: Για τη ράχη μου είναι.
3 Η είσπραξη από τον κόσμο γίνεται με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο, που, όπως είδαμε, κατά κανόνα εξουθενώνει το φορολογούμενο. Αγνοούν τις συστάσεις που λένε:
Άρμεγε γάλα και μη βγάζεις αίμα.
Φτάνει σου το μαλλί και άφησε το δέρμα.
Μη γδέρνεις αν θέλεις να κουρεύεις.
Δυστυχώς, όμως, φαίνεται πως δεν έμαθαν ή δεν θυμούνται ούτε τους μύθους του Αισώπου ούτε τις δημώδεις εκδοχές τους. Αλλιώς θα είχαν στο νου τους την ιστορία με την κότα, που γένναγε τα χρυσά αβγά - πριν βεβαίως τη σφάξουν.
4 Το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, διαρκής επιδίωξη των Ελλήνων επί πολλές γενεές, όχι μόνο βρίσκεται σε αμφισβήτηση για πολλούς, αλλά κινδυνεύει και να πέσει στο κεφάλι μας, όπως συνέβη στον αρχαίο βασιλιά της Ηπείρου, τον Πύρρο. Έτσι θα πρέπει να αναθεωρηθεί η παροιμία που υποστηρίζει ότι:
Τέσσερα κεραμίδια να 'χεις δικά σου, είσαι αφέντης.
Ίσως ακόμα και να αντικατασταθεί από την κεφαλονίτικη, που προκρίνει:
Όχι χτήμα να 'χω/ για να μη πληρώνω σ' άρχο (=άρχοντα).
5 Για την εργασία η χριστιανική ηθική υποστηρίζει: «Ο μη εργαζόμενος, μηδέ εσθιέτω», αλλά εννοεί αυτόν που αποφεύγει τη δουλειά, όχι αυτόν που δεν έχει δουλειά. Ο λαός μας λέει:
Βρες δουλειά να βρεις βασίλειο,
αλλά τώρα το... βασίλειο δεν σε παίρνει ούτε ως... υπήκοο, ίσως μόνο ως δούλο. Γι' αυτό και όταν υπάρχουν θέσεις εργασίας δίνονται με αυξημένο ωράριο, με μειωμένες αποδοχές, είναι ανασφάλιστες και βραχείας διάρκειας. Κατά το λεγόμενο...
Ας δουλεύει η μούλα μας κι ας βογγάει.
Αλλά ακόμα και τέτοιες θέσεις διεκδικούνται από πολλούς, καθώς...
Η πείνα είναι βαρύτερη από το τσαπί.
6 Μια και ήδη αναφέρθηκε η πείνα, γνωρίζουμε πια πως πολλοί συνάνθρωποί μας την αντιμετωπίζουν, ακόμη και μικρά παιδιά. Οι δάσκαλοι με ευαισθησία και ευθύνη μάς έχουν κρατήσει ενήμερους. Και όσο κι αν η πείνα δεν είναι ντροπή, κανείς δεν θέλει να...
Βρομάνε τα χνότα του από την πείνα.
Είναι λοιπόν η πείνα μία από τις πιο θλιβερές συνέπειες της κρίσης. Η ελληνική παροιμιολογία καταγράφει την πείνα - ακόμη και την έλλειψη ψωμιού:
Όπου πεινάει στον ύπνο του καρβέλια ονειρεύεται.
Ο χορτάτος λέει ψωμί κι ο νηστικός ψωμάκι.
Το ψωμί τα δάκρυα στένει, το ψωμί τα σταματαίνει.
Σαν πεινάς και δεν νυστάζεις, όσο θέλεις κουκουλώσου.
Έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορέσεις να κλείσεις μάτι...
7 Ιδίως αν είσαι άστεγος και κοιμάσαι στο δρόμο, όπως συμβαίνει με πολλές εκατοντάδες συμπολίτες μας. Αυτός που...
Έκαψε το καλύβι του να μη τον τρώνε οι ψύλλοι
δεν έχει πια τίποτα να φοβηθεί και τίποτα να χάσει. Πολύ περισσότερο αν δεν το έκαψε αυτός, κι ούτε... είχε ψύλλους, αλλά του «έτυχε» ως μία «παράπλευρη απώλεια» της κρίσης.
8 Λέγανε παλιά πως... Στον καταραμένο τόπο, Μάη μήνα βρέχει.
Τώρα όμως που τα μετεωρολογικά φαινόμενα υπακούουν όχι πια στις γνωστές αλλά σε νέες, χαοτικές αρχές, βρέχει και τον Ιούνιο. Ομως αυτό είναι το λιγότερο, άλλα είναι που ενοχλούν και μάλιστα πολύ περισσότερο. Ετσι ταιριάζουν περισσότερο οι δύο επόμενες παροιμίες:
Στον καταραμένο τόπο,/ οι μαϊμούδες προεστοί.
Στων αμαρτωλών τη χώρα / άδικος κριτής καθίζει.
Αλίμονο! Τα σημάδια πλήθυναν πολύ για να μην τα βλέπουμε ή να κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε.
9 Ζούμε σε χρόνια παρακμιακά, με ξεφτισμένα ή ξεχασμένα ιδανικά. Δεν είναι κλειστά μόνο τα μαγαζιά στους δρόμους, είναι κλειστές και οι καρδιές μας. Στεγνώσαμε από ελπίδες, προοπτικές και ιδανικά:
Επεσαν τ' άστρα και τα τρώνε τα γουρούνια.
10 Ζούμε σε χρόνια παρακμιακά. Και η παραπλανητική εικόνα από τη Μύκονο παίζει στα κανάλια με τους θαμώνες ημίγυμνους και εκτός ελέγχου, μαυρισμένους στα σολάρια, να καταβρέχονται μεταξύ τους με γαλλική σαμπάνια:
Αρχοντιά και τράγια ψώρα.
Τι του λείπει του ψωριάρη; Σκούφια και μαργαριτάρι.
Ολα τα 'χει η Μαριορή, ο φερετζές της λείπει.
Μόνο που σ' αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται για Μαριορή, αλλά για Marie ή Mary - τουλάχιστον. Και δηλώσεις στα μικρόφωνα και στις κάμερες για συνέχιση με τον τρόπο τους, με πλήρη αδιαφορία για άστεγους, άνεργους, απολυμένους, φτωχοποιημένους:
Κάθεται η τσιμπλού στη στράτα και γελά τη μαυρομάτα.
Εκατσε η πομπή στις στράτες και περγέλα τους διαβάτες.
Αυτή η ασήμαντη μειονότητα προβάλλει προς τους τρίτους μια εικόνα που δεν έχει καμιά σχέση με το βασανισμένο τόπο και τους ανθρώπους του, που αγωνιούν και αγωνίζονται για την επιβίωση.
11 Ζούμε, βεβαίως, στην παρακμή. Οι προοπτικές, ακόμη και σε μια βίαιη αφύπνιση, θα απαιτήσουν καιρούς -«χρόνια και ζαμάνια»- για να αποκαταστήσουν τα επίπεδα μιας ανεκτής και αξιοπρεπούς διαβίωσης, κυρίως, δε, να μας κάνουν να σηκώσουμε το σκυμμένο κεφάλι:
Αλί σε τούτους τους καιρούς, σε τούτα τα ζαμάνια/ που γίναν θυμιατό τ' αγγειά και τα σκατά λιβάνια.
(Αγγειά: «δοχεία νυκτός», ουροδοχεία)
12 Και ποιες οι προοπτικές για τον κόσμο; Ο λαϊκός λόγος υποστηρίζει πως...
Το άδικο το τρως, μα δεν το χωνεύεις.
Ετσι, θα πρέπει να περιμένουμε τις επιπτώσεις αυτής της «δυσπεψίας», την αντίδραση του οργανισμού, όχι μόνο βιολογικά αλλά και κοινωνικά. Οταν ο λαός οργίζεται και φωνάζει, τότε οργίζεται και ο Θεός:
Φωνή λαού, οργή Θεού.
Λαός ξαγριεμένος, φουσκωμένη θάλασσα.
Και η θάλασσα δεν ξεπλένει μόνο. Τις πιο πολλές φορές πνίγει!
* Συγγραφέας, λαογράφος, επίκ. καθηγητής Ιατρικής, επίκ. δρ Παιδαγωγικού του Πανεπιστημίου Αθηνών
Σημείωση: Για τις παροιμίες χρησιμοποιήσαμε τις δημοσιευμένες σε περιοδικά ή βιβλία συλλογές των Ν. Ανδριώτη (1929), Δ.Σ. Λουκάτου (1952), Γ.Α. Μοσχόπουλου (1966) και Ν.Γ. Πολίτη (1899). Χρήσιμα, γενικότερα μού ήταν τα βιβλία του Μ.Γ. Μερακλή («Ελληνική Λαογραφία - Κοινωνική συγκρότηση κ.λπ.», 2004) και του Μ. Αλ. Αλεξιάδη («Νεώτερη Ελληνική Λαογραφία κ.λπ.» και «Εντυπα μέσα επικοινωνίας και λαϊκός πολιτισμός - Νεωτερικά Λαογραφικά» 2011).

 

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

                                                Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου
                                    Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Σε ομιλία της στη Μεσσήνη η Ελένη Γλυκάτζη -Αρβελέρ αναρωτήθηκε για το ποίες υπήρξαν οι αιτίες της κρίσης, κι έδωσε η ίδια την απάντηση: το «άμετρον» το να ξεφεύγεις από τα όρια. Σήμερα το «άμετρον» το ζούμε στα πάντα. Η ύβρις λοιπόν ήταν η αιτία της κρίσης για τους αρχαίους, η ηθική κατάπτωση, η οποία αργότερα έφερνε και οικονομικές συνέπειες. Η ηθική κρίση είναι η αιτία όλων των κρίσεων, κατέληξε.
Το «άμετρον» θεωρούμε πως αρχίζει από το Σύνταγμα της χώρας το οποίος αποτελεί νομικό εργαλείο που καταγράφει το Κοινωνικό συμβόλαιο μιας ιστορικής περιόδου.
Τα τελευταία χρόνια, όσα συνέβησαν στην πολιτική μας σκηνή, υποχρέωσαν όλους να αναγνωρίσουν την αναγκαιότητα γενικής αναθεώρησής του. Όλοι συμφωνούν πως αιτία της κακοδαιμονίας, της κακοδιοίκησης και της ατιμωρησίας, εντοπίζεται στο άμετρο και ανεύθυνο, που παρέχει το ισχύον Σύνταγμα.
Ο σημερινός πρωθυπουργός όσο και όλοι σχεδόν οι εκπρόσωποι των κομμάτων επεσήμαναν στο παρελθόν την αναγκαιότητα τροποποίησης των Συνταγματικών διατάξεων. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι παρ’ ότι από τον περασμένο Μάη συμπληρώθηκε ο χρόνος που επιτρέπει την αναθεώρηση ουδείς σήμερα ομιλεί για αυτό, ακόμη και η αξιωματική αντιπολίτευση που από τον περασμένο Φεβρουάριο είχε συστήσει επιτροπή διανοουμένων για το σκοπό αυτό.
Θεωρούμε πως οι αγανακτισμένοι της Πλατείας Συντάγματος προ τριετίας αντί να ανέμιζαν ο καθένας, την παντιέρα τους όφειλαν να αξιώσουν , όπως ο Καλλέργης και ο Μακρυγιάννης, ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Όμως όταν πέρασε η αγανάκτηση κι ο θυμός πήγε ο καθένας στο σπίτι του.
Οι βασικές αρχές ενός Συντάγματος είναι η εξασφάλιση ισονομίας, η ελευθερία λόγου, η αξιοκρατία και ο διαχωρισμός των εξουσιών. Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του όριζε ως υπέρτατη αρχή της δημοκρατίας το νόμο. Όπου αυτός εφαρμόζεται δεν έχει θέση ο δημαγωγός. Για να υπάρξει ουσιαστική και αποτελεσματική δημοκρατία είναι κατά την εκτίμησή μας αναγκαίες οι κατωτέρω Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις:
1.Συνταγματικά κατοχυρωμένος εκλογικός νόμος που να διασφαλίζει ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας από την πλειοψηφία του λαού. Δεν μπορεί να μετατρέπει τη μειοψηφία σε πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο με πρόσχημα τη δήθεν κυβερνητική σταθερότητα. Θα πρέπει να συμβάλλει στη δημιουργία σχετικά πολλών κομμάτων εξουσίας για εναλλαγή τους σ’ αυτή, να υπάρχει ευρύτερη λαϊκή εκπροσώπηση και έλεγχος.
2.Ουσιαστικός διαχωρισμός των εξουσιών(Νομοθετικής-Εκτελεστικής και Δικαστικής). Η εκλογή των ανώτατων δικαστικών λειτουργών να γίνεται με μυστική ψηφοφορία από όλα τα μέλη του Σ .τ. Ε., του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Επίσης να καθιερωθεί υποχρεωτικά, χρόνος διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων - και ιδιαίτερα των φορολογικών όχι πέραν του εξάμηνου.
3.Συνταγματική Δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων , με δικαίωμα προσφυγής του μέλους στην δικαιοσύνη, σε περίπτωση που θεωρεί πως η κομματική ηγεσία παραβιάζει τους δημοκρατικούς θεσμούς του κόμματος. Ο εκάστοτε πρόεδρος του κόμματος δεν έχει δικτατορικές εξουσίες, δεν καθορίζει τους υποψηφίους και δεν απαιτεί την απόλυτη υπακοή και υποστήριξη στις αποφάσεις του.
4.Να περιορισθεί ο αριθμός των Βουλευτών σε διακόσιους όπως προβλέπει το άρθρο 51 άρθρο του ισχύοντος Συντάγματος.
5.Ρητή απαγόρευση για χρηματοδότηση των κομμάτων από ιδιώτες. Οι δαπάνες λειτουργίας των θα καλύπτονται από τις εισφορές των μελών και μια ετήσια κρατική επιχορήγηση αναλογική με τον αριθμό μελών τους, τον οποίο θα εξακριβώνει ανεξάρτητη αρχή. Τα Μ.Μ.Ε. υποχρεούνται να παρέχουν τον ανάλογο αναγκαίο χρόνο με τον αριθμό των μελών των κομμάτων για την προβολή των προγραμματικών τους δεσμεύσεων.
6.Καθιέρωση του ασυμβίβαστου Κυβερνητικού και Βουλευτικού αξιώματος. Όταν βουλευτές εκλεγούν Υπουργοί ή Υφυπουργοί θα αποβάλουν το βουλευτικό τους αξίωμα, Έτσι γίνεται πράξη η ανεξαρτησία και ο διαχωρισμός Εκτελεστικής από τη Νομοθετική εξουσία. Οι έχοντες Κυβερνητικά αξιώματα δεν επιτρέπεται να θέσουν υποψηφιότητα για τις δύο αμέσως επόμενες κοινοβουλευτικές περιόδους, έτσι μειώνεται η τάση δημιουργίας πελατειακών σχέσεων.
7.Δικαίωμα προκήρυξης πρόωρων εκλογών και εις όλως εξαιρετικές περιπτώσεις θα έχει μόνο η Βουλή και μάλιστα αν συμπίπτουν οι εξής προϋποθέσεις: H Kυβέρνηση χάσει την πλειοψηφία στη βουλή. Αδυναμία της βουλής να ψηφίσει νέα Κυβέρνηση και τέλος ο αποχωρών Πρωθυπουργός να μην επιτρέπεται στην επομένη κοινοβουλευτική περίοδο να γίνει πάλι Πρωθυπουργός.
8.Κατάργηση του άρθρου 86 έτσι που ο χρόνος παραγραφής των αδικημάτων να είναι ο ίδιος με αυτό που απολαμβάνουν και οι λοιποί πολίτες.
Εάν δεν γίνουν οι παραπάνω μεταρρυθμίσεις όποια και εάν είναι η τύχη των ρυθμίσεων του δημόσιου χρέους η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας θα παραμείνει στάσιμη και νοσούσα.

«ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟΥΣ»

«ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟΥΣ»                         Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου                              Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Ο τίτλος του σημερινού μου σημειώματος αποτελούσε κομματικό μήνυμα προς τα μέλη στην περίοδο της πανίσχυρης οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ. Με αυτή την επίκληση όλα τα μέλη ήταν υποχρεωμένα να καταβάλλουν τη μηνιαία εισφορά τους κι ακόμη να καλύψουν ένα ορισμένο πλαφόν προαιρετικών  εισφορών από φίλους με τη διάθεση των γνωστών κουπονιών ενίσχυσης εκ μέρους τους. Πέρασαν τα δύσκολα χρόνια και ήρθαν οι εποχές των δανείων και των χρηματοδοτήσεως των κομμάτων. Αν και δεν ατόνησε  εντελώς  το καθεστώς των εισφορών των μελών για ενίσχυση του κόμματος ήρθε η γενναία επιχορήγηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό  , αλλά και των «θαλασσοδανείων» από τις τράπεζες. Έτσι το σλόγκαν ξεθώριασε και έγινε πολλά από λίγους και ελάχιστα ή καθόλου από τους πολλούς. Οι επιτήδειοι των κομματικών μηχανισμών με το πρόσχημα της ενισχύσεως του κόμματος άρχισαν να παίρνουν γενναία δωράκια τα οποία κατά κανόνα εισέρχονταν στο δικό τους τραπεζικό λογαριασμό  κι όχι  του κόμματος. Έτσι στα δωράκια στον εαυτό μας μπήκε και ένα πλαφόν, ορίσθηκε πως αυτά τα δώρα έπρεπε να είναι κάτω από το  ευτελές ποσό των 500.000.000 εκατομμυρίων. Έτσι εάν πάρουμε τη δύναμη των κομμάτων στις εκλογές της 17ης Ιουνίου τα κόμματα έλαβαν την παρακάτω χρηματοδότηση: Η  Ν.Δ. το 2009 είχε 2.295.719 ψήφους και  τον Ιούνιο, πήρε 1.825.609 το αποτέλεσμα ήταν  να μειωθεί και η κρατική επιχορήγηση  από τα 17 εκατομμύρια ευρώ που έλαβε στην περασμένη περίοδο έπεσε  στα 15,4 εκατομμύρια, Το ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τα αποτελέσματα της 17ης Ιουνίου  είχε δικαίωμα να λάβει   μόλις 7,5 εκατομμύρια ευρώ, σε αντίθεση του ποσού των  21,75 εκατομμυρίων που εισέπραττε  πριν  τρία χρόνια! Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες   καθορίσθηκε να λάβουν ποσό  ύψους 4 εκατομμυρίων ευρώ, η Χρυσή Αυγή  ύψους  3,75 εκατομμυρίων ευρώ και η Δημοκρατική Αριστερά  ύψους   3,4 εκατ. Ευρώ και το ΚΚΕ    ποσό ύψους  3,95 εκατομμύριων.  Αλλά και  ο συνασπισμός των Κομμάτων«Δημιουργία Ξανά» και «Δράση»  που στις εκλογές της 17ης Ιουνίου συγκέντρωσαν το 1,59% των ψήφων καθορίσθηκε να λάβει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 750.000 ευρώ. Να σημειώσουμε επίσης ότι το κατώτατο οριζόμενο για τη χρηματοδότηση των κομμάτων  ποσοστό είναι το 1,50% του συνολικού αριθμού των ψήφων τους. Με αυτή την τακτική ο νομοθέτης θέλησε να εξασφαλίσει τη λειτουργία των κομμάτων έτσι ώστε να μην είναι δεσμευμένα σε κεφαλαιούχους, έτσι που να ενεργούν προς το συμφέρον του λαού και όχι υπέρ των μονοπωλίων και των οργανωμένων συμφερόντων. Όμως η πράξη απέδειξε ότι  όσα κι αν λάβουν τα κόμματα από τον κρατικό κορβανά οι επιτελείς τους   δεν απομακρύνονται από την τακτική των  επιχορηγήσεων από ιδιώτες  που αποτελούν επιταγές  για διευκολύνσεις. Δεν έφταναν όμως οι επιχορηγήσεις κρατικές και  ιδιωτών, ήρθαν   τα δάνεια από  τράπεζες  και  αναλήψεις   προκαταβολών έναντι μελλοντικών επιχορηγήσεων. Φθάσαμε σήμερα τα κόμματα να οφείλουν στις τράπεζες τα εξής ποσά τα οποία ασφαλώς και  θεωρούνται «θαλασσοδάνεια». Το ΠΑΣΟΚ έλαβε και οφείλει να εξοφλήσει εντός του 2013 στην Αγροτική Τράπεζα το ποσό των 96.800.000 ευρώ, στην MARFIN EGNATIA  να εξοφλήσει εντός του 2015 ποσό 10.000.000 ευρώ και στην Τράπεζα Πειραιώς  να εξοφλήσει εντός του 2015 το ποσό των 5.000.000 ευρώ, Η Ν.Δ. έλαβε από  την Αγροτική Τράπεζα και οφείλει να επιστρέψει εντός του έτους 2013 το ποσό των 105.000.000, από την Τράπεζα Πειραιώς και οφείλει να επιστρέψει εντός του 2015 το ποσό των 15.000.000 ευρώ. Το Κ.Κ.Ε. έλαβε από την Εθνική Τράπεζα το ποσό των 4.400.000 ευρώ και όφειλε να επιστρέψει εντός του 2010. Ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε από την Εθνική Τράπεζα το ποσό των 6.000.000  το οποίο οφείλει να επιστρέψει εντός του 2014 και Οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ  Έλαβαν από την Εθνική Τράπεζα το ποσό των 800.000 ευρώ . Το πλέον τραγικό της περιπτώσεως είναι τροπολογία-σκάνδαλο που πρότειναν   στη Βουλή τον περασμένο Απρίλη  τρεις βουλευτές της  Ν.Δ. και ο Υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης  και έγινε δεκτή από τη Βουλή πριν προλάβουν τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως να καταλάβουν τι συμβαίνει. Σύμφωνα με την τροπολογία αυτή απαλλάσσονται από το αδίκημα της απιστίας τα μέλη Δ.Σ. και στελέχη Τραπεζών για δανειοδοτήσεις σε νομικά πρόσωπα,  μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Πράγμα που σημαίνει πως για τα «θαλασσοδάνεια» που δόθηκαν στα κόμματα της Βουλής κανείς δεν πρόκειται να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για το αδίκημα της απιστίας. Μετά από αυτά σήμερα καλείται ο Ελληνικός Λαός να πληρώνει  πολλά για λίγους  στο βωμό της ανευθυνότητας και της διαφθοράς του πολιτικού μας συστήματος…

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ  ΤΗΣ  ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ

ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΣΕΓΔΙΤΣΑ

Σημείωμα Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου  Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Την 26^η του περασμένου Αυγούστου έφυγε για το αιώνιο χωρίς γυρισμό  ταξίδι μετά από μακροχρόνια μάχη με το θάνατο η αγαπημένη μας καθηγήτρια-Φιλόλογος Ευσταθία Σεγδίτσα.

Μας παρέλαβε νεαρά παιδιά στα θρανία της τρίτης τάξης του εξαταξίου Γυμνασίου Γαστούνης τη σχολική χρονιά 1955-1956 και πρωτοδιόριστη καθηγήτρια μας δίδαξε αρχικά το μάθημα των λατινικών και στη συνέχεια σ’ όλες τις τάξεις Αρχαία και Νέα Ελληνικά.

 Υπήρξε μια άριστη φωτισμένη φιλόλογος που και  με το βλέμμα της μόνο μας ενέπνεε το σεβασμό παρά το νεαρό της ηλικίας της.

 Στις τάξεις που δίδασκε επικρατούσε πάντα απόλυτη τάξη. Είχε την ικανότητα να επιβάλλεται με την προσωπικότητά της και με τις γνώσεις της.

 Ήταν άριστα καταρτισμένη στο αντικείμενό της  και είχε πλούσια εγκυκλοπαιδική μόρφωση και συνολική παιδεία. Εμείς οι μαθητές της,  παρακολουθούσαμε τη διδασκαλία  της , με έντονο και εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Είχε το χάρισμα να μεταδίδει με απόλυτα εκλαϊκευμένο τρόπο και με σαφήνεια τα όσα ήθελε να μας μεταδώσει και να μας διδάξει και έτσι και όταν ακόμη κάποιος μαθητής η μαθήτρια δεν ήταν φίλος του μαθήματος των  αρχαίων η και των νέων ελληνικών ή της ιστορίας που δίδασκε η Σεγδίτσα  έκανε τους πάντες να αγαπούν και να παρακολουθούν με προσοχή και ενδιαφέρον το  μάθημά της. Είχα κι εγώ την ευτυχία να με διδάξει σχεδόν σε  όλες τις τάξεις του Γυμνασίου Γαστούνης. Πολλοί μαθητές και μαθήτριες  οφείλουν την πρόοδό τους και την επιτυχία των στόχων τους στην  αγαπημένη μας καθηγήτρια. Αν και υποχρεώθηκε σε μεταθέσεις σε  σχολεία άλλων περιοχών δεν ξέχασε τη Γαστούνη και εμάς τους μαθητές της. Πάντα ζητούμε πληροφορίες  και επιθυμούσε να μάθει για τον καθένα και την κάθε μια την πρόοδό  και  την πορεία της επαγγελματικής μας σταδιοδρομίας.

 Κάθε φορά που την καλούσαμε σε συνάξεις συμμαθητών  για επετείους  αποφοιτήσεώς μας  με   πρώτη που πραγματοποιήσαμε στο  Ξενοδοχείο Ξενία   των Λουτρών Κυλλήνης μέχρι την προτελευταία των 45 χρόνων  , ήταν πάντοτε παρούσα πλην της τελευταίας  που απουσίασε λόγω της ασθενείας της. Δεν είχε την ευτυχία να αποκτήσει δικά της παιδιά και χαίρονταν όταν μάθαινε τις δικές μας επιτυχίες. Μαθήτριες της και μαθητές της  πέτυχαν στην οικογενειακή και επαγγελματική ζωή και η χαρά μας  ήταν πάντα και δική της χαρά για τις όποιες επιτυχίες μας στους τομείς της δραστηριότητάς μας. Στις κρίσεις της ήταν πάντα αυστηρή πλην όμως δίκαιη. Μας έμαθε πολλά πράγματα χρήσιμα για την επαγγελματική αλλά και εν γένει συνολική σταδιοδρομία μας, αλλά κυρίως την αγάπη και το ενδιαφέρον για μάθηση. Κι εμείς δεν ξεχάσαμε ποτέ το ενδιαφέρον της και την αγάπη της. Ο Δήμος Γαστούνης θέλοντας να τιμήσει την καθηγήτριά μας Ευσταθία Σεγδίτσα για την εν γένει προσφορά της στα γράμματα και στην εκπαίδευση των παιδιών του Δήμου, την ανακήρυξε επίτιμη δημότισσα.

Αντικειμενικοί λόγοι δεν μας επέτρεψαν να παραστούμε στο ξόδι της και να τις απευθύνουμε το ύστατο αντίο, όμως ένα μεγάλο άνθινο στεφάνι στάλθηκε και κατατέθηκε στη σορό της  από  μια αντιπροσωπευτική τετράδα μαθητριών και μαθητών της σε ένδειξη αγάπης τιμής, σεβασμού και ευγνωμοσύνης. Εξ άλλου  στο σημερινό(29/9/13)  τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο που τελέσθηκε στον Ιερό Ναού της Αγίας Ζώνης της Κυψέλης Αθηνών μια μεγάλη παρέα συμμαθητών μας έδωσε το παρόν,  άναψε από ένα κερί και προσευχήθηκε για την ανάπαυση της ψυχής της αγαπημένης μας καθηγήτριας και ευχήθηκε στους οικείους της  την εξ ύψους παρηγοριά  για την απώλεια της αγαπημένης τους αδελφής και θείας.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γυμνασίου Γαστούνης που είχαν την τύχει να έχουν μια τέτοια αξιόλογη καθηγήτρια νοιώθουν τυχεροί και η παρουσία τους στο μνημόσυνο της  υποδηλώνει την  ευγνωμοσύνη τους και την αγάπη που ένοιωθαν για αυτή.

Το  σημείωμα  αυτό, ας είναι ένα  ελάχιστο δείγμα της αγάπης μας μαζί με  ένα θλιβερό αντίο στην αγαπημένη μας  Ευσταθία Σεγδίτσα.

Αγαπημένη μας καθηγήτρια ευχόμαστε το ταξίδι σου στην αιωνιότητα να είναι ανέφελο χωρίς Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, να σε καλοδεχτεί στη μεγάλη αγκαλιά  μεταξύ των εκλεκτών του, ο μεγάλος Θεός της Αγάπης. Η Αττική γη που σε δέχθηκε ας είναι ελαφριά σαν τα Φθινοπωρινά φύλλα. Σου είμαστε υπόχρεοι, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ…