ΑΣΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ Η Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΑΣΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ Η Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΤΑΞΗΣ

«Όταν έναν “ελεύθερο πολίτη”, παρά τη θέλησή του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας πολίτης σ’ ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί μέσα κάμποσο καιρό – όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό θα ονομαστεί “φυλακή”, μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας.

 Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από έναν άλλο, παρά τη θέλησή του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί “στρατιωτική υπηρεσία”, ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας.

 Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέλησή του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματός του, κανένας δεν θα διστάζει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί “είσπραξη αμέσων φόρων” πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου. Κοντολογίς, ό, τι παρουσιάζεται στα μάτια μας ως αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σε επιτακτικό κανόνα».

                                                                                  Rosa Luxemburg

Από το βιβλίο Φρανζ Μέριγκ /Ρόζα Λούξεμπουργκ "Απεργία, Αυθορμητισμός των μαζών" (Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1972)

ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΤΑΘΕΡΗ ΥΓΕΙΑ!…

ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΤΑΘΕΡΗ ΥΓΕΙΑ!…

Ιπποκράτης: «Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού. Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη».

Tις αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη. Κι εδώ, όπως θα δούμε, μας εντυπωσιάζει ο νόμος της αναλογικότητας!

Τα Κόκκινα Φασόλια: πραγματικά μπορούν να θεραπεύσουν και να βοηθήσουν στη διατήρηση της καλής νεφρικής λειτουργίας - και μοιάζουν ακριβώς όπως τα ανθρώπινα νεφρά.

Το Καρύδι: μοιάζει με έναν μικρό εγκέφαλο, ένα αριστερό και ένα δεξί ημισφαίριο, τον άνω και κάτω εγκέφαλο και την παρεγκεφαλίδα. Τα καρύδια βοηθούν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και την εγκεφαλική λειτουργία.

Το Καρότο: Η διατομή του καρότου μοιάζει με το ανθρώπινο μάτι. Τα καρότα ενισχύουν σε μεγάλο βαθμό τη ροή του αίματος στα μάτια και ενισχύουν γενικά την λειτουργία των ματιών.

Το Σέλινο: μοιάζει με τα οστά. Το σέλινο στοχεύει ειδικά στην ενδυνάμωση και την αντοχή των οστών. Τα τρόφιμα με νάτριο, όπως το σέλινο τροφοδοτεί με τα απαραίτητα, τις σκελετικές ανάγκες του σώματος.

Το Αβοκάντο: στοχεύει στην υγεία και στη καλή λειτουργία της μήτρας και του τραχήλου της μήτρας της γυναίκας. Τα Αβοκάντο βοηθούν τις γυναικείες ορμόνες να έλθουν σε ισορροπία, να ρίξει ανεπιθύμητο βάρος μετά τη γέννηση, και την αποτροπή του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Τα σύκα: υποκαθιστούν τους όρχεις και είναι γεμάτα από σπόρους και κρέμονται ανά ζεύγη, όταν μεγαλώνουν. Τα σύκα αυξάνουν την κινητικότητα των αρσενικών(+) σπερματοζωαρίων, καθώς αυξάνουν και τον αριθμό των σπερματοζωαρίων, για βοηθήσουν, να ξεπεραστεί η ανδρική στειρότητα.

Το μανιτάρι: Τα μανιτάρια μπορούν να βοηθήσουν τη βελτίωση της ακοής, όπως ακόμη, τα μανιτάρια είναι ένα από τα λίγα τρόφιμα που περιέχουν βιταμίνη D. Η συγκεκριμένη βιταμίνη είναι σημαντική για υγιή οστά, η οποία ισχυροποιεί ακόμα και τα μικροσκοπικά οστάρια που βρίσκονται μέσα στο αυτί τα οποία μεταδίδουν τον ήχο προς τον εγκέφαλο.

Τα σταφύλια: Μια διατροφή υψηλή σε φρέσκα φρούτα, όπως τα σταφύλια, έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα και το εμφύσημα. Οι σπόροι σταφυλιών περιέχουν επίσης μια χημική ουσία που ονομάζεται proanthocyanidin, η οποία φαίνεται να μειώνει τη δριμύτητα του αλλεργικού άσθματος.

Ginger (η πιπερόριζα): Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της είναι η υποβοήθηση της πέψης, ενώ είναι επίσης μια δημοφιλής θεραπεία για κινητικά προβλήματα-ασθένειες.

Οι Γλυκοπατάτες: Οι γλυκοπατάτες μοιάζουν με το πάγκρεας και πράγματι επιφέρουν ισορροπία το γλυκαιμικό δείκτη των διαβητικών.

Τα κρεμμύδια: Βοηθούν τα κύτταρα να απαλλαγούν από τις τοξίνες. Επίσης, όταν τα κόβουμε, παράγουν δάκρυα, καθαρίζοντας επιθηλιακά κύτταρα του ματιού.

Το σκόρδο: Βοηθάει στην απομάκρυνση άχρηστων υλικών και τις επικίνδυνες ελεύθερες ρίζες από το σώμα.

ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ: ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΠΡΟΪΟΝ ΣΤΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ. ΕΙΝΑΙ 10000 ΦΟΡΕΣ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟ ΣΕ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΤΟ ΘΕΩΡΟΥΝ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΑΝΤΙ-ΜΙΚΡΟΒΙΑΚΟΥ ΕΥΡΕΩΣ ΦΑΣΜΑΤΟΣ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΟΛΥΝΣΕΩΝ ΤΩΝ ΒΑΚΤΗΡΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΓΚΩΝ, ΙΚΑΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΥΛΗΚΙΩΝ, ΡΥΘΜΙΣΤΗ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΕΥΡΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.

Ο χυμός του λεμονιού περιέχει βιταμίνη C, σάκχαρα, υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και μεταλλικά άλατα (κάλιο, φώσφορο, ασβέστιο, μαγνήσιο, νάτριο και πυρίτιο) ενώ η φλούδα του αναζωογονητικό αιθέριο έλαιο. Επίσης, το λεμόνι είναι πλούσιο σε φλαβόνες, αντί-οξειδωτικές ουσίες πολύτιμες στη θεραπευτική. Το λεμόνι είναι εξαιρετικό αντί-βακτηριακό, απολυμαντικό, στυπτικό και αντισηπτικό, θεωρείται πως βοηθάει στον έλεγχο του ουρικού οξέος, εμποδίζει τη θρόμβωση των αρτηριών και των φλεβών και τη συσσώρευση αλάτων. Το λεμόνι, επειδή ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα (αυξάνοντας τα λευκά αιμοσφαίρια) θεωρείται και άριστο αιμοστατικό.

Τα αμύγδαλα: Αμυγδαλέλαιο λαμβάνεται από τους καρπούς του αμύγδαλου. Πλούσιο σε βιταμίνες Α, Ε, Β1, Β2, Β6 . Β17 και ιχνοστοιχεία. Η βιταμίνη Β17 δεν είναι βιταμίνη. Είναι η παλιά ονομασία της αμυγδαλίνης. Τρώτε άφοβα κάθε μέρα από λίγα κουκούτσια βερίκοκου και αμύγδαλα

ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ...ΤΙΜΟΥΝ ΤΑ ΠΡΩΤΑ..

ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ...ΤΙΜΟΥΝ ΤΑ ΠΡΩΤΑ...

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑΡΘΕΙΣ...

«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω...
Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου...»

(Μια απάντηση στη Ρεπούση…)

ΕΛΥΤΗΣ:

(Μια απάντηση στη Ρεπούση…)

Γράφω σε μια γλώσσα

που μιλιέται δυόμιση χιλιάδες χρόνια

χωρίς διακοπή.

Είναι το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση,

Μου δόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές.

Η παράλογη αυτή, φαινομενικά διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. χωρίς ωστόσο να έχει  το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν’ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών.

Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων  ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις .Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω, ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην Ελληνική Γλώσσα.

Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα Ελληνική Ποίηση..

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ
O ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΠΑΜΦΤΩΧΟΣ...ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΣΕ ΗΘΟΣ!...

Προς τους πολιτικούς:
Λίγη απ τη πατριωτική συνείδηση του Πλαστήρα να είχατε ! Τόση δα μωρέ !

«Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ... τηλέφωνο ; (!)»
(Νικόλαος Πλαστήρας, Πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό ...)

Η φτώχεια του πρώην Πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής ! «Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο», είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει :

Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα «Πλαστήρας» όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται : Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το Στρατηγό και Πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του : «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος – έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλά αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε ; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο ; ».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε : «Τι κάνω. Σκάβω για να καλοτρώγω ; ».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη». Περιγράφει το εξής περιστατικό :
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι ; », απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος Πρωθυπουργός Πλαστήρας ; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους ! ».

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι ; Όλοι θα αναρωτιούνται: Πού βρίσκει ο Πλαστήρας τα χρήματα και πληρώνει τις δόσεις του δανείου; ». Έσκισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει :
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα !

Το 1952, Πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον Πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα : «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό ;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ».

Ο Στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα,
σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω :
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δραχμές, ένα δεκαδόλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα ! ». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού Σώμα Υλικού Πολέμου (Σ.Υ.Π. 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δραχμές με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του : 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

15 ώρες πριν · Patras

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

Σε ένα μέρος, κάπου μακριά από παντού, ζούσε μια παράξενη πεταλούδα που άλλαζε μορφές. Τη μέρα ξυπνούσε ως ένα μεγάλο κίτρινο λουλούδι, ανάμεσα από δροσερά χορταράκια πράσινου γρασιδιού. Το απόγευμα γινόταν σταγόνα και ταξίδευε, πότε ως βροχή, πότε με τα νερά της θάλασσας και πότε ως ποτάμι. Το βράδυ γινόταν μια λευκή φωτεινή πεταλούδα που στα φτερά της είχε όλες τις αποχρώσεις των χρωμάτων εναλλάξ. Τη μία φώτιζε ένα κόκκινο περίγραμμα στην άκρη των φτερών της, την άλλη ένα μωβ, την άλλη ένα πράσινο και όλα τα υπόλοιπα χρώματα κατά καιρούς.

Η πεταλούδα αυτή είχε έναν σκοπό, μια αποστολή. Να μοιράζει αναμνήσεις. Οι άνθρωποι βλέπετε τον τελευταίο καιρό δε δούλευαν καθόλου πάνω σε αυτό το θέμα. Δούλευαν σκληρά για να βγάλουν χρήματα να ζήσουν, δούλευαν πολλές ώρες για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα, δούλευαν μακριά από το σπίτι τους ή μέσα σε αυτό αλλά δε δούλευαν πάνω στις αναμνήσεις τους.

Η πεταλούδα, καθώς είχε ζήσει πολλά χρόνια σε αυτόν και άλλους κόσμους πιο μακρινούς, ήξερε ότι μετά από χρόνια όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποφέρουν από έλλειψη αναμνήσεων. Ο στόχος της λοιπόν ήταν να μαζεύει από τα στοιχεία της φύσης, από τη ζωή, όλα τα μυστικά. Ως λουλούδι μάζευε τα μυστικά του αέρα και της γης. Ως σταγόνα μάζευε όλα τα μυστικά του νερού και ως πεταλούδα μάζευε τα μυστικά της φωτιάς πετώντας από πάνω της όπου εκείνη άναβε. Τα μυστικά όπως καταλαβαίνετε ήταν πάρα πολλά, αμέτρητοι δυνατοί συνδυασμοί άρα αμέτρητες δυνατές αναμνήσεις.

Τα βράδια λοιπόν ξεκινούσε από τον τόπο της και πετούσε πάνω από τις ζωές των ανθρώπων. Συνήθως τους έβρισκε ξαπλωμένους στα κρεβάτια τους, λόγω της ώρας. Μερικοί ήταν κουκουλωμένοι αγκαλιά με τους συντρόφους τους. Σε αυτούς χάριζε την ανάμνηση όλων των δυνατών στιγμών τους, να την έχουν σαν όαση στα δύσκολα της ζωής και της σχέσης τους. Μερικοί ήταν με τους συντρόφους τους αλλά κάθε άλλο παρά αγκαλιά κοιμόντουσαν. Σε αυτούς χάριζε την ανάμνηση της ζωής τους πριν τη σχέση τους και την ανάμνηση όσων ερωτεύτηκαν στον άλλον αλλά και του δικού τους εαυτού τότε, όταν όλα ξεκινούσαν και φάνταζαν μαγικά. Σε όσους ήταν μόνοι χάριζε την ανάμνηση της θαλπωρής που κάποια στιγμή ένιωσαν στη ζωή τους και αυτή θα τους έκανε αργά ή γρήγορα να την αναζητήσουν ξανά και μέσα από σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Στους πονεμένους χάριζε την ανάμνηση της πηγαίας δύναμής τους, αυτής που τους κράτησε ζωντανούς μέχρι και τώρα παρά όλα τα δύσκολα της ζωής τους.

Αναμνήσεις συναισθημάτων, στιγμών, ανθρώπων, εικόνων, ονείρων. Η πεταλούδα ένωνε τα μυστικά του κόσμου και τα μεταμόρφωνε σε δώρα. Ο στόχος της ένας: να σώσει το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους από την έλλειψη αναμνήσεων. Και μία ελπίδα: Ο κάθε άνθρωπος να μάθει να αγαπά τις αναμνήσεις του και να χαρίζει το ίδιο δώρο στους αγαπημένους του.

Καλό  Φθινόπωρο, γεμάτο μελλοντικές αναμνήσεις.

_________________________________________________________

Τύμπανα Πολέμου.

Τύμπανα Πολέμου.
 του Μίκη Θεοδωράκη
- Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή.
Νέος στόχος η Συρία.
- Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες.
– Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα.
- Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν…
Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς.
- Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη;
- Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί
- Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες;
- Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει.
- Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν.
- Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών.
- Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι;
Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλοσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας;
Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου.
Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου.
Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής.
Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες.
Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου

ΤΟ ΙΕΡΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

ΑΠΑΙΤΕΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

                            Μια επισήμανση του Μανώλη Πράτσικα

Η Στήλη των Απαγχονισμένων είναι και το ιερό μνημείο της νεώτερης ιστορίας της Πάτρα.

Η εκ βαθέων ανάγνωση της επισήμανσης  κρίνει σκόπιμο εθνικά ,ιστορικά και πατρινά να ασχοληθεί υπεύθυνα με την περίπτωση του χρέους για το ενδιαφέρον και την προστασία της στήλης των κατονομαζομένων πατρινών της αγχόνης σε κείνο το 1944.

Θα πρέπει να προστατευθεί ο χώρος ως ένα  ιερό μνημείο. Είναι αμαρτία και περιφρόνηση στον αγώνα της Εθνικής  αντίστασης αυτή η εξευτελιστική και συνεχής αδιαφορία. Είναι αδίκημα και ντροπή αυτή η εγκατάλειψη.

Απ’ ότι πληροφορούμεθα η Εταιρεία Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδος σκοπεύει να προκηρύξει και να καθιερώσει ειδικό λογοτεχνικό ετήσιο διαγωνισμό για τους Πατρινούς μαθητές της Γ’ Τάξης των Γυμνασίων της Πάτρας.  Θα προτείνει επίσης να τοποθετηθούν οι φωτογραφίες  και τα βιογραφικά τους σε περίοπτη θέση στο Εθνολογικό Μουσείο ή και στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι σχεδόν οι πατρινοί που είναι ηλικίας περίπου των ογδόντα ετών βρέθηκαν εκείνο το πρωινό μπροστά σ’ αυτήν την φρικώδη  καλημέρα της ιστορικής μοίρας.

Δεκάδες πατρινοί γέροντες δοκίμασαν το εθνικό απόθεμα των παιδικών δακρύων στη κτηνώδη και βάρβαρη αιώρα,

          Σχετικά με αυτήν την καθαγιασμένη αναφορά μας δημοσιεύουμε και δύο ποιήματα από τον Μάκη Πετρόπουλου και τον Μανώλη Πράτσικα:

                             

ΚΑΘΕΤΗ ΛΥΣΗ

Ένα καίριο τράνταγμα

τούτη τη φορά

και το κορμί του

σ’ οξειδωμένη αιώρα

σ’ ένα πηγαινέλα

κάθετης σιωπής.

Μισούσε τον οριζόντιο

θάνατο.

Πέντε δικοί του είχαν λιώσει

στο κρεβάτι.

Μάκης Πετρόπουλος

1944 ΚΟΥΝΙΑ-ΜΠΕΛΑ 2013

Αιώρες

να θωπεύουν τα γελαστά μάτια.

Αιώρες

να στομώνουν στο κάποτε

το επιφώνημα των αγίων σωμάτων.

Αιώρες

που σάρκασαν αλλόφυλα τις ρυτίδες

των δακρύων

Αιώρες

και ο πνιγμένος τίτλος να οδοιπορεί

σ’ ένα επιτάφιο

                                          ανάθεμα- Γιατί;

Μανώλης Πράτσικας

….Α Π Ο Ζ Η Τ Ω τη Μ Α Ν Α μου !!!

Αφιερωμένο στη γιορτή της ΜΗΤΕΡΑΣ :

….Α Π Ο Ζ Η Τ Ω τη Μ Α Ν Α μου !!!

του Βλάση Γωγούση

Την χρειάζομαι την ΜΑΝΑ: μου , δεν έχει σημασία πόσο χρόνων είμαι ......

Η ΜΑΝΑ μου με βύζαξε, με νανούρισε, ξενύχτησε δίπλα μου όταν καιγόμουνα στον πυρετό, έκοψε απ` την μπουκιά της στα δύσκολα χρόνια της κατοχής για να ταΐσει εμένα.
Όταν αργότερα την πίκρανα, όταν την πλήγωσα φριχτά , πόνεσε , υπέφερε, δεινοπάθησε , όμως σαν γύρισα, μ` αγκάλιασε , με συγχώρεσε κι` έκλαψε κρυφά από ευτυχία.

-« Αγόρι μου , μούπε , γύρισες ; », χόρεψε σαν μικρό παιδί από χαρά, μ` έκανε να γελάσω και τότε ήταν που με στήριξε με κάθε τρόπο , τότε που με ενέπνευσε για να πετύχω.
Κι’ όταν κι` αυτό το είδε, έκλαψε από χαρά και υπερηφάνεια και μούπε :
« τώρα αγόρι μου μπορώ να φύγω ευτυχισμένη »

Τόπε και τόκανε !

Η ΜΑΝΑ μου , ΠΟΤΕ δεν μούπε έναν πικρό λόγο.

Η ΜΑΝΑ μου ήταν για μένα ένα Θείο δώρο , ήταν μια Θεία υπόσχεση , ένας ¨Άγγελος- φύλακας που σκέπασε και σκεπάζει με τα κατάλευκα φτερά του την δική μου ύπαρξη.

Θα την θυμάμαι, θα την αγαπώ και - μη με κοροϊδέψετε - θα την αποζητώ , όσο θα ζω !!!

¨Έχετε ΟΛΟΙ σας , φίλοι αναγνώστες μου, μια ΜΑΝΑ , μια υπέροχη μάνα, μια μοναδική ψυχή που είναι έτοιμη να δώσει και τη ζωή της αν χρειασθεί για σας.

Αυτή τη μάνα , φροντίστε να μην την πικραίνετε, φροντίστε να μην την ξεφορτωθείτε σε κάποιον ( πολυτελή ! ) οίκο ΕΥΓΗΡΙΑΣ !
Αλλά να ξέρετε πως κι` αν ακόμη της το κάνετε, αυτή θα το δεχθεί και θάβρει χίλιες –δυό δικαιολογίες κι` ελαφρυντικά για να σας συγχωρήσει !


Σαν επιμύθιο :

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
Αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.
Τρέχει ο νιός, τη μάνα του σκοτώνει
και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιός κατάχαμα με δαύτη.
Κυλάει ο γιός και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει της μάνας η καρδιά και λέει
-« Χτύπησες αγόρι μου», και κλαίει !

Δρ Βλάσης Γωγούσης

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

Kατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα δύο μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ); Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγ...ορά...

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;
Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο
να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιχνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά;" Για να κλείσει ο μπακάλης της γειτονιάς
και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλο-μπακάλικα τής Γερμανίας. Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ οι εκλεγμένοι μας;
Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;
Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο - και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των... αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό; Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση του κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;
Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σήριαλ. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο. Να σου κάνουν με το ζόρι ''φιλική'' γλώσσα τα ... Τουρκικά!!! Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου μια θέση στο... "δημόσιο";
Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του; Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές. Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά
και γι’ αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές
της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου. Έτσι, δεν θα βρείτε ανάμεσά τους σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλα αυτά;
Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε Έλληνα που δεν θα .γεννηθεί, για την κάθε Ελληνίδα που δεν θα .γεννηθεί.
Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο.
Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη

ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΩ

ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΩ

Ποτέ δε θα σκεφτώ την αποτυχία και θα πετάξω απ’ το λεξιλόγιο μου λέξεις και φράσεις σαν: «σταμάτα, δεν μπορώ, ανίκανος, αδύνατο δε γίνεται, απίθανο, αποτυχία, ανεφάρμοστο, χωρίς ελπίδα, υποχώρηση», γιατί είναι λέξεις των κουτών.
Θα αποφεύγω την απόγνωση, αλλά αν τυχόν αυτή η αρρώστια του μυαλού με μολύνει, θα συνεχίζω να εργάζομαι μέσα στην απόγνωση. Θα μοχθώ και θα ...υπομένω. Θα αγνοώ τα εμπόδια στα πόδια μου και θα προσηλώνω τα μάτια μου στους σκοπούς πάνω απ’ το κεφάλι μου, γιατί ξέρω πως όπου τελειώνει η άγονη έρημος, εκεί φυτρώνει το πράσινο γρασίδι.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Στο εξής θα θεωρώ την προσπάθεια κάθε μέρας σαν ένα μόνο χτύπημα με το τσεκούρι μου στον κορμό πανίσχυρης βελανιδιάς.
Το πρώτο χτύπημα δε θα ταράξει το ξύλο, ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο.
Κάθε χτύπημα, μόνο του, μπορεί να είναι μηδαμινό, χωρίς καμιά συνέπεια.
Κι όμως από παιδικά χτυπήματα σιγά-σιγά η βελανιδιά θα πέσει.
Το ίδιο θα συμβαίνει και με τις σημερινές μου προσπάθειες.
Θα μοιάζω με τη σταγόνα της βροχής που απογυμνώνει το βουνό, με το έντομο που κατατρώγει την τίγρη, με το αστέρι που φωτίζει τη γη, το δούλο που χτίζει πυραμίδα.
Θα χτίσω το κάστρο μου μ’ ένα τούβλο κάθε φορά, γιατί ξέρω πως μικρές προσπάθειες, όταν επαναλαμβάνονται, θ’ αποτελειώσουν κάθε έργο.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Τα βραβεία της ζωής βρίσκονται στο τέλος κάθε ταξιδιού, όχι κοντά στο ξεκίνημα, και δε μου είναι δεδομένο να ξέρω πόσα βήματα χρειάζονται για να πετύχω το σκοπό μου.
Ίσως συναντήσω την αποτυχία ακόμα και στο χιλιοστό βήμα, κι όμως η επιτυχία κρύβεται πίσω από την επόμενη στροφή του δρόμου.
Ποτέ δε θα γνωρίζω πόσο κοντά είναι, παρά μόνο όταν γυρίσω στη στροφή.
Πάντα θα κάνω ένα βήμα παραπάνω.
Κι αν αυτό αποδείχνεται ανώφελο, θα κάνω άλλο ένα κι ακόμα ένα.
Αλήθεια, ένα βήμα κάθε φορά δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Δεν ήρθα σε τούτο τον κόσμο να νικηθώ, ούτε η αποτυχία τρέχει στις φλέβες μου.
Δεν είμαι πρόβατο περιμένοντας το βοσκό να με κεντρίσει.
Είμαι λιοντάρι και αρνούμαι να μιλάω, να περπατάω, να κοιμάμαι με τα πρόβατα.
Δε θα δώσω προσοχή σ’ αυτούς που θρηνούν και παραπονιούνται, γιατί η αρρώστια τους είναι κολλητική.
Ας τους να πάνε με τα πρόβατα.
Το σφαγείο της αποτυχίας δεν είναι ο δικός μου προορισμός.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Στην Ανατολή οι μικροί ταύροι δοκιμάζονται για τον αγώνα στην αρένα σύμφωνα με καθορισμένο τρόπο.
Φέρνουν καθέναν στην παλαίστρα και τον αφήνουν να ορμήσει εναντίον έφιππου ταυρομάχου που τον κεντάει με μια λόγχη.
Και τότε η αντρεία του κάθε ταύρου μετριέται προσεχτικά, ανάλογα με τον αριθμό των εφόδων που δείχνουν την απόφασή του να ορμήσει, παρά το κοφτερό χτύπημα της λάμας.
Από δω και στο εξής θα αναγνωρίζω πως κάθε μέρα δοκιμάζομαι από τη ζωή με τον ίδιο τρόπο.
Αν επιμένω, αν συνεχίζω να προσπαθώ, αν συνεχίζω να ορμάω, προς τα εμπρός, θα πετυχαίνω.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Θα επιμένω γνωρίζοντας πως κάθε αποτυχία θα αυξάνει την πιθανότητα για επιτυχία στην επόμενη προσπάθεια.
Κάθε όχι που ακούω θα με φέρνει πιο κοντά στον ήχο του ναι.
Κάθε συνοφρύωμα που συναντάω με προετοιμάζει για το χαμόγελο που έρχεται.
Κάθε ατυχία στο δρόμο μου θα έχει μέσα της το σπόρο της αυριανής καλής τύχης.
Πρέπει να έχω τη νύχτα για να εκτιμάω την ημέρα.
Πρέπει ν’ αποτυχαίνω συχνά για να επιτύχω μια φορά.
Θα επιμείνω μέχρι να πετύχω.
Δεν θα επιτρέψω στη χτεσινή επιτυχία να με αποκοιμίσει σε σημερινή νωθρότητα, γιατί αυτό είναι το μεγάλο θεμέλιο της αποτυχίας.
Θα ξεχνάω τα γεγονότα της περασμένης ημέρας, αδιάφορο αν ήταν καλά ή άσχημα, και θα χαιρετάω τον καινούργιο ήλιο με εμπιστοσύνη πως αυτή θα είναι η καλύτερη ημέρα της ζωής μου.
Όσο υπάρχει αναπνοή μέσα μου, τόσο θα συνεχίσω να επιμένω.
Γιατί τώρα ξέρω μια απ’ τις μεγαλύτερες αρχές της επιτυχίας.
Αν επιμένω αρκετά, θα νικάω.
Θα επιμένω.
Θα νικάω.
του Ογκ Μαντίνο, Αμερικανού συγγραφέα..