Ο Δικηγόρος πρώην Γερουσιαστής του Μισούρι των Η.Π.Α. George Graham Vest σε μια αγόρευση του ως πολιτικώς ενάγων σε ποινική δίκη υπερασπιζόμενος τον κύριο σκύλου τον οποίο θανάτωσε κάποιο ανόητο δίποδο είπε τα εξής χαρακτηριστικά:
«Κύριοι Δικαστές,
Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου στον κόσμο μπορεί να στραφεί εναντίον του και να γίνει εχθρός του.
Ο γιός ή η κόρη του, τους οποίους έχει μεγαλώσει με αγάπη και φροντίδα, μπορεί να αποδειχθούν αχάριστοι.
Οι άνθρωποι που είναι πιο κοντά μας και που αγαπάμε περισσότερο, αυτοί που εμπιστευόμαστε με τη χαρά και το καλό μας όνομα, μπορεί να προδώσουν την πίστη μας σε αυτούς.
Τα χρήματα που έχει ένας άνθρωπος, μπορεί να τα χάσει. Χάνονται ίσως, τη στιγμή που τα χρειάζεται περισσότερο.
Η καλή φήμη ενός ανθρώπου μπορεί να θυσιαστεί σε μια στιγμή λανθασμένης πράξης.
Οι άνθρωποι που μας προσκυνάνε για να μας τιμήσουν όταν είμαστε επιτυχημένοι, μπορεί να είναι οι πρώτοι που θα μας πετάξουν το λίθο της κακίας όταν η αποτυχία απλώνεται σαν σύννεφο πάνω από τα κεφάλια μας.
Ο ένας τελείως ανιδιοτελής φίλος που μπορεί να έχει ο άνθρωπος σε αυτόν τον εγωιστή κόσμο,
Ο ένας που ποτέ δεν τον εγκαταλείπει,
Ο ένας που ποτέ δεν φαίνεται αγνώμων ή ύπουλος είναι ο σκύλος του.
Ο σκύλος ενός ανθρώπου στέκεται δίπλα του στα πλούτη αλλά και την φτώχια,
Στην υγεία αλλά και στην αρρώστια.
Θα κοιμάται στο κρύο πάτωμα εκεί που φυσάει ο παγωμένος χειμωνιάτικος άνεμος, και το χιόνι πέφτει πυκνό, αρκεί να είναι δίπλα στο αφεντικό του.
Θα του φιλάει το χέρι που δεν έχει φαγητό να του δώσει,
Θα γλύφει τις πληγές που προκαλεί η σκληρότητα του κόσμου.
Φυλάει τον ύπνο του αφεντικού του σα να ήταν Βασιλιάς.
Όταν όλοι οι άλλοι φίλοι εγκαταλείπουν, αυτός παραμένει.
Όταν τα πλούτη εξαφανίζονται και η δόξα καταρρέει ή αγάπη του μένει πιστή όπως ο ήλιος λάμπει στον ουρανό.
Αν η ατυχία κάνει τον αφέντη του έναν περιθωριακό, χωρίς φίλους και στέγη,
ο πιστός σκύλος δεν ζητάει άλλο προνόμιο παρά να τον συντροφεύει και να τον προστατεύει από τον κίνδυνο, να μάχεται εναντίον των εχθρών του.
Και όταν έρθει η τελευταία σκηνή απ’ όλες, και ο θάνατος πάρει το αφεντικό του στην αγκαλιά του και το σώμα του κείτεται πάνω στο κρύο έδαφος, παρόλο που όλοι οι φίλοι συνεχίζουν το δρόμο τους, εκεί ,δίπλα στον τάφο, θα βρείτε τον ευγενή σκύλο,
Το κεφάλι του ανάμεσα στις πατούσες του, τα μάτια θλιμμένα,
πάντα όμως σε εγρήγορση, πιστό και αληθινό, ακόμη και στο θάνατο…»
ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΙΑΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΜΑΧΗΣ
ΦΩΤΟ: Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΑΚΕΛΩΝ
ΠΟΥ ΕΣΤΕΛΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ
Ο αείμνηστος πατέρας μου, τα χειμωνιάτικα βράδια των παιδικών μας χρόνων, τότε που οι δραστηριότητες του επαγγελματικές και άλλες ήταν περιορισμένες λόγω καιρικών συνθηκών, μας διηγιόταν ιστορίες.
Τότε δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε και ραδιόφωνο. Οι ειδήσεις μεταδίδονταν από στόμα σε στόμα ή από κάποιο χωριανό που διάβαζε εφημερίδα .
Ο πατέρας έπαιρνε το ρόλο της γιαγιάς μας που εκείνη αντί για παραμύθια ,ήταν αγράμματη, μας ιστορούσε αληθινά περιστατικά της ζωής της που για μας ήταν , έτσι τα βλέπαμε, υπέροχα παραμύθια.
Μας έβαζε ολόγυρά του και μας έλεγε πραγματικές ιστορίες για τον πόλεμο του σαράντα, τον πόλεμο της Ιταλίας κατά της χώρας μας όπως είναι η πραγματική ονομασία του ή τον πόλεμο της Αλβανίας όπως τον είχαμε ονοματίσει .
Εμείς με απόλυτη ησυχία ακούγαμε τα όσα έλεγε και κρεμόμαστε κυριολεκτικά από τα χείλη του .
Αυτές τις ίδιες ιστορίες τις ακούγαμε σχεδόν κάθε χειμώνα. ΄Όσο μεγάλωνε η οικογένεια με την απόκτηση κι ενός νέου μας αδελφού ένοιωθε υποχρεωμένος να επαναλαμβάνει τα μαθήματα ιστορίας και για τα νεώτερα μέλη της οικογένειας.
Έτσι εμείς τα μεγαλύτερα παιδιά είχαμε ακούσει πολλές φορές την ιστορία του πολέμου της Αλβανίας .
Μπορεί να μην είχαμε συγκρατήσει τα ονόματα όλων των τοποθεσιών όπου διεξήχθησαν οι μάχες που είχε λάβει μέρος ο πατέρας μας ,μπορεί να μη θυμόμαστε όλα τα υψώματα πάνω στα οποία έπεσαν ηρωικά αγωνιζόμενοι οι συμπολεμιστές του, μπορεί να μη θυμόμαστε τα ονόματα όλων των νεκρών-ηρώων, όμως από όλη αυτή τη διήγηση και την επανάληψή της, μας έμειναν κάποια χαρακτηριστικά ονόματα περιοχών που μας έκαναν εντύπωση όπως Μπόρσι, και Κηπαρού κι ένα ακόμη νούμερο υψώματος που είχε γίνει το μήλο της έριδος μεταξύ των αντιμαχομένων . Ήταν το ύψωμα 613, και τα ονόματα των νεκρών Αξιωματικών εκείνης της Μάχης , Ζακυνθινός, Παπαντωνίου και Καραλής.
Πέρασαν χρόνια από τότε. Μέλος της κοινωνίας των Πατρών και της πνευματικής συντροφιάς της Διακιδείου παρακολούθησα για πρώτη φορά μια ομιλία σχετική με την επέτειο της ιστορικής μάχης του 12ου Συντάγματος για την κατάληψη του υψώματος 613.
Ομιλητής, ο αειθαλής τότε πρόεδρος της Διακιδείου Δικηγόρος και Ιστορικός ο αείμνηστος φίλος μου Κώστας Τριανταφύλλου.
Η μάχη για την οποία έκανε λόγο στην ομιλία του ο διαλεχτός φίλος δεν ήταν παρά η μάχη για την οποία σχεδόν κάθε Χειμώνα μας διηγιόταν ο αείμνηστος πατέρας μας Γεώργιος Μαργαρίτης που έλαβε και ο ίδιος μέρος . Ήταν η μάχη για την κατάληψη του υψώματος 613.
Στη διάρκεια της ομιλίας του άκουγα γνωστές από τη διήγηση του πατέρα μου τοποθεσίες, τοπωνύμια περιοχών της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας , τον αριθμό του υψώματος που έγινε η μάχη με πολλές απώλειες εκατέρωθεν.
΄Άκουγα για τη θυσία των Πατρινών Αξιωματικών του 12ου Συντάγματος Πεζικού, Ζακυνθινού, Παπαντωνίου και Καραλή.
Υπήρξε μία μάχη που στέφθηκε με τα δαφνόφυλλα της νίκης .
Η Πολεμική γιορτή της Πάτρας όπως την είχε ονομάσει ο Τριανταφύλλου γιορτάζονταν κάθε χρόνο και πάντοτε προς το τέλος του πρώτου δεκαπενθήμερου κάθε Δεκέμβρη μέχρι του θανάτου του.
Συγκινητική υπήρξε η στιγμή όταν σε κάποια από τις τελευταίες γιορτές για την επέτειο της μάχης ομιλητής ήταν ο αείμνηστος συνάδελφος Δικηγόρος Βασίλης Τσούκαλης, πολεμιστής κι εκείνος του 40 .
΄Όταν πληροφορήθηκε την παρουσία του συμπολεμιστή του , πατέρα μου στην αίθουσα, σηκώθηκε αμέσως , έτρεξε, τον αγκάλιασε και τον ασπάσθηκε θερμά και σταυρωτά .
Ήταν βαθύτατα συγκινημένος, που αντίκριζε ένα συμπολεμιστή του μετά από τόσα χρόνια.
Ο τελευταίος μέχρι πρότινος επιζών πολεμιστής αυτής της μάχης ήταν ο αγαπητός φίλος διακεκριμένος συγγραφέας και επίτιμος Δικηγόρος, Δημήτρης Μπογδανόπουλος.
Έφυγε τον περασμένο Ιούνιο λίγους μήνες προτού συμπληρώσει ζωή ενός αιώνα.
Με την ευκαιρία του εορτασμού της Εθνικής Επετείου ας είναι η αναφορά μου , μικρό μνημόσυνο και ελάχιστο δείγμα τιμής και ευγνωμοσύνης στους πεσόντες αγωνιστές ,αλλά και σ’ εκείνους που συνέχισαν τον αγώνα της αντίστασης από άλλες επάλξεις .
Με τους αγώνες τους τελικά πέτυχαν την απελευθέρωση της χώρας μας.
Ας είναι αιώνια η μνήμη των ενδόξων νεκρών μας του Ηρωικού 40.
ΗΡΩΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ… ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ
Αφορμή του σημειώματός μου υπήρξε το έργο του Δημήτρη Καμπουράκη : «Άγιος Αγύρτης», η Εισήγηση του Μητροπολίτη Ηλείας κ.κ. Γερμανού στην Ιερά Σύνοδο περί μη εντάξεως του Παπουλάκου στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας , και η κριτική του ιδίου Μητροπολίτη για το Hμερολόγιο της Μητρόπολης Θήρας 2010 που είχε αφιερωθεί στον όσιο Χριστόφορο (Παπουλάκο).
Δεν θα προβώ σε κριτική του έργου Καμπουράκη , θα σημειώσω μόνο πως είναι γραμμένο με υπευθυνότητα, ακρίβεια και σεβασμό στις πηγές και αξίζει να διαβαστεί.
Ο Μητροπολίτης Ηλείας με επιχειρηματολογία, σαφήνεια και παράθεση στοιχείων εισηγήθηκε την απόρριψη αιτήματος του Συλλόγου των Αρμπουναίων Καλαβρύτων περί Άγιοκατάταξης του χωριανού τους Χριστόφορου Παναγιωτοπούλου ή Παπουλάκου.
Πολύ ορθά τα όσα σημειώνει ο Σεβασμιότατος περί Παπουλάκου.
Το πρόβλημα απόδοσης τιμής σε πρόσωπα που καταξιώθηκαν στη ζωή εκ μέρους των πιστών είναι ένα ζήτημα που πρέπει σοβαρά να απασχολήσει την Εκκλησία της Ελλάδος.
Τελευταία είχε πάρει ευρύτατη δημοσιότητα η περίπτωση του μοναχού Ιλαρίωνα αλλά και η επιχείρηση Αγιοκατατάξεως ατόμων που οι συντοπίτες τους κρίνουν πως η Εκκλησία θα πρέπει να τους συμπεριλάβει μεταξύ των τιμωμένων οσίων, μαρτύρων και αγίων.
Πρέπει να σοβαρευτούμε σαν Εκκλησία και σαν θρησκευόμενος λαός και να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα γύρω από την αγιοκατάταξη συνανθρώπων μας που επέδειξαν βίο ενάρετο ,ασκητικό , αγαθοεργό και με πλήθος χαρίσματα.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν ορισμένα πρόσωπα της πολιτικής, κοινωνικής, και θρησκευτικής ζωής τους για την προσφορά τους στην κοινωνία και στους θεσμούς.
Τιμούσαν τους ρωμαλέους, τους ισχυρούς τους ευγενείς τους αξιοπρεπείς τους μεγαλοπρεπείς, τους ωραίους, τους νοήμονες, ιδιότητες που ξεχώριζαν τους Ήρωες όπως συνήθως τους αποκαλούσαν, από τους άλλους ανθρώπους. Οι Ήρωες της αρχαιότητας σε σχέση με τους Θεούς του Ολύμπου κατείχαν στη συνείδηση του λαού την ίδια θέση που κατέχουν και σήμερα οι Άγιοι του Χριστιανισμού σε σχέση με το Θεό.
Δεν υπήρχε πόλη στην αρχαιότητα που να μην είχε ή να μην ήθελε να έχει τον Ήρωα της. Ο ήρωας αυτός ήταν προστάτης της πόλεως. Κέντρο της λατρείας των Ηρώων ήταν ο τάφος τους, ενώ πολλές πόλεις διεκδικούσαν τα λείψανα των ηρώων τους και πίστευαν πως ο τάφος του Ήρωα αποτελούσε γι’ αυτούς πηγή ευτυχίας.
Ακόμη μεταφέρονταν τα οστά των Ηρώων από μια πόλη σε άλλη όπως για παράδειγμα του Έκτορα από την Τροία στη Θήβα και του Οιδίποδα από τη Θήβα στην Αθήνα κ.α.
Είχε δημιουργηθεί και στην αρχαιότητα μια κατάσταση, ότι και στις μέρες μας με τα λείψανα των Αγίων στη λατρεία μας.
Στο Χριστιανισμό τη θέση των Ηρώων καταλαμβάνουν οι Άγιοι και οι Μάρτυρες της πίστεως.
Άγιος είναι ο καθαρός «τη καρδία»,ο ευσεβής, ο απαλλαγμένος από αμαρτίες, ο όσιος, εκείνος που είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο Θεό.
Στην Αρχαία Ελλάδα αυτά στα πρόσωπα που αποκαλούσαν ήρωες απέδιδαν τιμές εν ζωή και μετά το θάνατό τους κι ακόμη οστά τους έθεταν στα θεμέλια των τειχών της πόλεως πιστεύοντας πως έτσι με τα ενταφιασμένα και εντοιχισμένα λείψανα θα καθίστατο απόρθητα φρούρια που θα προστάτευαν από κάθε επιβουλή και κάθε κακό την πόλη.
Σήμερα εμείς οι νεοέλληνες τιμούμε τους Μάρτυρες της πίστεως, τους Αγίους, τους Οσίους και πατέρες της Εκκλησίας που έθεσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία της Εκκλησίας ενώ λείψανά τους τοποθετούμε στην Αγία Τράπεζα στον αντίστοιχο βωμό της αρχαίας θρησκείας.
Μ’ αυτό τον τρόπο αγιάζεται ο χώρος όπου γίνεται η Θεία Λειτουργία η θυσία του Αρνίου υπέρ αφέσεως των αμαρτιών των πιστών.
Το να αγιάσει ο κάθε άνθρωπος, να φτάσει δηλαδή στα όρια της τελειότητας όπως τέλειος είναι ο Θεός είναι κάτι που ο κάθε πιστός άνθρωπος επιθυμεί , επιδιώκει και οφείλει να πραγματώσει σύμφωνα με τις επιταγές του ιδρυτή της Θρησκείας «Άγιοι εσταί ως ο Πατήρ υμών Άγιος εστίν».
Στον αιώνα μας 28 πράξεις κατατάξεως στο Αγιολόγιο κατεγράφησαν στον Κώδικα Τόμων και Σιγιλίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Σ’ αυτές τις πράξεις περιλαμβάνονται άγιοι και αγίες που έζησαν σε διάφορες εποχές μέχρι το 1960 αλλά εντάχθηκαν στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας επί των ημερών μας.
Παραθέτουμε τα ονόματα των αγίων και ημερομηνίες που φέρουν οι πράξεις Αγιοκατατάξεως:
1.΄Οσιος Γρηγόριος Επίσκοπος ΄Άσσου(20-10-1936) 2.΄Οσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης(3-5-1955) 3.Ιερομόναχος Κοσμάς ο Αιτωλός(20-4-1961)
4.Μητροπολίτης πρώην Πενταπόλεως Νεκτάριος ο Κεφαλάς(20-4-1961)
5.Ιερομόναχος Αρσένιος ο Πάριος(20-6-1967)6.Οσία Πελαγία της Τήνου(11-9-1970)
7.Ηγούμενος Ραφαήλ, Διάκονος Νικόλαος και Παρθένος Ειρήνη.(11-9-1970)
8.Λυδία η Φιλιππησία (2-10-1972) 9.Μοναχός Άνθιμος Κουρούκλης εκ Ληξουρίου Κεφαλληνίας(30-7-1974). 10.Γεώργιος ,Αγγελής, Μανουήλ και Νικόλαος εκ Μελάμπων Ρεθύμνης της Κρήτης(29-8-1977) 11.Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεών(14-4-1981) 12.Ιερομόναχος Ευγένιος ο Νέος εξ Αιτωλίας(1-7-1982)
13.Νικόλαος Καβάσιλας ο Θεσσαλονικεύς(20-7-1983) 14.Εμμανουήλ.Θεόδωρος,Γεώργιος,Μιχαήλ και έτερος Γεώργιος εκ Σαμοθράκης(17-5-1985) 15.Ιωάννης ο Καρπάθιος(20-8-1985) 16.Ιερεύς Παναγής Τυπάλδος Μπασιάς(4-2-1986) 17.Ιερομόναχος Αρσένιος ο Καπαδόκας(11-2-1986)
18.΄Οσιος Σιλουανός ο εν ΄Αθω(26-11-1987) 19.΄Αγιος Ευστάθιος Θεσσαλονίκης(9-6-1988) 20. Άγιος Μάξιμος ο Γραικός (31-5-1988) 21.Οσιος Αλκίσων Νικοπόλεως(10—7-1988) 22.Οσία Μεθοδία Κιμώλου(7/1991) 23.΄Οσιος Σάββας ο Νέος (απεβ. το 1960)(7-2-1992) 24.΄Οσιος Άνθιμος ο εν Χίω(απεβ.1960)14-8-1992)
25.Νεομάρτυρες Χριστόδουλος και Αναστασία(14-8-1992) 26.150 Μάρτυρες της Μονής Νταού Πεντέλης(14-8-1992) 27.΄Αγιος Μακάριος Καλογεράς(8/1993)
28.Παπα-Νικόλαος Μπλάνας(1993)
Ο κατάλογος αυτός των Αγίων είναι ανοικτός.
Θα αναρωτηθεί κανείς πόσοι είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Η απάντηση: εκατομμύρια αγίων και μαρτύρων, νέφος ολόκληρο. Ένας γαλαξίας…Η εκκλησία μας υπήρξε χθες, υπάρχει σήμερα και θα υπάρχει εις τους αιώνες .Ο κατάλογος των αγίων δεν περιορίζεται ούτε κλείνει ποτέ.
Βιβλιογραφία:1. «Ηλειακή Πρωτοχρονιά 2010»
2. Hμερολόγιο της Μητρόπολης Θήρας 2010
3. Eφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» Πατρών (10 και 11/3/2010)
4. Εφημερίδα του Πύργου ΠΑΤΡΙΣ.(5-2-2010)
5.Γεωργίου Σιέττου: « Ήρωες και Άγιοι»Πύρινος Κόσμος Αθηνα 2002
6.Ιωάννη Γ. Χατζή: «Zαχαρία Καραντινού Ακολουθία και Συναξάρι των Νεομαρτύρων Χρίστου και Πανάγου των εκ Γαστούνης(1716)»
7.Γεωργίου Β. Νικολάου: «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο από τα μέσα του 17ου Αιώνα έως το 1821»
8.Γ.Θ.Πρίντζιπας: «Οι Κρυπτοχριστιανοί» Ελληνικά Γράμματα Αθήνα 1997
9.Περιοδικό «ΑΧΑΪΚΑ» Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας Πάτρα Φθινόπωρο 2005 Τεύχος 4ο (σελ.223-228) Περικλή Τρακαδά Παπουλάκης ο Β΄ ή Παπουλάκος
10.Ηλειακη Πρωτοχρονιά 2010.Βιβλιοπανόραμα Αμαλιάδα 2010 σελ.315-336 Αικατερίνης Νερατζάκη: «Οι φρικτές σφαγές της 17ης Ιουλίου 1715 στην Γαστούνη-Οι νεοάγιοι Πανάγος και Χρήστος και οι συν αυτοίς».
11.Ηλειακή Πρωτοχρονιά 2007 Βιβλιοπανόραμα. Αμαλιάδα 2007 σελ.201-205.Κώστα Λούρμπα: « Ηλιδα -Καθολική-Γαστούνη»
12.Αλέξη Παναγόπουλου: «Κοσμάς Φλαμιάτος και Παπουλάκος» Επτάλοφος Αθήνα 2008.
13.Κώστα Φωτιάδη: «Οι εξισλαμισμοί της Μικράς Ασίας και οι Κρυπτοχριστικοί του Πόντου» Οίκος Αφών Κυριακίδη Θεσ/νίκη 1988
14.Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ Νέες Εποχές φυλ.26-12-1993.Μαίρης Παπαγιαννίδου : «Πως να Γίνετε άγιος».
Απάντηση Προώθηση
Δεν θα προβώ σε κριτική του έργου Καμπουράκη , θα σημειώσω μόνο πως είναι γραμμένο με υπευθυνότητα, ακρίβεια και σεβασμό στις πηγές και αξίζει να διαβαστεί.
Ο Μητροπολίτης Ηλείας με επιχειρηματολογία, σαφήνεια και παράθεση στοιχείων εισηγήθηκε την απόρριψη αιτήματος του Συλλόγου των Αρμπουναίων Καλαβρύτων περί Άγιοκατάταξης του χωριανού τους Χριστόφορου Παναγιωτοπούλου ή Παπουλάκου.
Πολύ ορθά τα όσα σημειώνει ο Σεβασμιότατος περί Παπουλάκου.
Το πρόβλημα απόδοσης τιμής σε πρόσωπα που καταξιώθηκαν στη ζωή εκ μέρους των πιστών είναι ένα ζήτημα που πρέπει σοβαρά να απασχολήσει την Εκκλησία της Ελλάδος.
Τελευταία είχε πάρει ευρύτατη δημοσιότητα η περίπτωση του μοναχού Ιλαρίωνα αλλά και η επιχείρηση Αγιοκατατάξεως ατόμων που οι συντοπίτες τους κρίνουν πως η Εκκλησία θα πρέπει να τους συμπεριλάβει μεταξύ των τιμωμένων οσίων, μαρτύρων και αγίων.
Πρέπει να σοβαρευτούμε σαν Εκκλησία και σαν θρησκευόμενος λαός και να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα γύρω από την αγιοκατάταξη συνανθρώπων μας που επέδειξαν βίο ενάρετο ,ασκητικό , αγαθοεργό και με πλήθος χαρίσματα.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν ορισμένα πρόσωπα της πολιτικής, κοινωνικής, και θρησκευτικής ζωής τους για την προσφορά τους στην κοινωνία και στους θεσμούς.
Τιμούσαν τους ρωμαλέους, τους ισχυρούς τους ευγενείς τους αξιοπρεπείς τους μεγαλοπρεπείς, τους ωραίους, τους νοήμονες, ιδιότητες που ξεχώριζαν τους Ήρωες όπως συνήθως τους αποκαλούσαν, από τους άλλους ανθρώπους. Οι Ήρωες της αρχαιότητας σε σχέση με τους Θεούς του Ολύμπου κατείχαν στη συνείδηση του λαού την ίδια θέση που κατέχουν και σήμερα οι Άγιοι του Χριστιανισμού σε σχέση με το Θεό.
Δεν υπήρχε πόλη στην αρχαιότητα που να μην είχε ή να μην ήθελε να έχει τον Ήρωα της. Ο ήρωας αυτός ήταν προστάτης της πόλεως. Κέντρο της λατρείας των Ηρώων ήταν ο τάφος τους, ενώ πολλές πόλεις διεκδικούσαν τα λείψανα των ηρώων τους και πίστευαν πως ο τάφος του Ήρωα αποτελούσε γι’ αυτούς πηγή ευτυχίας.
Ακόμη μεταφέρονταν τα οστά των Ηρώων από μια πόλη σε άλλη όπως για παράδειγμα του Έκτορα από την Τροία στη Θήβα και του Οιδίποδα από τη Θήβα στην Αθήνα κ.α.
Είχε δημιουργηθεί και στην αρχαιότητα μια κατάσταση, ότι και στις μέρες μας με τα λείψανα των Αγίων στη λατρεία μας.
Στο Χριστιανισμό τη θέση των Ηρώων καταλαμβάνουν οι Άγιοι και οι Μάρτυρες της πίστεως.
Άγιος είναι ο καθαρός «τη καρδία»,ο ευσεβής, ο απαλλαγμένος από αμαρτίες, ο όσιος, εκείνος που είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο Θεό.
Στην Αρχαία Ελλάδα αυτά στα πρόσωπα που αποκαλούσαν ήρωες απέδιδαν τιμές εν ζωή και μετά το θάνατό τους κι ακόμη οστά τους έθεταν στα θεμέλια των τειχών της πόλεως πιστεύοντας πως έτσι με τα ενταφιασμένα και εντοιχισμένα λείψανα θα καθίστατο απόρθητα φρούρια που θα προστάτευαν από κάθε επιβουλή και κάθε κακό την πόλη.
Σήμερα εμείς οι νεοέλληνες τιμούμε τους Μάρτυρες της πίστεως, τους Αγίους, τους Οσίους και πατέρες της Εκκλησίας που έθεσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία της Εκκλησίας ενώ λείψανά τους τοποθετούμε στην Αγία Τράπεζα στον αντίστοιχο βωμό της αρχαίας θρησκείας.
Μ’ αυτό τον τρόπο αγιάζεται ο χώρος όπου γίνεται η Θεία Λειτουργία η θυσία του Αρνίου υπέρ αφέσεως των αμαρτιών των πιστών.
Το να αγιάσει ο κάθε άνθρωπος, να φτάσει δηλαδή στα όρια της τελειότητας όπως τέλειος είναι ο Θεός είναι κάτι που ο κάθε πιστός άνθρωπος επιθυμεί , επιδιώκει και οφείλει να πραγματώσει σύμφωνα με τις επιταγές του ιδρυτή της Θρησκείας «Άγιοι εσταί ως ο Πατήρ υμών Άγιος εστίν».
Στον αιώνα μας 28 πράξεις κατατάξεως στο Αγιολόγιο κατεγράφησαν στον Κώδικα Τόμων και Σιγιλίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Σ’ αυτές τις πράξεις περιλαμβάνονται άγιοι και αγίες που έζησαν σε διάφορες εποχές μέχρι το 1960 αλλά εντάχθηκαν στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας επί των ημερών μας.
Παραθέτουμε τα ονόματα των αγίων και ημερομηνίες που φέρουν οι πράξεις Αγιοκατατάξεως:
1.΄Οσιος Γρηγόριος Επίσκοπος ΄Άσσου(20-10-1936) 2.΄Οσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης(3-5-1955) 3.Ιερομόναχος Κοσμάς ο Αιτωλός(20-4-1961)
4.Μητροπολίτης πρώην Πενταπόλεως Νεκτάριος ο Κεφαλάς(20-4-1961)
5.Ιερομόναχος Αρσένιος ο Πάριος(20-6-1967)6.Οσία Πελαγία της Τήνου(11-9-1970)
7.Ηγούμενος Ραφαήλ, Διάκονος Νικόλαος και Παρθένος Ειρήνη.(11-9-1970)
8.Λυδία η Φιλιππησία (2-10-1972) 9.Μοναχός Άνθιμος Κουρούκλης εκ Ληξουρίου Κεφαλληνίας(30-7-1974). 10.Γεώργιος ,Αγγελής, Μανουήλ και Νικόλαος εκ Μελάμπων Ρεθύμνης της Κρήτης(29-8-1977) 11.Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεών(14-4-1981) 12.Ιερομόναχος Ευγένιος ο Νέος εξ Αιτωλίας(1-7-1982)
13.Νικόλαος Καβάσιλας ο Θεσσαλονικεύς(20-7-1983) 14.Εμμανουήλ.Θεόδωρος,Γεώργιος,Μιχαήλ και έτερος Γεώργιος εκ Σαμοθράκης(17-5-1985) 15.Ιωάννης ο Καρπάθιος(20-8-1985) 16.Ιερεύς Παναγής Τυπάλδος Μπασιάς(4-2-1986) 17.Ιερομόναχος Αρσένιος ο Καπαδόκας(11-2-1986)
18.΄Οσιος Σιλουανός ο εν ΄Αθω(26-11-1987) 19.΄Αγιος Ευστάθιος Θεσσαλονίκης(9-6-1988) 20. Άγιος Μάξιμος ο Γραικός (31-5-1988) 21.Οσιος Αλκίσων Νικοπόλεως(10—7-1988) 22.Οσία Μεθοδία Κιμώλου(7/1991) 23.΄Οσιος Σάββας ο Νέος (απεβ. το 1960)(7-2-1992) 24.΄Οσιος Άνθιμος ο εν Χίω(απεβ.1960)14-8-1992)
25.Νεομάρτυρες Χριστόδουλος και Αναστασία(14-8-1992) 26.150 Μάρτυρες της Μονής Νταού Πεντέλης(14-8-1992) 27.΄Αγιος Μακάριος Καλογεράς(8/1993)
28.Παπα-Νικόλαος Μπλάνας(1993)
Ο κατάλογος αυτός των Αγίων είναι ανοικτός.
Θα αναρωτηθεί κανείς πόσοι είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Η απάντηση: εκατομμύρια αγίων και μαρτύρων, νέφος ολόκληρο. Ένας γαλαξίας…Η εκκλησία μας υπήρξε χθες, υπάρχει σήμερα και θα υπάρχει εις τους αιώνες .Ο κατάλογος των αγίων δεν περιορίζεται ούτε κλείνει ποτέ.
Βιβλιογραφία:1. «Ηλειακή Πρωτοχρονιά 2010»
2. Hμερολόγιο της Μητρόπολης Θήρας 2010
3. Eφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» Πατρών (10 και 11/3/2010)
4. Εφημερίδα του Πύργου ΠΑΤΡΙΣ.(5-2-2010)
5.Γεωργίου Σιέττου: « Ήρωες και Άγιοι»Πύρινος Κόσμος Αθηνα 2002
6.Ιωάννη Γ. Χατζή: «Zαχαρία Καραντινού Ακολουθία και Συναξάρι των Νεομαρτύρων Χρίστου και Πανάγου των εκ Γαστούνης(1716)»
7.Γεωργίου Β. Νικολάου: «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο από τα μέσα του 17ου Αιώνα έως το 1821»
8.Γ.Θ.Πρίντζιπας: «Οι Κρυπτοχριστιανοί» Ελληνικά Γράμματα Αθήνα 1997
9.Περιοδικό «ΑΧΑΪΚΑ» Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας Πάτρα Φθινόπωρο 2005 Τεύχος 4ο (σελ.223-228) Περικλή Τρακαδά Παπουλάκης ο Β΄ ή Παπουλάκος
10.Ηλειακη Πρωτοχρονιά 2010.Βιβλιοπανόραμα Αμαλιάδα 2010 σελ.315-336 Αικατερίνης Νερατζάκη: «Οι φρικτές σφαγές της 17ης Ιουλίου 1715 στην Γαστούνη-Οι νεοάγιοι Πανάγος και Χρήστος και οι συν αυτοίς».
11.Ηλειακή Πρωτοχρονιά 2007 Βιβλιοπανόραμα. Αμαλιάδα 2007 σελ.201-205.Κώστα Λούρμπα: « Ηλιδα -Καθολική-Γαστούνη»
12.Αλέξη Παναγόπουλου: «Κοσμάς Φλαμιάτος και Παπουλάκος» Επτάλοφος Αθήνα 2008.
13.Κώστα Φωτιάδη: «Οι εξισλαμισμοί της Μικράς Ασίας και οι Κρυπτοχριστικοί του Πόντου» Οίκος Αφών Κυριακίδη Θεσ/νίκη 1988
14.Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ Νέες Εποχές φυλ.26-12-1993.Μαίρης Παπαγιαννίδου : «Πως να Γίνετε άγιος».
Απάντηση Προώθηση
ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Επειδή θεωρώ πως στις δημοκρατίες κανένας
λόγος και πρόταση δεν πέφτουν στο κενό, θα αρθρώσω τη δική μου
πρόταση για ένα σημαντικό πρόβλημα που κατά την άποψή μου
αντιμετωπίζει η χώρα μας το δημογραφικό.
Μετά την «ευλογία» της μετανάστευσης που υπήρξε από τις σοβαρότερες
αιτίες συρρίκνωσης του Ελληνισμού, στα μεταπολεμικά χρόνια η
υπογεννητικότητα είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα αφού πλέον με
μαθηματική ακρίβεια, η χώρα μας αφελληνίζεται και εάν συνεχιστεί η
ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα θα αποτελέσει τόπο εγκατάστασης
οικονομικών και άλλων μεταναστών οι οποίοι παρουσιάζουν μια θεαματική
γεννητικότητα που θα έπρεπε να προβληματίζει.
Μια ακόμη ιδιαίτερη παράμετρος του προβλήματος
είναι και το φαινόμενο της ερήμωσης της υπαίθρου. Η αστυφιλία, σαν
αποτέλεσμα της αδιαφορίας των αρμοδίων για τη δημιουργία ανθρωπίνων
συνθηκών και ο προβαλλόμενος από τα Μ. Μ. Ε. τρόπος ζωής των
πόλεων είναι παράγοντες που συντελούν στην υπογεννητικότητα.
Οι νέοι στερήθηκαν προσανατολισμού και
ιδεολογικών προτύπων, σήμερα επιδιώκουν πρώτα να προμηθευτούν
αυτοκίνητο, να απολαύσουν τα αγαθά της τεχνολογίας και της προόδου
και δεν δίδουν σημασία στη δημιουργία οικογένειας και τη γέννηση
παιδιών.
Καταλυτικό ρόλο διαδραματίζει το θέμα της
απασχόλησης, και η νοοτροπία των νέων μας να προτιμούν να παραμείνουν
χωρίς εργασία εάν δεν εξασφαλίσουν εργασία σε γραφείο και υπό σκιάν.
Το Δημογραφικό πρόβλημα δεν έχει τις αιτίες του
μόνο στην οικονομική δυσπραγία όπως εμφανίζεται από πολλούς ,είναι
πολυσύνθετο και πολυδιάστατο, απόδειξη ότι οι οικονομικά ισχυροί δεν
αποκτούν πολλά παιδιά.
Η υπογεννητικότητα έχει άμεση σχέση με την πολιτική
που εφαρμόζει η εκάστοτε Κυβέρνηση αλλά και τις αξίες που εμφανίζει
να προβάλει στους νέους πολίτες.
Από την πολιτική της εξαρτάται εάν κάποιος που έχει διάθεση να
αποκτήσει παιδιά θα το επιχειρήσει όταν γνωρίζει ότι μαζί με τη δική
του διάθεση υπάρχει και ανάλογη της πολιτείας να βοηθήσει.
Θα πρέπει να είναι παγιωμένο το αίσθημα εμπιστοσύνης και
αξιοπιστίας του πολίτη προς την πολιτεία. Τέτοιο αίσθημα όμως δεν
οικοδομείτε όταν μια Κυβέρνηση θεσπίζει ένα μέτρο φροντίδας και
έρχεται μια άλλη του ιδίου ή διαφορετικού κόμματος και το αναιρεί.
Κάτι παρόμοιο έγινε με τη θέσπιση χορήγησης του επιδόματος και της
σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα που στη συνέχεια μια άλλη Κυβέρνηση
έθεσε προϋποθέσεις ορίου εισοδήματος για τη χορήγησή τους κάτι που
στη συνέχεια κρίθηκε αντισυνταγματικό και υποχρέωσε στην
επαναχορήγησή τους .
Υπήρξε ένα μέτρο για μεταγραφές των παιδιών των πολυτέκνων που
σπούδαζαν στο εξωτερικό και στη συνέχεια με πρόφαση ότι το μέτρο
προσκρούει στην αρχή της ισότητας των πολιτών, καταργήθηκε.
Έτσι όπως αντιμετωπίζονται οι πολύτεκνοι δεν είναι δυνατό να
παγιωθεί σχέση εμπιστοσύνης, αναγκαία για τη δημιουργία κλίματος
αύξησης της γεννητικότητας.
Σε επίπεδο φροντίδας για την μητρότητα τα μέτρα στη χώρα
μας είναι του σταγονόμετρου. Ενδεικτικό της κατάστασης για το ζήτημα
αυτό είναι ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση , το παράδειγμα μιας γυναίκας με
μέσο εισόδημα 24.000 ευρώ το χρόνο: Έπειτα από έξι μήνες άδειας
μητρότητας η Ελληνίδα εργαζόμενη θα λάβει μόλις 1.984 ευρώ, η
Λουξεμβούργια 2.929 και η Βρετανή 3.903 ενώ την ίδια στιγμή τα
επιδόματα για τη Δανέζα, την Ιταλίδα και τη Σουηδέζα φθάνουν τις
10.728, 9619 και 9.527 ευρώ αντιστοίχως.
Το φορολογικό σύστημα για την πολύτεκνες οικογένειες είναι άδικο, οι
προτάσεις του πολυτεκνικού κινήματος για την εφαρμογή δικαίου
φορολογικού συστήματος δυστυχώς δεν έγινε έχει γίνει δεκτή.
Οι φορολογικές απαλλαγές που ακούμε κατά καιρούς είναι ασήμαντες για
τους πολυτέκνους. Οι πολύτεκνοι στην ουσία ανάλογα με τον αριθμό των
μελών των οικογενειών τους φορολογούνται για το ίδιο εισόδημα
δυσανάλογα από ότι οι άγαμοι ή και έγγαμοι με ένα και δύο παιδιά.
Το πρόβλημα της απασχόλησης είναι ένα σοβαρό ζήτημα και κυρίως των
πολυτέκνων και των παιδιών των. Υπάρχουν νόμοι που προβλέπουν κάποια
προτεραιότητα για τα παιδιά των πολυτέκνων και κάποια αναλογία, όμως
στην ουσία είτε δεν εφαρμόζονται είτε με κάποιες ποσοστώσεις
περιορίζονται οι θέσεις εργασίας.
Ένα από τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολύτεκνες
οικογένειες, λόγω ακριβώς της οικονομικής αδυναμίας των , δεν έχουν
τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους σε φροντιστηριακά μαθήματα
και βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έναντι των παιδιών ευπόρων
οικογενειών και ο ανταγωνισμός μ’ αυτά είναι δύσκολος. Για αυτό
θεωρώ πως είναι προσχηματική η επίκληση της αρχής της ισότητας
για την κατάργηση των μεταγραφών των παιδιών των πολυτέκνων.
Εάν θέλουμε τη συνέχεια της Ελλάδας θα πρέπει να λάβουμε άμεσα μέτρα.
Μέτρα δημογραφικής πολιτικής. Να δημιουργηθεί ένα Υπουργείο
Οικογένειας που θα αναλάβει εκστρατεία για τη στήριξη και ενδυνάμωση
του θεσμού και την παροχή προϋποθέσεων για τη δημιουργία νέων
οικογενειών, νέων ανθρώπων. Πρέπει να ενδιαφερθούμε για τους νέους, να
τους προσφέρουμε πέρα από τη στοργή και την αγάπη που έχουν απόλυτη
ανάγκη, να τους εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο για μια καλύτερη και
μεγαλύτερη πληθυσμιακά και ηθικά Ελλάδα.
λόγος και πρόταση δεν πέφτουν στο κενό, θα αρθρώσω τη δική μου
πρόταση για ένα σημαντικό πρόβλημα που κατά την άποψή μου
αντιμετωπίζει η χώρα μας το δημογραφικό.
Μετά την «ευλογία» της μετανάστευσης που υπήρξε από τις σοβαρότερες
αιτίες συρρίκνωσης του Ελληνισμού, στα μεταπολεμικά χρόνια η
υπογεννητικότητα είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα αφού πλέον με
μαθηματική ακρίβεια, η χώρα μας αφελληνίζεται και εάν συνεχιστεί η
ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα θα αποτελέσει τόπο εγκατάστασης
οικονομικών και άλλων μεταναστών οι οποίοι παρουσιάζουν μια θεαματική
γεννητικότητα που θα έπρεπε να προβληματίζει.
Μια ακόμη ιδιαίτερη παράμετρος του προβλήματος
είναι και το φαινόμενο της ερήμωσης της υπαίθρου. Η αστυφιλία, σαν
αποτέλεσμα της αδιαφορίας των αρμοδίων για τη δημιουργία ανθρωπίνων
συνθηκών και ο προβαλλόμενος από τα Μ. Μ. Ε. τρόπος ζωής των
πόλεων είναι παράγοντες που συντελούν στην υπογεννητικότητα.
Οι νέοι στερήθηκαν προσανατολισμού και
ιδεολογικών προτύπων, σήμερα επιδιώκουν πρώτα να προμηθευτούν
αυτοκίνητο, να απολαύσουν τα αγαθά της τεχνολογίας και της προόδου
και δεν δίδουν σημασία στη δημιουργία οικογένειας και τη γέννηση
παιδιών.
Καταλυτικό ρόλο διαδραματίζει το θέμα της
απασχόλησης, και η νοοτροπία των νέων μας να προτιμούν να παραμείνουν
χωρίς εργασία εάν δεν εξασφαλίσουν εργασία σε γραφείο και υπό σκιάν.
Το Δημογραφικό πρόβλημα δεν έχει τις αιτίες του
μόνο στην οικονομική δυσπραγία όπως εμφανίζεται από πολλούς ,είναι
πολυσύνθετο και πολυδιάστατο, απόδειξη ότι οι οικονομικά ισχυροί δεν
αποκτούν πολλά παιδιά.
Η υπογεννητικότητα έχει άμεση σχέση με την πολιτική
που εφαρμόζει η εκάστοτε Κυβέρνηση αλλά και τις αξίες που εμφανίζει
να προβάλει στους νέους πολίτες.
Από την πολιτική της εξαρτάται εάν κάποιος που έχει διάθεση να
αποκτήσει παιδιά θα το επιχειρήσει όταν γνωρίζει ότι μαζί με τη δική
του διάθεση υπάρχει και ανάλογη της πολιτείας να βοηθήσει.
Θα πρέπει να είναι παγιωμένο το αίσθημα εμπιστοσύνης και
αξιοπιστίας του πολίτη προς την πολιτεία. Τέτοιο αίσθημα όμως δεν
οικοδομείτε όταν μια Κυβέρνηση θεσπίζει ένα μέτρο φροντίδας και
έρχεται μια άλλη του ιδίου ή διαφορετικού κόμματος και το αναιρεί.
Κάτι παρόμοιο έγινε με τη θέσπιση χορήγησης του επιδόματος και της
σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα που στη συνέχεια μια άλλη Κυβέρνηση
έθεσε προϋποθέσεις ορίου εισοδήματος για τη χορήγησή τους κάτι που
στη συνέχεια κρίθηκε αντισυνταγματικό και υποχρέωσε στην
επαναχορήγησή τους .
Υπήρξε ένα μέτρο για μεταγραφές των παιδιών των πολυτέκνων που
σπούδαζαν στο εξωτερικό και στη συνέχεια με πρόφαση ότι το μέτρο
προσκρούει στην αρχή της ισότητας των πολιτών, καταργήθηκε.
Έτσι όπως αντιμετωπίζονται οι πολύτεκνοι δεν είναι δυνατό να
παγιωθεί σχέση εμπιστοσύνης, αναγκαία για τη δημιουργία κλίματος
αύξησης της γεννητικότητας.
Σε επίπεδο φροντίδας για την μητρότητα τα μέτρα στη χώρα
μας είναι του σταγονόμετρου. Ενδεικτικό της κατάστασης για το ζήτημα
αυτό είναι ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση , το παράδειγμα μιας γυναίκας με
μέσο εισόδημα 24.000 ευρώ το χρόνο: Έπειτα από έξι μήνες άδειας
μητρότητας η Ελληνίδα εργαζόμενη θα λάβει μόλις 1.984 ευρώ, η
Λουξεμβούργια 2.929 και η Βρετανή 3.903 ενώ την ίδια στιγμή τα
επιδόματα για τη Δανέζα, την Ιταλίδα και τη Σουηδέζα φθάνουν τις
10.728, 9619 και 9.527 ευρώ αντιστοίχως.
Το φορολογικό σύστημα για την πολύτεκνες οικογένειες είναι άδικο, οι
προτάσεις του πολυτεκνικού κινήματος για την εφαρμογή δικαίου
φορολογικού συστήματος δυστυχώς δεν έγινε έχει γίνει δεκτή.
Οι φορολογικές απαλλαγές που ακούμε κατά καιρούς είναι ασήμαντες για
τους πολυτέκνους. Οι πολύτεκνοι στην ουσία ανάλογα με τον αριθμό των
μελών των οικογενειών τους φορολογούνται για το ίδιο εισόδημα
δυσανάλογα από ότι οι άγαμοι ή και έγγαμοι με ένα και δύο παιδιά.
Το πρόβλημα της απασχόλησης είναι ένα σοβαρό ζήτημα και κυρίως των
πολυτέκνων και των παιδιών των. Υπάρχουν νόμοι που προβλέπουν κάποια
προτεραιότητα για τα παιδιά των πολυτέκνων και κάποια αναλογία, όμως
στην ουσία είτε δεν εφαρμόζονται είτε με κάποιες ποσοστώσεις
περιορίζονται οι θέσεις εργασίας.
Ένα από τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολύτεκνες
οικογένειες, λόγω ακριβώς της οικονομικής αδυναμίας των , δεν έχουν
τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους σε φροντιστηριακά μαθήματα
και βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έναντι των παιδιών ευπόρων
οικογενειών και ο ανταγωνισμός μ’ αυτά είναι δύσκολος. Για αυτό
θεωρώ πως είναι προσχηματική η επίκληση της αρχής της ισότητας
για την κατάργηση των μεταγραφών των παιδιών των πολυτέκνων.
Εάν θέλουμε τη συνέχεια της Ελλάδας θα πρέπει να λάβουμε άμεσα μέτρα.
Μέτρα δημογραφικής πολιτικής. Να δημιουργηθεί ένα Υπουργείο
Οικογένειας που θα αναλάβει εκστρατεία για τη στήριξη και ενδυνάμωση
του θεσμού και την παροχή προϋποθέσεων για τη δημιουργία νέων
οικογενειών, νέων ανθρώπων. Πρέπει να ενδιαφερθούμε για τους νέους, να
τους προσφέρουμε πέρα από τη στοργή και την αγάπη που έχουν απόλυτη
ανάγκη, να τους εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο για μια καλύτερη και
μεγαλύτερη πληθυσμιακά και ηθικά Ελλάδα.
EΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΓΚΑΛΟ
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΣΤΟΝ ANTIΠΡΟΕΔΡΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΓΚΑΛΟ
Αγαπητέ φίλε κ. Αντιπρόεδρε,
Μετά τη προκλητική δήλωσή σου ότι τα χρήματα που λείπουν από τα ταμεία του Δημοσίου τα φάγαμε μαζί θέλω να σου δηλώσω ,ως συνεπής φορολογούμενος πολίτης που δεν έφαγε τίποτε πως νοιώθω εμπαιζόμενος και προσβεβλημένος γιατί κανένα από τα τέσσερα παιδιά μου δεν εξασφάλισε εργασία με ρουσφέτι. Και ενώ δεν χρωστάω σε κανένα τίποτα σήμερα καλούμαι να πληρώσω κι εγώ τα φαγωμένα από εσάς όπως ομολογείτε και τους κολλητούς των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.
Ο Πρωθυπουργός μας Γιώργος Παπανδρέου προεκλογικά τόνιζε με έμφαση και στεντόρεια φωνή πως υπάρχουν λεφτά για το λαό και η ηχώ των τότε λόγων του με ακολουθεί.
Όμως αγαπητέ μου Αντιπρόεδρε ασφαλώς γνώριζες όπως δήλωσες ότι τα λεφτά είχαν φαγωθεί «από εσάς και εμάς» και βέβαια δεν το πληροφορήθηκες σήμερα. Αν όμως αυτό δεν το γνώριζε ο Πρωθυπουργός όφειλες να τον είχες ενημερώσει και να μην εκτίθεται στο λαό με το να επαναλαμβάνει τη θέση του ,πως υπάρχουν λεφτά .
Αλήθεια τι να πιστέψουμε αγαπητέ μου κ. Αντιπρόεδρε τα όσα λέγονταν ή αποκρύπτονταν προεκλογικά ή τα όσα λέγονται ή αποκρύπτονται σήμερα;
Δεν θεωρώ πως υπάρχουν Έλληνες που δέχονται την προσβολή που εξαπέλυσες προ ημερών. Εάν διορίζατε υπεράριθμους ή αργόσχολους των κομματικών παραμάγαζων δεν φταίει ο Λαός να πληρώσει τα σπασμένα για τις απαράδεκτες πολιτικές σας που και εσύ χαρακτήρισες με πολύ βαρύτερες εκφράσεις. Εάν στον άγχος της επανεκλογής των ανεπάγγελτων επαγγελματιών της πολιτικής εντάσσονταν και η σε βάρος των συμφερόντων του λαού ρουσφετολογία, την οποία μετά βδελυγμίας αποδοκιμάζεις, δεν μας αφορά δεν μας εκφράζει, ούτε μας πείθει.
Όλοι οι πολίτες επιθυμούν να έχουν εργασία και αυτό είναι ιερό δικαίωμά τους. Η αξίωση ικανοποίησής του από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο ενός ελεεινού παζαριού: «μου δίνεις ψήφο, σου δίνω θέση στο Δημόσιο». Δεν αποδεχόμαστε την άποψη σας ότι τα λεφτά που μας λείπουν τα φάγαμε μαζί. Μ’ αυτή σου τη φράση κουρελιάσθηκε η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο εκατομμυρίων εργαζομένων μη προνομιούχων Ελλήνων.
Αυτή τη φράση , δικαιούται άνετα να διατυπώσει κάθε Έλληνας για όσους μας κυβέρνησαν τα τελευταία μετά την μεταπολίτευση χρόνια. Μπορούμε να δηλώσουμε , πως δεν μπορούμε να επωμιζόμαστε τα βάρη από τους κακούς χειρισμούς σας.
Δεν μπορεί οι κάθε φορά κλέφτες του δημοσίου χρήματος να μένουν ατιμώρητοι και να καλύπτονται με μεθοδευμένες θεσμοθετημένες παραγραφές, να αδειάζουν τα ταμεία με μίζες , με πανωτόκια, με δωράκια των πεντακοσίων εκατομμυρίων , με κουτσονόμους, με ομόλογα, με προμήθειες ΖΗΜΕΝΣ - οπλικών και άλλων συστημάτων , με πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, με «ιερές» ανταλλαγές ακινήτων , με πριμ «παραγωγικότητας», με μυθώδη μισθούς υψηλόβαθμων στελεχών, με δώρα σε κουμπάρους, με παροχές σε μονοπωλιακές επιχειρήσεις , με εφ’ άπαξ παροχές, με χρηματοδοτήσεις Τραπεζών και τόσες άλλες κλεψιές και στο τέλος να μας λέτε ότι μαζί τα φάγαμε.
Αν παραγράφηκαν τα αδικήματα κ. Αντιπρόεδρε γιατί εσείς είχατε προνοήσει γι’ αυτό και αν δεν κλείσθηκαν στις φυλακές οι καταχραστές δεν νομίζετε ότι θα πρέπει να υποχρεωθούν να επιστρέψουν στο Δημόσιο κορβανά τα κλεμμένα;
Τι νόημα άραγε έχουν οι προανακριτικές επιτροπές αφού τελικά θα εκδοθούν τόσα πορίσματα όσα και τα κόμματα της Βουλής και στο τέλος δεν πρόκειται να πάθει κανείς απολύτως τίποτε, αφού άλλωστε έχετε λάβει πρόνοια. Γιατί δεν παραδίδετε στους Εισαγγελείς και στους ανακριτές της τακτικής δικαιοσύνης τις ενδείξεις ή ακόμη και τις υπόνοιες διάπραξης ποινικών αδικημάτων από πολιτικούς; Tι είναι εκείνο που φοβίζει τελικά μήπως η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και το διάφανο της όλης διαδικασίας;
Γιατί θα πρέπει εγώ, ο ειλικρινής φορολογούμενος να πληρώσω και να καλύψω τα ελλείμματα που άφησαν οι κλέφτες και οι ανίκανοι να διαχειρισθούν τις τύχες μας;
Γιατί η Κυβέρνηση δεν αξιώνει από τη Γερμανία την επιστροφή του ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων αναγκαστικό δάνειο που συνήψε από τη χώρα μας στη διάρκεια της κατοχής κι ακόμα την καταβολή του ποσού των 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων που επιδικάσθηκε εις βάρος της για επανορθώσεις ζημιών στη χώρα μας;
Ως Έλληνας πολίτης , μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και με πολύχρονη ανιδιοτελή προσφορά στα κοινά αξιώνω από την Ηγεσία μου να υπερασπισθεί την αξιοπρέπεια μου η οποία καταρρακώθηκε με όσα συμβαίνουν και όσα ακούω από επίσημα κυβερνητικά χείλη.
Εάν είχαν καταβληθεί οι αποζημιώσεις και τα ποσά του δανείου και είχαν επιστραφεί τα πάσης φύσεως και μεγέθους κλεμμένα, δεν θα χρειάζονταν σήμερα εγώ και ο κάθε πολίτης με μικρά η μεσαία εισοδήματα να βάλει ξανά το χέρι στην τσέπη για να καλύψει τα ελλείμματα και τα άδεια ταμεία του κράτους.
Να λοιπόν που θα βρεθούν τα χρήματα για να ανορθωθεί η οικονομία μας και να μην μας λέτε ότι μαζί τα φάγαμε τα λεφτά !…
Κύριε Αντιπρόεδρε ο Ελληνικός λαός βλέπει, ακούει ,αισθάνεται και έχει γνώση τι συμβαίνει, συνεπώς η οργή έχει και όρια ,δεν θα ανεχθεί άλλους εμπαιγμούς και άλλα ψέματα και κυρίως την ατιμωρησία των υπευθύνων.
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή υπήρξε το Γουδί ,μετά από την σύγχρονη νεοελληνική οικονομική και ηθική καταστροφή τι θα υπάρξει;
Eάν δεν υπάρξει τιμωρία και κάθαρση, το τίμημα θα είναι βαρύτατο και θα είστε αποκλειστικά υπεύθυνοι , χωρίς επιμερισμό ευθυνών όπως σαφώς επιχειρήσατε να πράξετε με τις δηλώσεις σας.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
Δικηγόρος τ. Νομαρχιακός Σύμβουλος
Αντιπρόεδρος της Α.Σ.Π.Ε.
ΣΤΟΝ ANTIΠΡΟΕΔΡΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΠΑΓΚΑΛΟ
Αγαπητέ φίλε κ. Αντιπρόεδρε,
Μετά τη προκλητική δήλωσή σου ότι τα χρήματα που λείπουν από τα ταμεία του Δημοσίου τα φάγαμε μαζί θέλω να σου δηλώσω ,ως συνεπής φορολογούμενος πολίτης που δεν έφαγε τίποτε πως νοιώθω εμπαιζόμενος και προσβεβλημένος γιατί κανένα από τα τέσσερα παιδιά μου δεν εξασφάλισε εργασία με ρουσφέτι. Και ενώ δεν χρωστάω σε κανένα τίποτα σήμερα καλούμαι να πληρώσω κι εγώ τα φαγωμένα από εσάς όπως ομολογείτε και τους κολλητούς των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.
Ο Πρωθυπουργός μας Γιώργος Παπανδρέου προεκλογικά τόνιζε με έμφαση και στεντόρεια φωνή πως υπάρχουν λεφτά για το λαό και η ηχώ των τότε λόγων του με ακολουθεί.
Όμως αγαπητέ μου Αντιπρόεδρε ασφαλώς γνώριζες όπως δήλωσες ότι τα λεφτά είχαν φαγωθεί «από εσάς και εμάς» και βέβαια δεν το πληροφορήθηκες σήμερα. Αν όμως αυτό δεν το γνώριζε ο Πρωθυπουργός όφειλες να τον είχες ενημερώσει και να μην εκτίθεται στο λαό με το να επαναλαμβάνει τη θέση του ,πως υπάρχουν λεφτά .
Αλήθεια τι να πιστέψουμε αγαπητέ μου κ. Αντιπρόεδρε τα όσα λέγονταν ή αποκρύπτονταν προεκλογικά ή τα όσα λέγονται ή αποκρύπτονται σήμερα;
Δεν θεωρώ πως υπάρχουν Έλληνες που δέχονται την προσβολή που εξαπέλυσες προ ημερών. Εάν διορίζατε υπεράριθμους ή αργόσχολους των κομματικών παραμάγαζων δεν φταίει ο Λαός να πληρώσει τα σπασμένα για τις απαράδεκτες πολιτικές σας που και εσύ χαρακτήρισες με πολύ βαρύτερες εκφράσεις. Εάν στον άγχος της επανεκλογής των ανεπάγγελτων επαγγελματιών της πολιτικής εντάσσονταν και η σε βάρος των συμφερόντων του λαού ρουσφετολογία, την οποία μετά βδελυγμίας αποδοκιμάζεις, δεν μας αφορά δεν μας εκφράζει, ούτε μας πείθει.
Όλοι οι πολίτες επιθυμούν να έχουν εργασία και αυτό είναι ιερό δικαίωμά τους. Η αξίωση ικανοποίησής του από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο ενός ελεεινού παζαριού: «μου δίνεις ψήφο, σου δίνω θέση στο Δημόσιο». Δεν αποδεχόμαστε την άποψη σας ότι τα λεφτά που μας λείπουν τα φάγαμε μαζί. Μ’ αυτή σου τη φράση κουρελιάσθηκε η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο εκατομμυρίων εργαζομένων μη προνομιούχων Ελλήνων.
Αυτή τη φράση , δικαιούται άνετα να διατυπώσει κάθε Έλληνας για όσους μας κυβέρνησαν τα τελευταία μετά την μεταπολίτευση χρόνια. Μπορούμε να δηλώσουμε , πως δεν μπορούμε να επωμιζόμαστε τα βάρη από τους κακούς χειρισμούς σας.
Δεν μπορεί οι κάθε φορά κλέφτες του δημοσίου χρήματος να μένουν ατιμώρητοι και να καλύπτονται με μεθοδευμένες θεσμοθετημένες παραγραφές, να αδειάζουν τα ταμεία με μίζες , με πανωτόκια, με δωράκια των πεντακοσίων εκατομμυρίων , με κουτσονόμους, με ομόλογα, με προμήθειες ΖΗΜΕΝΣ - οπλικών και άλλων συστημάτων , με πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, με «ιερές» ανταλλαγές ακινήτων , με πριμ «παραγωγικότητας», με μυθώδη μισθούς υψηλόβαθμων στελεχών, με δώρα σε κουμπάρους, με παροχές σε μονοπωλιακές επιχειρήσεις , με εφ’ άπαξ παροχές, με χρηματοδοτήσεις Τραπεζών και τόσες άλλες κλεψιές και στο τέλος να μας λέτε ότι μαζί τα φάγαμε.
Αν παραγράφηκαν τα αδικήματα κ. Αντιπρόεδρε γιατί εσείς είχατε προνοήσει γι’ αυτό και αν δεν κλείσθηκαν στις φυλακές οι καταχραστές δεν νομίζετε ότι θα πρέπει να υποχρεωθούν να επιστρέψουν στο Δημόσιο κορβανά τα κλεμμένα;
Τι νόημα άραγε έχουν οι προανακριτικές επιτροπές αφού τελικά θα εκδοθούν τόσα πορίσματα όσα και τα κόμματα της Βουλής και στο τέλος δεν πρόκειται να πάθει κανείς απολύτως τίποτε, αφού άλλωστε έχετε λάβει πρόνοια. Γιατί δεν παραδίδετε στους Εισαγγελείς και στους ανακριτές της τακτικής δικαιοσύνης τις ενδείξεις ή ακόμη και τις υπόνοιες διάπραξης ποινικών αδικημάτων από πολιτικούς; Tι είναι εκείνο που φοβίζει τελικά μήπως η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και το διάφανο της όλης διαδικασίας;
Γιατί θα πρέπει εγώ, ο ειλικρινής φορολογούμενος να πληρώσω και να καλύψω τα ελλείμματα που άφησαν οι κλέφτες και οι ανίκανοι να διαχειρισθούν τις τύχες μας;
Γιατί η Κυβέρνηση δεν αξιώνει από τη Γερμανία την επιστροφή του ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων αναγκαστικό δάνειο που συνήψε από τη χώρα μας στη διάρκεια της κατοχής κι ακόμα την καταβολή του ποσού των 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων που επιδικάσθηκε εις βάρος της για επανορθώσεις ζημιών στη χώρα μας;
Ως Έλληνας πολίτης , μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και με πολύχρονη ανιδιοτελή προσφορά στα κοινά αξιώνω από την Ηγεσία μου να υπερασπισθεί την αξιοπρέπεια μου η οποία καταρρακώθηκε με όσα συμβαίνουν και όσα ακούω από επίσημα κυβερνητικά χείλη.
Εάν είχαν καταβληθεί οι αποζημιώσεις και τα ποσά του δανείου και είχαν επιστραφεί τα πάσης φύσεως και μεγέθους κλεμμένα, δεν θα χρειάζονταν σήμερα εγώ και ο κάθε πολίτης με μικρά η μεσαία εισοδήματα να βάλει ξανά το χέρι στην τσέπη για να καλύψει τα ελλείμματα και τα άδεια ταμεία του κράτους.
Να λοιπόν που θα βρεθούν τα χρήματα για να ανορθωθεί η οικονομία μας και να μην μας λέτε ότι μαζί τα φάγαμε τα λεφτά !…
Κύριε Αντιπρόεδρε ο Ελληνικός λαός βλέπει, ακούει ,αισθάνεται και έχει γνώση τι συμβαίνει, συνεπώς η οργή έχει και όρια ,δεν θα ανεχθεί άλλους εμπαιγμούς και άλλα ψέματα και κυρίως την ατιμωρησία των υπευθύνων.
Μετά την Μικρασιατική καταστροφή υπήρξε το Γουδί ,μετά από την σύγχρονη νεοελληνική οικονομική και ηθική καταστροφή τι θα υπάρξει;
Eάν δεν υπάρξει τιμωρία και κάθαρση, το τίμημα θα είναι βαρύτατο και θα είστε αποκλειστικά υπεύθυνοι , χωρίς επιμερισμό ευθυνών όπως σαφώς επιχειρήσατε να πράξετε με τις δηλώσεις σας.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
Δικηγόρος τ. Νομαρχιακός Σύμβουλος
Αντιπρόεδρος της Α.Σ.Π.Ε.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ
Στη διάρκεια ενός Φιλολογικού βραδινού της Εταιρείας Λογοτεχνών στη Δημοτική Βιβλιοθήκη τον περασμένο Φεβρουάριο από τον Καθηγητή Πανεπιστημίου Ηρακλή Καλλέργη με θέμα «Η ποιητική συνείδηση του Καβάφη» , ήρθε στο νου μου ένα ποίημα του Κ. Καβάφη για εκείνες τις μέρες της βουβής κι αδικαιολόγητης απραξίας λήψης μέτρων από την Κυβέρνηση που είχε προκύψει προ ολίγων μηνών από τις εκλογές.
Το ποίημα ήταν με τίτλο:
«ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ»
και την επομένη παρέθεσα μερικούς στίχους που ένοιωθα πως ήταν επίκαιροι όσο ποτέ άλλοτε και δημοσιεύθηκαν στις τοπικές εφημερίδες με σχόλιό μου.
Παραθέτω μερικούς στίχους :
« -Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα στη Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πιά να κάνουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.»
Kι εμείς περιμέναμε τότε τους βαρβάρους ( Ε.Ε.- Ε. Κ. Τ. - Δ.Ν.Τ.)
και αποδεικνύεται και επαληθεύεται πόσο επίκαιρος και διαχρονικός είναι και σήμερα ο ΚΑΒΑΦΗΣ!
Και οι Βάρβαροι μας ήρθαν!…και νομοθέτησαν με το ΜΝΗΜΟΝΙΟ που δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ σα λαός και σαν Έθνος!…
(Επί τον ποταμόν Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν
Εν τω μνησθήναι ημάς την Σιών…. )Δαβίδ !…
Για την αντιγραφή
Λεωνίδας Γ . Μαργαρίτης
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΦΙΛΑΝΔΡΟΣ-ΜΕΓΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
ΦΩΤΟ:Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΡΓΕΣΤΗ
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΦΙΛΑΝΔΟΣ
ΜΕΓΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
Η οικογένεια Φιλάνδρου, από τις πιο διάσημες της Γαστούνης, εντοπίζεται στη Γαστούνη λίγο μετά την Άλωση της Πόλης. Μέλη της οικογένειας αυτής εντοπίζονται ως δωρητές σε διάφορα μοναστήρια (Καθολική, Σκαφιδιά κ.α) καθώς και ως διαπρεπείς λόγιοι σαν Ευρώπη, κυρίως στην Τεργέστη, την Κων/λη και την αγία Πετρούπολη.
Εκτός από τα γράμματα ασχολήθηκαν και με την πολιτική. Ο Κων/νος Φίλανδρος (1877-1940) διετέλεσε βουλευτής Καλλίπολης το 1920 και από τότε επανειλημμένα βουλευτής Αθηνών. Ήταν Υπουργός Πρόνοιας το 1925 και Δήμαρχος Κερατσινίου το 1934. Έργα του: «Πρόνοια του Οικουμενικού Πατριαρχείου», «Το τέλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας» κ.ά.
Ο Ευθύμιος Φίλανδρος γεννήθηκε στη Γαστούνη το 1758 και πέθανε στην Τεργέστη στις 4 Απριλίου 1810 μετά από ασθένεια που τον προσέβαλε το 1807. το 1804 νυμφεύεται στην Τεργέστη την Άννα Πρεβέτου με την οποία απέκτησε το 1806 τον γιο του Αλέξανδρο. Μετά το θάνατό του οι κληρονόμοι του παρέδωσαν, σύμφωνα με τη διαθήκη του, τα βιβλία του στην εκεί Ελληνική Κοινότητα. Την παιδεία του ο Ευθ. Φίλανδρος είχε πάρει από τον τόπο καταγωγής του. Οι βιβλιοθήκες των Μοναστηριών και διαφόρων πόλεων αλλά και ιδιωτικές ήταν τα σχολεία του. Από τη Γαστούνη έφυγε έτοιμος. Πήγε στην Αγία Πετρούπολη κοντά στον Ευγένιο Βούλγαρη, όπου τελειοποιήθηκε ως δάσκαλος, συνεχίζοντας τις σπουδές του. Διδάσκει Ελληνικά. Φαίνεται πως ήταν πολύ καλός δάσκαλος, γιατί γρήγορα τον βρίσκουμε στην πόλη για τον ίδιο λόγο. Είχε διαδοθεί ξ φήμη του.
Τεργέστη 1800. Η Τεργέστη του Ρήγα Φεραίου το 1797-98. ένα μεγάλο Εμπορικό κέντρο, λιμάνι, σταυροδρόμι λαών και εθνοτήτων. Ιταλοί, Αυστριακοί, Δαλματοί, Σλάβοι, Γιουγκοσλάβοι, Έλληνες, Εβραίοι. Ένας ιδιαίτερος τύπος ανθρώπων γεννιέται εκεί. Πανεπιστήμιο τότε δεν είχανε, ούτε άλλα ανώτερα ή ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ούτε μπορούμε να πούμε ότι είχαν εφευρεθεί τότε και ιδιαίτερες μεγάλες πνευματικές ανησυχίες, όπως ήταν οι Ευρωπαίοι και Έλληνες διαφωτιστές. Ωστόσο από μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία οι Πρόεδροι της τότε Ελληνικές Κοινότητας, και λειτουργούσε εκεί από το 1782 επίσημα, είχαν δείξει ενδιαφέρον ιδιαίτερο για το σχολείο που είχαν ιδρύσει τότε, το 1802, να βρουν δασκάλους και διευθυντές με αναγνωρισμένο έργο, κυρίως διδακτικό, πράγμα που αποδεικνύεται από τη διασωθείσα αλληλογραφία στο αρχείο της Ελληνικής Κοινότητας.
Γράψανε λοιπόν γράμματα παντού, όπου υπήρχε πνευματική δράση, έντονη εκπαιδευτική ζωή, στη γειτονική Βενετία, στη Βιέννη, στη Λειψία, στα Εφτάνησα, στην Κων/λη, στη Σμύρνη, στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν πράγματι οι Τεργεστίνοι πολύ ικανοί στο να εντοπίζουν προσωπικότητες. Πρέπει αυτό να τους το αναγνωρίσουμε. Γνώριζαν σε ποια σχολεία του εξωτερικού, σε ποιες Ελληνικές εστίες είχαν διαπρέψει Έλληνες λόγιοι. Αυτούς καλούσαν.
Ο Ευθύμιος Φίλανδρος από τη Γαστούνη, που τότε ήταν στην Κων/λη, ήταν ο μόνος εκεί που δέχτηκε επιστολή. Θα πάει στην Τεργέστη να ιδρύσει, να εγκαινιάσει το πρώτο Σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας.
Ένας από τους βασικούς του στόχου ήταν η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Ο στόχος αυτός ανταποκρινόταν και στον κεφαλαιώδη και κύριο σκοπό της Ελληνικής Κοινότητας, που ήταν «η συντήρηση της μητρικής γλώσσης και δια ταύτης η στερέωσις εις τα δόγματα των αμωμήτων ημών δογμάτων, εις τα δόγματα της αμωμήτου ημών πίστεως, ωσάν όπου τα δύο ταύτα συνέρχονται το εν μετά το άλλο, καθώς το μαρτυρεί καθημερινώς η πείρα και με την πείραν ομού το παράδειγμα πολλοτάτων ομογενών μας και ομοπίστων».
Είναι κείμενα εκείνης της εποχής, που διασταυρώνουν τα Ελληνικά γράμματα τη «Ριτόριεν Οριεντάλε», την Ορθοδοξία. Εξ άλλου η κοινότητα λεγόταν « Κομουνιτά Γκρέκο Οριεντάλε ντε Τεργέστε», Ελληνορθόδοξος Κοινότης της Τεργέστης.
Το σχολείο είχε επιγραφή: ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΣΧΟΛΕΙΟΝ. Οι Ιταλοί το έλεγαν «Σκουόλα λε λιτεράλε». Οι μαθητές που το παρακολουθούσαν έπρεπε να έχουν βασικές γραμματικές γνώσεις. Η ονομασία «Ελληνικόν» είναι του Ευθύμιου Φιλάνδρου, όπως αποδεικνύεται από το αρχείο της Ελληνικής Κοινότητος .
Αυτό το Σχολείο του Ευθύμιου Φιλάνδρου, σαφώς ανώτερο, είχε ανάγκη και από έναν ακόμα δάσκαλο, του πρώτου σχολείου, που θα προετοίμαζε τους μαθητές για τις απλούστερες γνώσεις, για την καθομιλουμένη γλώσσα την Ελληνική.
Ευθύμιο Φίλανδρο η επιστολή των Τεργεστίνων τον βρίσκει στην Πόλη με συγκεκριμένη πρόταση, να αναλάβει το νεοϊδρυθέν σχολείο της Ελληνικής κοινότητας και έτσι τον βρίσκουμε να ταξιδεύει με τις αποσκευές του, που είχαν σίγουρα χειρόγραφα, δικές του σημειώσεις και βιβλία. Διευθύνει το Ελληνικό σχολείο έως το 1807, όπου μετά τρία χρόνια πέθανε.
Το ενδιαφέρον του για το σχολείο εκδηλώθηκε πάραυτα. Ιδρύει αμέσως βιβλιοθήκη. Δεν νοείται σχολείο χωρίς βιβλία. Δεν γίνεται να υπάρχει σχολική μονάδα χωρίς ζωντανή βιβλιοθήκη, χωρίς αναγνωστήριο, χωρίς ντουλάπια για τοποθέτηση βιβλίων, χωρίς τζάμια να βλέπει κανείς τα βιβλία και να τα βγάζει, να τα παίρνει, ζωντανή βιβλιοθήκη, που να εμπλουτίζεται, να αγοράζουμε, να μας χαρίζουν και συνέχεια…
Δίδασκε γραμματική, συντακτικό, Όμηρο, Ξενοφώντα, Πλούταρχο, Λουκιανό, Γεωγραφία και Γεωμετρία.
Είχε επηρεαστεί από τη δράση του Ευγένιου Βούλγαρη, που τον γνώρισε στην αγία Πετρούπολη, μέσα στο γενικό και ειδικό κλίμα του διαφωτισμού, αλλά έγραφε και ο ίδιος, Υπάρχουν και χειρόγραφά του. Έχουμε στην καθομιλουμένη το «Δοκίμιον της λυρικής ποιήσεως», έκδοση 1809 και μια μετά φράση από το Ρωσικά «Κατάστασις των λογικών μαθήσεων και των επιστημών παρά τοις νυν Γραικοίς».
Από όσα γνωρίζουμε από τα χειρόγραφά του χρησιμοποιούσε τη γραμματική του Βησσαρίωνος Μακρή, του Λασκάρεως για την αρχαία Ελληνική γλώσσα, δίδασκε τους μύθους του Αισώπου, Ισοκράτη (τους λόγους προς Δημόνικον και Νικοκλέαν), Βίον και δοκίμια του Πλουτάρχου, τους νεκρικούς διαλόγους του Λουκιανού. Ξενοφώντα, την απολογία του Σωκράτους, την Ομηρική ψευδοομηρική Βατραχομιομαχία, τα «Έργα και Ημέρα» του Ησίοδου, αλλά και Θουκυδίδη, ως εδώ είναι η κλασσική Ελληνική παιδεία. Αμέσως και το συμπλήρωμα. Αν όχι συμπλήρωμα σε ισομοιρία ο Μέγας Βασίλειος και άλλος Εκκλησιαστικοί.
Οι μαθητές παρακολουθούσαν ακόμα μαθήματα λογικής, ρητορικής, γεωγραφίας, γεωμετρίας και άσκηση σε δύο ακόμα γλώσσες. Ιταλικά και Γερμανικά. Από παιδιά μάθαιναν σαφώς Ελληνικά. Αλλιώς δεν γινόταν. Δηλαδή αυτό το μέλημα, αυτή η φροντίδα ήταν ολοφάνερη. Το θα μάθουν τα παιδιά μας; Ποια θα είναι η πρώτη γλώσσα; Τα Ελληνικά. Όλα τα Ελληνικά. Όλες οι φάσεις της Ελληνικής γλώσσας. Μετά αναπόφευκτα ιταλικά, γιατί η κοινωνία ήταν Ιταλόφωνη, αλλά και Γερμανικά γιατί το καθεστώς ήταν Αυστριακό.
Ίσως πρέπει να γίνει λόγος και για τις μεθόδους διδασκαλίας, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις χειρόγραφες παρατηρήσεις του Ευθύμιου Φιλάνδρου.
Έγραφε στην Ελληνική Κοινότητα το 1804 σε έκθεσή του: «Οι μαθηταί ηκροάσαντο, έγραψαν και εψυχαγώγησαν τα επόμενα έργα».
Για τους αρχάριους φαίνεται πως ο Ευθύμιος Φίλανδρος ακολουθούσε την ψυχαγωγική μέθοδο. Διάστιχτη ερμηνεία των λέξεων, ερμηνεία, συνώνυμες λέξεις. Μας παραπέμπει ευθέως στα μαθηματάρια της Τουρκοκρατίας, είχε απλώς υπόψη του, αλλά τα «έπιασε». Είναι μεγάλη υπόθεση να πιάνεις τα αντικείμενα της δουλειάς σου. Τα γνώριζε πάρα πολύ καλά. Κατακτημένες εμπειρίες. Η θύραθεν (κλασσική) παιδεία, τα κείμενα των Πατέρων, με βάση αυτά πέτυχε ως δάσκαλος. Και όχι μόνο.
Πρέπει να γίνει πιο ειδικός λόγος για τη βιβλιοθήκη που συγκροτήθηκε από το ενδιαφέρον του Ευθύμιου Φιλάνδρου. Είναι ο πρώτος που θέτει το ζήτημα Σχολείο και βιβλιοθήκη και βιβλία που μπορεί να αποκτηθούν από αγορές και δωρεές. Οι κατάλογοι που ο ίδιος είχε συντάξει, περιείχαν λεξικά πολλά λεξικά. Λεξικόν του περίφημου Βαρίνου Φαβορίνου, το λατινοελληνικό λεξικό Σκαπίλου, Ετυμολογικό, το ωμέγα γραμματικό του Νεοφύτου του Πελοποννήσιου, τα άπαντα του Λουκιανού, τα άπαντα του Ξενοφώντος, τα άπαντα του Ισοκράτη, οι παράλληλοι βίοι του Πλούταρχου, τα γεωγραφικά του Στράβωνος δύο τόμοι περίφημοι, ωραίοι, επιβλητικοί η λογική του Νικηφόρου Γλεμίδη και αναπόφευκτα του Ευγενίου Βούλγαρη καθώς και οι τόμοι της Γαλλικής Εγκυκλοπαίδειας.
Δεν είναι γνωστό αν ο κύκλος των χειρογράφων του παρέπεμπε στην «εν κύκλω παιδεία». Υποθέτω ότι ήταν ένα δικό του τέχνασμα με την έννοια της τελειότητας, αφού ο κύκλος δεν έχει αρχή και τέλος, άρα είναι τέλειος, το σχήμα του κύκλου ούτε λίγο ούτε πολύ συμβολίζει το τέλειο. Οι κατάλογοι είχαν ακόμα κείμενα αρχαίων Ελληνικών και Λατίνων συγγραφέων, κλασσικά, της Αλεξανδρινής εποχής και κείμενα μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας.
Ήταν ο πρώτος που επεσήμανε την αναγκαιότητα σύνταξης καταλόγου της βιβλιοθήκης. Έχουμε αυτές της προτάσεις. Όμως ο κατάλογος έγινε λίγο αργότερα, το 1817, αριθμεί 612 τόμους βιβλίων ποικίλου περιεχομένου. Όταν πρωτοπήγε στην Τεργέστη το πρώτο μέλημά του ήταν να κατασκευασθεί μεγάλη βιβλιοθήκη, ακριβώς μέσα εκεί που ήταν η μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων των μεγάλων της Ελληνικής Κοινότητος, στη λεγόμενη καγκελαρία των Ελλήνων –Γραικών της Τεργέστης.
Η βιβλιοθήκη αυτή υπάρχει ακόμα. Είναι μια ολόκληρη σειρά με ντουλάπια, συρτάρια, προθήκες, καθίσματα κάτω χαμηλά, θήκες με χειροποίητο γυαλί, μια καταπληκτική βιβλιοθήκη. Είναι έργο του Σεβαστιάν Τρεπάν το 1804, που κόστισε αρκετά χρήματα τότε, κάπου 320 περίπου φιορίνια, εκεί φυλάσσονται ακόμα τα έργα του Κοραή, του Νεοφύτου Βάμβα, του Ανθίμου Γαζή, του Δημητρίου Βάρβαρη, του Νικηφόρου Θεοτόκη, του Ευγένιου Βούλγαρη, του Γενοβέζη, σπουδαία αντίγραφα Γραφών, Πατέρων της Εκκλησίας κ.ά.
Είναι πολύ σπουδαίο να πιάνεις στα χέρια σου βιβλίο του Άνθυμου Γαζή του 1802 με αφιέρωση στην Ελληνική Σχολή Τεργέστης και σαφώς στον Διευθυντή Ευθύμιο Φίλανδρο.
Αυτή η αγορά των βιβλίων, η προμήθειά τους, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ο κατάλογος του Ευθύμιου Φιλάνδρου απαιτούσε προέγκριση από την αρμόδια υπηρεσία της αστικής λογοκρισίας και ήταν επόμενο να σκεφθεί κανείς τι είχε συμβεί λίγα χρόνια πριν (κίνηση Ρήγα Φεραίου). Για κάθε βιβλίο σχολικό η εκκλησιαστικό ο Ευθύμιος Φίλανδρος αντιμετώπιζε και αυτή την περίπτωση. Η ζωή και η δράση του Ευθύμιου Φιλάνδρου είναι από τα κύρια ζητούμενα της έρευνας στην Τεργέστη (ακόμα στην Πόλη και την Αγία Πετρούπολη), ο βίος και το έργο του, η μελέτη τους, αποκτούν μια εντελώς διαφορετική σημασία. Έρχεται στην Τεργέστη τρία χρόνια μετά τη θυσία του Ρήγα Φεραίου, σε ένα νέο σχολείο, που για πρώτη φορά λειτουργεί σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, σταυροδρόμι λαών, μια Ελληνική Κοινότητα που δοκιμάζει την αντοχή της καθώς έχει μόλις 20 χρόνια λειτουργίας, από το 1782. Δέχτηκε την πρόσκληση – πρόκληση, ανέλαβε υποχρεώσεις, ανταποκρίθηκε στα αιτήματα των καιρών και με οδηγό το αλάνθαστο κριτήριο της φιλαναγνωσίας, της βιβλιομανίας, της προσφοράς του στο Γένος, συνέλαβε στην οργάνωση και λειτουργία της Ελληνικής Σχολής Τεργέστης με καθοριστικό τρόπο.
Η Σχολή διατήρησε τον χαρακτήρα της ως το 1936, με τελευταίο Διευθυντή τον Ευστάθιο Πασχάλη από το Ζαγόρι Ηπείρου. Τόσο η έντυπη όσο και η χειρόγραφη παράδοση του έργου του Ευθ. Φιλάνδρου είναι ένα ισχυρό κίνητρο. Τα χειρόγραφα 1802-1803: εκθέσεις για αγορά βιβλίων και αντικειμένων για το Σχολείο με σχετικές αποδείξεις, 1802-1804: αλληλογραφία με καταλόγους βιβλίων και χειρόγραφα ωρολόγια προγράμματα της Σχολής, 1806: στο αρχείο σώζεται χειρόγραφο από το διδακτικό του έργο, γραμματικό- ετυμολογικό υλικό, 1804-1805: λόγοι του Ευθ. Φιλάνδρου και των μαθητών του με την ευκαιρία εορτών και άλλων επαιτειών και ασφαλώς ότι θα μπορούσε να βρεθεί στη συνέχεια και από τη Γαστούνη, αλλά και από εκείνα τα μέρη που ο ίδιος ακριβώς είχε περάσει και πράγματι άφησε έργο και εποχή, θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν και να εκδοθούν.
Ως δάσκαλος τότε δεν έπαιρνε πολλά λεφτά. Πήγε όμως στην Τεργέστη. Πήγαιναν πολλοί εκεί. Μεγάλα ονόματα. Όπως ο Ασώπιος, ο Κούμας. Αλλά όμως ο πρώτος που πήγε και ξεκίνησε την Ελληνική Σχολή ήταν ο Ευθύμιος Φίλανδρος. Αυτός είναι σίγουρα ΔΑΣΚΑΛΟΣ του ΓΕΝΟΥΣ βροντοφώναξε ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Απόστολος Παπαϊωάννου μέσα στο Κουρβισιάνειο Πολιτιστικό κέντρο Γαστούνης σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο, σε σχετική εισήγηση του. Είναι ο πρώτος που εκεί ξεκίνησε και έμεινε, όσο άντεξε βέβαια. Γιατί δεν άντεχε κανείς εύκολα τους Έλληνες της Τεργέστης. Καθόλου εύκολη υπόθεση. Τους άντεξε εκείνος αρκετά χρόνια.
Αντηχεί στα αυτιά μας ακόμα ο λόγος του ιστορικού Αθανασίου Φωτόπουλου, που παραφράζοντας τον Καβάφη είπε ότι «όταν θέλουν οι Γαστουναίοι, οι Ηλείοι να καυχηθούν μπορεί να λένε τέτοιους βγάζει ο τόπος μας. Ευθύμιος Φίλανδρος εκ Γαστούνης (1758-1810) Μέγας Διδάσκαλος του Γένους.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
- ΗΛΕΙΑΚΑ Ντίνου Ψυχογιού
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΕΣ ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ – ΔΡΑΝΔΑΚΗ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ: Ευθ. Φίλανδρος, η ζωή και το έργο του.
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΜΠΑΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)