Ο φίλος υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος σε δηλώσεις του την 11η παρελθόντος μηνός Νοεμβρίου δήλωσε απαντώντας σε σχετική με την πιθανότητα περικοπής των επιδομάτων των τριτέκνων και πολυτέκνων ερώτηση δημοσιογράφου της εφημερίδα VETO δήλωνε τα εξής:
«Γενικώς, επιδόματα αυτού του είδους θα εξορθολογισθούν με βάση τις κατευθύνσεις του προϋπολογισμού. Δεν θα περικοπούν τα επιδόματα ,αλλά από τα 800 περίπου εκατομμύρια ευρώ που δίνουμε για οικογενειακά επιδόματα θα εξοικονομηθούν όπως προβλέπει ο προϋπολογισμός 150 με στοχευμένες παρεμβάσεις. π. χ. ένας με εισόδημα 100.000 ευρώ δεν χρειάζεται πολυτεκνικό επίδομα. Ξέρω βέβαια και τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, γι’ αυτό θα είμαι πολύ προσεκτικός.»
Δεν πέρασε ένας μήνας από εκείνες τις δηλώσεις του και με το προσχέδιο νόμου : «Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις» όχι μόνο δεν εξορθολόγησε το καθεστώς των χορηγουμένων επιδομάτων των πολυτέκνων αλλά κυριολεκτικώς τα ισοπέδωσε.
Ο εξορθολογισμός για το φίλο κ. Υπουργό σημαίνει σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 43 του προσχεδίου νόμου , μηνιαίο επίδομα στις πολύτεκνες οικογένειες ύψους 44 ολόκληρων ευρώ όχι ασφαλώς για κάθε παιδί αλλά για κάθε οικογένεια που έχει πάνω από τέσσερα παιδιά και οικογενειακό εισόδημα κάτω από 40.000 ευρώ.
Εξορθολογισμός σημαίνει για τον κ. Υπουργό όσοι έχουν εισόδημα πάνω από το ποσό των 40.000 ευρώ παύουν να έχουν την πολυτεκνική ιδιότητα και ότι αυτή συνεπάγεται ανεξάρτητα εάν έχει 4 ή 14 παιδιά.
Ο Συνταγματολόγος φίλος καθηγητής κ. Λοβέρδος γνωρίζει όπως άλλωστε το δήλωσε στο δημοσιογράφο της εφημερίδας VETO τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας η οποία με πληθώρα αποφάσεων καθώς και της Ολομελείας του έχει κρίνει πως είναι αντισυνταγματική κάθε διάταξη που καθορίζει όριο εισοδήματος για την καταβολή των επιδομάτων και των συντάξεων στις πολύτεκνες μητέρες .
Παρ’ ότι λοιπόν γνωρίζει την παγία Νομολογία του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της χώρας μας εν τούτοις εισηγείται την ψήφιση ενός αντισυνταγματικού νόμου χάριν της προσαρμογής προς τις κατευθύνσεις του προϋπολογισμού.
Δεν ισχυρίζεται κανείς πως η οικονομική κατάσταση της χώρας μας είναι ανθηρή και δικαιολογεί παροχές. Όμως αυτές οι περικοπές πλήττουν ευθέως την υπόσταση του Έθνους η οποία βασίζεται στην οικογένεια και μάλιστα την πολύτεκνη οικογένεια.
Οι περικοπές ουσιαστικά οι καταργήσεις χορηγήσεως των επιδομάτων στους πολυτέκνους και η ουσιαστικά κατάργηση και αυτής ταύτης της πολυτεκνικής ιδιότητας αντιστοιχεί με γενοκτονία των Ελλήνων.
Στην ιστορία έχουμε καταγράψει και έχουν αναγνωρισθεί και διεθνώς , γενοκτονίες των Ποντίων, των Αρμενίων των Παλαιστινίων των Εβραίων. Αυτές όμως οι γενοκτονίες έγιναν από αντιπάλους και από άλλες εχθρικές εθνότητες. Αυτό που συμβαίνει όμως στη χώρα μας είναι πρωτοφανές η γενοκτονία γίνεται από εμάς τους ίδιους. Έλληνες επιχειρούν να αφανίσουν Έλληνες.
Καταλάβαμε πλέον γιατί τα κάνουν όλα αυτά.
Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε Έλληνα που δεν θα γεννηθεί , για την κάθε Ελληνίδα που δεν θα γεννηθεί…. Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο. Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη ούτε στην εθνότητα ούτε στις παραδόσεις ούτε στη γλώσσα, ούτε στη θρησκεία ούτε στον πατριωτισμό.
Όλα αυτά θυσιάζονται στο βωμό της παγκοσμιοποίησης και της πολτοποίησης των λαών και της ισοπέδωσης των εθνοτήτων. Δημιουργούμε μια νέα πραγματικότητα στη χώρα μας .
Τα επεισόδια την πόλης μας μεταξύ Αφγανών-Πακιστανών-Σομαλών και δεν ξέρω ποίων ακόμη άλλων εθνοτήτων είναι μια πρώτη ένδειξη της κοινωνίας που ετοιμάζουμε.
Οι λέξεις πατρίδα και έθνος σβήσθηκαν από το λεξιλόγιο των ηγετών μας και σε λίγο θα πάψουν να αναγράφονται και στα λεξικά, αφού ήδη δεν γίνεται καμιά αναφορά στις λέξεις και φυσικά στη σημασία τους στα σχολικά βιβλία..
Δεν μας απομένει καμιά αμφιβολία πως οι κύριοι αυτοί και τα όργανά τους συντελούν μια νέα μορφή γενοκτονίας στην πατρίδα μας και το ξέρουν πάρα πολύ καλά, επειδή αυτοί είναι εκείνοι που τη σχεδίασαν και την εκτελούν!...
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης Δικηγόρος
Αντιπρόέδρος Α.Σ.Π.Ε.
ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗΣ
Είναι γνωστός ο αγώνας μας για την αποτροπή καθορισμού ορίων εισοδήματος ως προαπαιτούμενου για τη χορήγηση του επιδόματος -συντάξεως στην πολύτεκνη μητέρα.
Όμως παρά τις ενστάσεις μας και την επισήμανσή μας για αντισυνταγματικότητα της προς ψήφιση διάταξης εν τούτοις , η Βουλή ψήφισε τότε το άρθρο 39 του Ν.2459/1997 και η Κυβέρνηση προχώρησε στην εφαρμογή της με την έκδοση της υπ΄αρίθ.Π3δ/οικ.1078/19-3-1997 κοινής απόφασης των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Υγείας Πρόνοιας και καθόρισε τα γνωστά όρια εισοδήματος ως προϋπόθεση για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης στις πολύτεκνες μητέρες.
Έκτοτε βεβαίως, δεν μείναμε με σταυρωμένα χέρια. Σε κάθε επικοινωνία μας με τους Κυβερνητικούς παράγοντες , θέταμε επιτακτικά το ζήτημα για την αναγκαιότητα κατάργησης των τεθέντων ορίων εισοδήματος .
Αποτέλεσμα αυτών των πιέσεων και των παραστάσεών μας ήταν, η αύξηση των ορίων εισοδήματος για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης με την υπ΄αρίθ.2/17961/0020/27-1-2.000 κοινή απόφαση των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Υγείας, Πρόνοιας.
Όμως πέρα από τις παραστάσεις, και τα υπομνήματα ακολουθήσαμε το δρόμο της Δικαιοσύνης, με προσφυγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών για την ακύρωση της αποφάσεως επιτροπής εκδικάσεως ενστάσεων κατά πράξεων του Προϊστάμενου του κλάδου οικογενειακών επιδομάτων του Ο Γ Α.
Μετά την εκδίκασή της είχαμε την υπ΄αρίθ.59/1999 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η προσφυγή και διατάχθηκε η επαναχορήγηση του επιδόματος, στην προσφεύγουσα μητέρα.
Αυτή ήταν μια πρώτη επιτυχία η οποία ολοκληρώθηκε μετά και την έκδοση της υπ΄αρίθ.5565/1999 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.
Η απόφαση αυτή επισημαίνει τα εξής: «Η ειδική κρατική φροντίδα υπέρ των πολυτέκνων οικογενειών δικαιολογείται από λόγους γενικότερου δημοσίου συμφέροντος για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, το οποίο δημιουργείται στην Ελλάδα από τη μείωση του αριθμού των γεννήσεων και την απειλούμενη εντεύθεν μείωση του πληθυσμού της χώρας. Εν όψει του δικαιολογητικού αυτού λόγου δεν δύναται να θεωρηθεί ο απλός περιορισμός των κρατικών δαπανών συνταγματικά ανεκτός, αποχρών λόγος για την κατάργηση η τον περιορισμό της παρεχόμενης στις πολύτεκνες οικογένειες κρατικής φροντίδας»
Το Δικαστήριο ακόμη για να τεκμηριώσει την απόφασή του επικαλείται το άρθρο 21 παρ.2 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται στο νομοθέτη η λήψη μέτρων εναντίον των πολυτέκνων οικογενειών ή τον παραμερισμό ή την υποβάθμιση ή τη διαβάθμιση της κρατικής φροντίδας που παρέχεται σε αυτές χωρίς αποχρώντα λόγο.
Με δεδομένο αυτές τις αποφάσεις, κατατέθηκε για λογαριασμό πολύτεκνης μητέρας, αίτηση ακυρώσεως της υπ΄αρίθ.Π3δ/οικ 1078/19-3-1997 κοινής αποφάσεως των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Υγείας Πρόνοιας η οποία και καθόριζε τα όρια εισοδήματος, ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας, το οποίο και εξέδωσε μια απόφαση σταθμό για τα πολυτεκνικά ζητήματα.
Η απόφαση αυτή που χαρακτηρίσθηκε ιστορική , (αριθ. 1095/2001), έκρινε αντισυνταγματική τη διάταξη που καθορίζει όριο εισοδήματος ως προϋπόθεση για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα.
Νέα κατάσταση διαμορφώθηκε πλέον.
Το Σ τ Ε στο σκεπτικό της απόφασής του αναφέρει ότι δεν μπορούν να επιβληθούν οι επίμαχοι περιορισμοί γιατί ο Συνταγματικός νομοθέτης θεσπίζοντας την υπέρ των πολυτέκνων ειδική κρατική φροντίδα, απέβλεψε στην προστασία της πολύτεκνης οικογένειας και όχι στην ενίσχυσή της ,ως κατηγορίας οικονομικώς αδυνάτων ή αναξιοπαθούντων προσώπων.
Σημειώνει ακόμη ότι οι διατάξεις του ν.2459/97 με τις οποίες προβλέφθηκαν τα επίμαχα όρια, αντίκεινται στην συνταγματική αρχή της ισότητας, ενώ δεν είναι ανεκτός ,σημειώνει,ο περιορισμός ή η υποβάθμιση της παρεχόμενης ειδικής φροντίδας προς τους πολυτέκνους.
Μετά από αυτή την ιστορική απόφαση, η Κυβέρνηση πλέον έχει να ακολουθήσει το δρόμο της τροποποίησης της κριθείσης ως αντιβαίνουσας στο Σύνταγμα διάταξης και να προχωρήσει στην επαναχορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης σε όλες εκείνες τις μητέρες που λόγω της υπέρβασης του τεθέντος ορίου εισοδήματος έπαυσαν να εισπράττουν το επίδομα και τη σύνταξη.
Εάν όμως παρ’ ελπίδα η Κυβέρνηση δεν προχωρήσει στην τροποποίηση των διατάξεων που εκρίθησαν αντισυνταγματικές, τότε θα ανοίξει σε χιλιάδες μητέρες το δρόμο της προσφυγής στη Δικαιοσύνη με την κατάθεση πλήθους προσφυγών-αγωγών για επαναχορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης και ακόμη για αναδρομική καταβολή των οφειλομένων ποσών. Αναμένουμε τις εξελίξεις και ανάλογες θα είναι και οι ενέργειές των πολυτέκνων μητέρων.
Αυτά γράφαμε τότε όταν για πρώτη φορά ετέθησαν όρια εισοδήματος για την καταβολή του επιδόματος και της σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα και του τρίτου παιδιού.
Σήμερα η Κυβέρνηση επιδιώκει μέσα στο κλίμα των ημερών να επαναλάβει την ψήφιση αντισυνταγματικού νόμου και να θέσει και πάλιν όρια εισοδήματος.
Απλά επαναλαμβάνει τα λάθη της κυβέρνησης του 1997 και στο νέο νομοθέτημα δεν έχει παρά να του επιφυλάσσει την ίδια τύχη το Συμβούλιο Επικρατείας.
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
Όμως παρά τις ενστάσεις μας και την επισήμανσή μας για αντισυνταγματικότητα της προς ψήφιση διάταξης εν τούτοις , η Βουλή ψήφισε τότε το άρθρο 39 του Ν.2459/1997 και η Κυβέρνηση προχώρησε στην εφαρμογή της με την έκδοση της υπ΄αρίθ.Π3δ/οικ.1078/19-3-1997 κοινής απόφασης των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Υγείας Πρόνοιας και καθόρισε τα γνωστά όρια εισοδήματος ως προϋπόθεση για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης στις πολύτεκνες μητέρες.
Έκτοτε βεβαίως, δεν μείναμε με σταυρωμένα χέρια. Σε κάθε επικοινωνία μας με τους Κυβερνητικούς παράγοντες , θέταμε επιτακτικά το ζήτημα για την αναγκαιότητα κατάργησης των τεθέντων ορίων εισοδήματος .
Αποτέλεσμα αυτών των πιέσεων και των παραστάσεών μας ήταν, η αύξηση των ορίων εισοδήματος για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης με την υπ΄αρίθ.2/17961/0020/27-1-2.000 κοινή απόφαση των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Υγείας, Πρόνοιας.
Όμως πέρα από τις παραστάσεις, και τα υπομνήματα ακολουθήσαμε το δρόμο της Δικαιοσύνης, με προσφυγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών για την ακύρωση της αποφάσεως επιτροπής εκδικάσεως ενστάσεων κατά πράξεων του Προϊστάμενου του κλάδου οικογενειακών επιδομάτων του Ο Γ Α.
Μετά την εκδίκασή της είχαμε την υπ΄αρίθ.59/1999 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η προσφυγή και διατάχθηκε η επαναχορήγηση του επιδόματος, στην προσφεύγουσα μητέρα.
Αυτή ήταν μια πρώτη επιτυχία η οποία ολοκληρώθηκε μετά και την έκδοση της υπ΄αρίθ.5565/1999 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.
Η απόφαση αυτή επισημαίνει τα εξής: «Η ειδική κρατική φροντίδα υπέρ των πολυτέκνων οικογενειών δικαιολογείται από λόγους γενικότερου δημοσίου συμφέροντος για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, το οποίο δημιουργείται στην Ελλάδα από τη μείωση του αριθμού των γεννήσεων και την απειλούμενη εντεύθεν μείωση του πληθυσμού της χώρας. Εν όψει του δικαιολογητικού αυτού λόγου δεν δύναται να θεωρηθεί ο απλός περιορισμός των κρατικών δαπανών συνταγματικά ανεκτός, αποχρών λόγος για την κατάργηση η τον περιορισμό της παρεχόμενης στις πολύτεκνες οικογένειες κρατικής φροντίδας»
Το Δικαστήριο ακόμη για να τεκμηριώσει την απόφασή του επικαλείται το άρθρο 21 παρ.2 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται στο νομοθέτη η λήψη μέτρων εναντίον των πολυτέκνων οικογενειών ή τον παραμερισμό ή την υποβάθμιση ή τη διαβάθμιση της κρατικής φροντίδας που παρέχεται σε αυτές χωρίς αποχρώντα λόγο.
Με δεδομένο αυτές τις αποφάσεις, κατατέθηκε για λογαριασμό πολύτεκνης μητέρας, αίτηση ακυρώσεως της υπ΄αρίθ.Π3δ/οικ 1078/19-3-1997 κοινής αποφάσεως των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών και Υγείας Πρόνοιας η οποία και καθόριζε τα όρια εισοδήματος, ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας, το οποίο και εξέδωσε μια απόφαση σταθμό για τα πολυτεκνικά ζητήματα.
Η απόφαση αυτή που χαρακτηρίσθηκε ιστορική , (αριθ. 1095/2001), έκρινε αντισυνταγματική τη διάταξη που καθορίζει όριο εισοδήματος ως προϋπόθεση για τη χορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα.
Νέα κατάσταση διαμορφώθηκε πλέον.
Το Σ τ Ε στο σκεπτικό της απόφασής του αναφέρει ότι δεν μπορούν να επιβληθούν οι επίμαχοι περιορισμοί γιατί ο Συνταγματικός νομοθέτης θεσπίζοντας την υπέρ των πολυτέκνων ειδική κρατική φροντίδα, απέβλεψε στην προστασία της πολύτεκνης οικογένειας και όχι στην ενίσχυσή της ,ως κατηγορίας οικονομικώς αδυνάτων ή αναξιοπαθούντων προσώπων.
Σημειώνει ακόμη ότι οι διατάξεις του ν.2459/97 με τις οποίες προβλέφθηκαν τα επίμαχα όρια, αντίκεινται στην συνταγματική αρχή της ισότητας, ενώ δεν είναι ανεκτός ,σημειώνει,ο περιορισμός ή η υποβάθμιση της παρεχόμενης ειδικής φροντίδας προς τους πολυτέκνους.
Μετά από αυτή την ιστορική απόφαση, η Κυβέρνηση πλέον έχει να ακολουθήσει το δρόμο της τροποποίησης της κριθείσης ως αντιβαίνουσας στο Σύνταγμα διάταξης και να προχωρήσει στην επαναχορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης σε όλες εκείνες τις μητέρες που λόγω της υπέρβασης του τεθέντος ορίου εισοδήματος έπαυσαν να εισπράττουν το επίδομα και τη σύνταξη.
Εάν όμως παρ’ ελπίδα η Κυβέρνηση δεν προχωρήσει στην τροποποίηση των διατάξεων που εκρίθησαν αντισυνταγματικές, τότε θα ανοίξει σε χιλιάδες μητέρες το δρόμο της προσφυγής στη Δικαιοσύνη με την κατάθεση πλήθους προσφυγών-αγωγών για επαναχορήγηση του επιδόματος και της σύνταξης και ακόμη για αναδρομική καταβολή των οφειλομένων ποσών. Αναμένουμε τις εξελίξεις και ανάλογες θα είναι και οι ενέργειές των πολυτέκνων μητέρων.
Αυτά γράφαμε τότε όταν για πρώτη φορά ετέθησαν όρια εισοδήματος για την καταβολή του επιδόματος και της σύνταξης στην πολύτεκνη μητέρα και του τρίτου παιδιού.
Σήμερα η Κυβέρνηση επιδιώκει μέσα στο κλίμα των ημερών να επαναλάβει την ψήφιση αντισυνταγματικού νόμου και να θέσει και πάλιν όρια εισοδήματος.
Απλά επαναλαμβάνει τα λάθη της κυβέρνησης του 1997 και στο νέο νομοθέτημα δεν έχει παρά να του επιφυλάσσει την ίδια τύχη το Συμβούλιο Επικρατείας.
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΚΟΤΣΗ- ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
΄Έφυγε μετά από ένα άνισο, τιτάνιο αλλά και αξιοπρεπή αγώνα, με την μάστιγα του αιώνα μας για τα Ηλύσια Πεδία η διαλεχτή μας φίλη Δήμητρα Γκότση σύζυγος του Ηλείου(Χελιδόνι) τέως Δ/ντή της Νομαρχίας Αχαΐας Δημήτρη Παναγιωτακόπουλου ή Τούλα όπως την αποκαλούσαν οι φίλοι της.
΄Ήμουνα κι εγώ ένας από τους ειλικρινείς φίλους της και με στενούς φιλικούς οικογενειακούς δεσμούς .
Για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή μου δεν κατέστη δυνατό να βρεθώ στο Ναό του Αγίου Ανδρέα και να την ξεπροβοδίσω στο αιώνιο και χωρίς γυρισμό ταξίδι της.
Λες και ήταν χτες, όταν προσκαλεσμένη από την Εταιρεία Λογοτεχνών στον κύκλο των Φιλολογικών βραδινών μίλησε τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2008 στην αίθουσα του Αναγνωστηρίου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης με θέμα: «Η Γυναίκα στις κρίσιμες στιγμές του Βυζαντίου».
Δεν ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε για θέματα της ειδικότητάς της αλλά και για θέματα κοινωνικά, θέματα δομών της κοινωνίας μας, θέματα σχέσεων των δύο φύλων, των δικαιωμάτων της γυναίκας, της οικογένειας, του παιδιού.
Στο 13ο τεύχος, του περιοδικού «ΑΧΑΪΚΑ» που πρόσφατα τυπώθηκε φιλοξενείται ένα δικό της κείμενο που έμελλε να μην το δει και να το χαρεί δημοσιευμένο.
Δημοσιεύθηκε το δοκίμιό της με τίτλο : «ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» με ενδιαφέροντα σχόλια και πλούσια βιβλιογραφία.
Την Τούλα είχε απασχολήσει πολύ το ζήτημα του Βυζαντίου και των γυναικών που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
΄Όπως είναι άλλωστε γνωστό η Τούλα είχε σπουδάσει Θεολογία, Φιλολογία και Αρχαιολογία και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στη Μέση Εκπαίδευση από όπου και συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό της Λυκειάρχου.
Είχε συγγράψει και έχουν κυκλοφορήσει δύο βιβλία της :
«Γυναίκα και θρησκευτική πολιτική στο Βυζάντιο» κι ακόμη μια εργασία σε συνεργασία που αναφέρονταν στην ονοματοθεσία των οδών και πλατειών της πόλεως των Πατρών με τον τίτλο: « ΠΑΤΡΑ: Ονομάτων Επίσκεψις».
Είχε δώσει πλήθος ομιλιών και διαλέξεων από διάφορα βήματα πολιτιστικών και πνευματικών φορέων με επιτυχία.
Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με το γυναικείο κίνημα και υπήρξε πρόεδρος του παραρτήματος Πάτρας της Πανελλαδικής Οργάνωσης Γυναικών «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ» και υπό την ιδιότητά της αυτή είχε διοργανώσει πληθώρα εκδηλώσεων που αφορούσαν κοινωνικά ζητήματα και κυρίως τη θέση της γυναίκα στην κοινωνία μας.
Κάποια περίοδο που είχε διορισθεί στο συμβούλιο του Ορφανοτροφείου Θηλέων ΜΕΡΙΜΝΑ ήταν προβληματισμένη με την όλη κατάσταση των ιδρυμάτων και δεν την εύρισκαν σύμφωνη οι κατευθύνσεις και η τακτική των διοικήσεων αυτών των ιδρυμάτων.
Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της στη εκπαίδευση άφησε άριστες εντυπώσεις στους μαθητές και γονείς, τους οποίους βοηθούσε σε κάθε πρόβλημα τόσο στο σχολείο όσο και στην οικογένεια στις μεταξύ τους σχέσεις.
Υπήρξε ικανότατη παιδαγωγός και εξίσου ικανή και αξιόλογη και επιτυχημένη στο ρόλο της σύζυγος και μητέρα.
Ο σύζυγός της, φίλος μας Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος που δέχθηκε αυτό το πλήγμα του πρόωρου θανάτου της αγαπημένης συντρόφου του ας έχει την εξ ύψους παρηγοριά και από εμάς τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Στην αγαπητή μας φίλη Τούλα ευχόμαστε να έχει καλό ταξίδι , το χώμα της γενέτειρας της Κορίνθου να είναι τόσο ελαφρύ όσο τα φύλλα του Φθινοπώρου.
Στο καλό αγαπημένη μας, καλή αντάμωση…
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
΄Ήμουνα κι εγώ ένας από τους ειλικρινείς φίλους της και με στενούς φιλικούς οικογενειακούς δεσμούς .
Για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή μου δεν κατέστη δυνατό να βρεθώ στο Ναό του Αγίου Ανδρέα και να την ξεπροβοδίσω στο αιώνιο και χωρίς γυρισμό ταξίδι της.
Λες και ήταν χτες, όταν προσκαλεσμένη από την Εταιρεία Λογοτεχνών στον κύκλο των Φιλολογικών βραδινών μίλησε τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2008 στην αίθουσα του Αναγνωστηρίου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης με θέμα: «Η Γυναίκα στις κρίσιμες στιγμές του Βυζαντίου».
Δεν ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε για θέματα της ειδικότητάς της αλλά και για θέματα κοινωνικά, θέματα δομών της κοινωνίας μας, θέματα σχέσεων των δύο φύλων, των δικαιωμάτων της γυναίκας, της οικογένειας, του παιδιού.
Στο 13ο τεύχος, του περιοδικού «ΑΧΑΪΚΑ» που πρόσφατα τυπώθηκε φιλοξενείται ένα δικό της κείμενο που έμελλε να μην το δει και να το χαρεί δημοσιευμένο.
Δημοσιεύθηκε το δοκίμιό της με τίτλο : «ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» με ενδιαφέροντα σχόλια και πλούσια βιβλιογραφία.
Την Τούλα είχε απασχολήσει πολύ το ζήτημα του Βυζαντίου και των γυναικών που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
΄Όπως είναι άλλωστε γνωστό η Τούλα είχε σπουδάσει Θεολογία, Φιλολογία και Αρχαιολογία και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στη Μέση Εκπαίδευση από όπου και συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό της Λυκειάρχου.
Είχε συγγράψει και έχουν κυκλοφορήσει δύο βιβλία της :
«Γυναίκα και θρησκευτική πολιτική στο Βυζάντιο» κι ακόμη μια εργασία σε συνεργασία που αναφέρονταν στην ονοματοθεσία των οδών και πλατειών της πόλεως των Πατρών με τον τίτλο: « ΠΑΤΡΑ: Ονομάτων Επίσκεψις».
Είχε δώσει πλήθος ομιλιών και διαλέξεων από διάφορα βήματα πολιτιστικών και πνευματικών φορέων με επιτυχία.
Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με το γυναικείο κίνημα και υπήρξε πρόεδρος του παραρτήματος Πάτρας της Πανελλαδικής Οργάνωσης Γυναικών «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ» και υπό την ιδιότητά της αυτή είχε διοργανώσει πληθώρα εκδηλώσεων που αφορούσαν κοινωνικά ζητήματα και κυρίως τη θέση της γυναίκα στην κοινωνία μας.
Κάποια περίοδο που είχε διορισθεί στο συμβούλιο του Ορφανοτροφείου Θηλέων ΜΕΡΙΜΝΑ ήταν προβληματισμένη με την όλη κατάσταση των ιδρυμάτων και δεν την εύρισκαν σύμφωνη οι κατευθύνσεις και η τακτική των διοικήσεων αυτών των ιδρυμάτων.
Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της στη εκπαίδευση άφησε άριστες εντυπώσεις στους μαθητές και γονείς, τους οποίους βοηθούσε σε κάθε πρόβλημα τόσο στο σχολείο όσο και στην οικογένεια στις μεταξύ τους σχέσεις.
Υπήρξε ικανότατη παιδαγωγός και εξίσου ικανή και αξιόλογη και επιτυχημένη στο ρόλο της σύζυγος και μητέρα.
Ο σύζυγός της, φίλος μας Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος που δέχθηκε αυτό το πλήγμα του πρόωρου θανάτου της αγαπημένης συντρόφου του ας έχει την εξ ύψους παρηγοριά και από εμάς τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Στην αγαπητή μας φίλη Τούλα ευχόμαστε να έχει καλό ταξίδι , το χώμα της γενέτειρας της Κορίνθου να είναι τόσο ελαφρύ όσο τα φύλλα του Φθινοπώρου.
Στο καλό αγαπημένη μας, καλή αντάμωση…
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια.
Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις.
Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως:
Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε, και... αξιόπιστες στρατηγικές: όπως: Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά.
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν
την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και
να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ
ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι' ανταμείφθηκε άμεσα μ' ένα τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της, τής Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
Ξέρω τα Δικαιώματά μου
Το Θέλω τώρα
Κάποιος άλλος φταίει
Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε.
Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια.
Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις.
Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως:
Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε, και... αξιόπιστες στρατηγικές: όπως: Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά.
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν
την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και
να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ
ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι' ανταμείφθηκε άμεσα μ' ένα τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της, τής Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
Ξέρω τα Δικαιώματά μου
Το Θέλω τώρα
Κάποιος άλλος φταίει
Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε.
Μ Α Υ Ρ Ο
Χρώμα σκούρο επέλεξα
και το χώρο μου οριοθέτησα.
Ερμητικά έκλεισα ρήγματα, σχισμές, οπές,
την αλλοίωση του χρώματος αποκλείοντας.
Προκλήσεις εξόδου αβλεπτί απέρριψα,
εκδίδοντας απαγόρευση εισόδου.
Χώρος μικρός,
στο μαύρο πλημμυρισμένος,
οικείος και φωτεινός.
Παρατηρητής των τεκταινομένων
χαμογελώ και χαιρετώ το διάβα σας,
σιωπηλά, με νεύμα κεφαλής,
με χαμόγελο ζωγραφισμένο.
Όταν κουράζομαι,
τα παραθυρόφυλλα ανοίγω
μα τα ματασφαλίζω
από φόβο στο φως, στη χαρά,
στο αβέβαιο, στον πόνο.
Το μαύρο επέλεξα,
η πόρτα έκλεισε οριστικά
ΚΥΡΗΝΗ ΑΠΛΛΩΝ
15-12-2010
και το χώρο μου οριοθέτησα.
Ερμητικά έκλεισα ρήγματα, σχισμές, οπές,
την αλλοίωση του χρώματος αποκλείοντας.
Προκλήσεις εξόδου αβλεπτί απέρριψα,
εκδίδοντας απαγόρευση εισόδου.
Χώρος μικρός,
στο μαύρο πλημμυρισμένος,
οικείος και φωτεινός.
Παρατηρητής των τεκταινομένων
χαμογελώ και χαιρετώ το διάβα σας,
σιωπηλά, με νεύμα κεφαλής,
με χαμόγελο ζωγραφισμένο.
Όταν κουράζομαι,
τα παραθυρόφυλλα ανοίγω
μα τα ματασφαλίζω
από φόβο στο φως, στη χαρά,
στο αβέβαιο, στον πόνο.
Το μαύρο επέλεξα,
η πόρτα έκλεισε οριστικά
ΚΥΡΗΝΗ ΑΠΛΛΩΝ
15-12-2010
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΖΩΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΝΕΖΕΡΙΤH
Ήδη πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από τότε που η αντιλήπτωρ και τροφός των αδέσποτων γάτων της πόλης, η Υπάλληλος του Πρωτοδικείου Πατρών φίλη και εκλεκτή συνεργάτης στα Δικαστήρια Γεωργία Νεζερίτη ταξίδεψε στη γη των Μακάρων. Υπήρξε μια αρίστη δικαστική υπάλληλος που εξάντλησε την ιεραρχία της υπηρεσίας της μέχρι του βαθμού της Προϊσταμένης της Γραμματείας του Πρωτοδικείου Πατρών. Δεν γνωρίζω εάν στα Ηλύσια πεδία θα βρει άλλα ζώα να φροντίζει και να περιποιείται!
Οι γάτες της πόλης έμειναν ορφανές και απροστάτευτες. Ο θάνατος της Γεωργίας τους στέρησε το ημερήσιο συσσίτιο και την αγάπη από έναν άνθρωπο που ανυστερόβουλα επεδείκνυε καθημερινά το ενδιαφέρον της για τους φίλους της γάτους, γάτες, γατάκια, εγκαταλείποντας τους τροφίμους της ορφανούς.
Η Γεωργία δεν είχε την ευτυχία να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει παιδιά. Είχε όμως δώσει νόημα στη ζωή της με το να είναι μέλος του Ερυθρού Σταυρού και να προσφέρει στο δοκιμαζόμενο άνθρωπο τη συνδρομή και βοήθειά της κι ακόμη εκδήλωνε τα φιλόζωα αισθήματά της σε καθημερινή βάση με το να προσφέρει φαγητό σε εκατοντάδες γάτες, γάτους γατάκια και να ενδιαφέρεται για τα ζώα γενικώς.
Δεν πρόλαβε να λάβει και να χαρεί τη σύνταξή της. Η μάστιγα του αιώνα μας την κεραυνοβόλησε και μια μέρα η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της την καθήλωσε για μερικούς μήνες στο κρεβάτι του νοσοκομείου και εκεί άφησε την ύστατη πνοή της. ΄Ήταν πλέον ανήμπορη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς τους φίλους της τα ζώα. Εκείνα με την απουσία της έχασαν ένα καλό φίλο και προστάτη.
Προ ημερών συνάντησα στο αρχείο μου ένα κείμενο που την αφορούσε και την παρουσίαζε χωρίς να την κατονομάζει που είχα κρατήσει ,από την εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ με τον τίτλο ΓΑΤΟΒΑΣΙΛΕΙΟ…
Επειδή θεωρώ πως το κείμενο του Δημοσιογράφου και λογοτέχνη Γιάννη Καραλή, δημοσιευμένο στο καθημερινό του βήμα “Εδώ κι εκεί” με την υπογραφή ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟΣ παρουσιάζει ανάγλυφα και με λογοτεχνικό τρόπο το καθημερινό έργο προσφοράς της αείμνηστης φίλης Γεωργίας στα ζώα, αξίζει να τιμήσουμε τη μνήμη της παραθέτοντάς το αυτούσιο:«Ήταν δειλινό. Απ’ αυτά τα θαυμάσια πρωτανοιξάτικα Πατρινά ηλιοβασιλέματα με τα μενεξελιά και ροζ συννεφάκια στον αχαϊκό ουρανό ,όταν συντροφιά με φίλο-συντοπίτη από τα παλιά, περπατούσαμε στους μικρόδρομους της γραφικής συνοικίας του άλλοτε Μαρκάτου.
Σε κάποια στιγμή έτσι, στα καλά καθούμενα εκεί κοντά στην πολυχρονίτικη καμάρα της οδού Ηφαίστου, βλέπουμε ένα σμήνος από δεκάδες γάτους και γάτες να βγαίνουν από τις κρύπτες τους και να κυκλώνουν νιαουρίζοντας μια Πατρινιά κυρία, που κρατούσε στα χέρια της μια σακούλα με φαγητό…
Πούθε ήρθαν τόσες γάτες! Και πως γνώρισαν την ανώνυμη κυρία που τους έφερε συσσίτιο;
Δεν ξέρεις, τι να κάνεις, όταν άξαφνα μπερδεύονται στα πόδια σου πενήντα-τόσο τις υπολόγισα-γάτες!…Πώς να τις προσπεράσεις; Και ήσαν όλες πανέμορφες. ΄Άλλες ολόλευκες σα νυφούλες, με κάτι γαλανά μάτια γεμάτα αθωότητα, άλλες με βελούδινες γκρίζες ερμίνες, ναζούδες, βεργολυγιστές και πονηρομάτισσες κι ανάμεσά τους γέροι γάτοι με μεγάλα μουστάκια, ως ορεσίβιοι τσελιγκάδες, γρυλίζοντας νιαουρίζοντας απαιτητικά, να πάρουν πρώτοι αυτοί τους μεζέδες που είχε φέρει η ζωόφιλη κυρία.
Σε μια στιγμή όλα αυτά τα αιλουροειδή κύκλωσαν την ευεργέτιδά τους κι όπως αυτή έσκυψε για να τα ταΐσει, την κουλούμωσαν, ανέβηκαν επάνω της, της μιλούσαν θαρρείς, την παρακαλούσαν νιαουρίζοντας, να τους δώσει κοψίδι από το συρφετάσι που κρατούσε. Πεινασμένες, ταλαιπωρημένες γάτες, άλλες με τριμμένα τα γούνινα παλτά τους κι άλλες τραυματισμένες από χτυπήματα βάρβαρων διωχτών τους. Και όσο περνούσε η ώρα, νέα κύματα από αγέλες γάτων ξεπρόβαλαν, ως αντάρτες σε ενέδρα για γιουρούσι, από τα οικόπεδα τα ριζωμένα στο τούμπι που διαχωρίζει την παλιά από τη νέα πόλη κοντά στις σκάλες της οδού Πατρέως.
Τέτοιο γατομάνι δεν είχαμε ξαναδεί, δεν φανταζόμαστε ότι υπάρχουν τόσες αδέσποτες γάτες στο …ψυχαγωγικό κέντρο της πόλης μας.
Έτσι που βρεθήκαμε κυκλωμένοι στο γατοβασίλειο, σταθήκαμε αποσβολωμένοι, ακίνητοι, σχεδόν αγαλματοποιηθήκαμε.
Η ζωόφιλη κυρία, ως φαίνεται γνώριμη προ πολλού των γάτων, ονομάτιζε τις ψιψίνες ,πρόσεχε να μην αδικήσει στη διανομή του συσσιτίου καμιά τους, κοιτούσε με στοργή και τρυφερότητα τα σμήνη των ταλαιπωρημένων και πεινασμένων πλασμάτων, έμοιαζε ως εκπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού σε καταυλισμό αιχμαλώτων ναζιστικού στρατοπέδου!
Ο φίλος με τον οποίο είχαμε μπερδευτεί από την απρόσμενη επιδρομή, προσπαθούσε να περάσει ανάμεσα στις γάτες, πηδώντας τη μια και την άλλη, μέχρι το αντικρινό πεζοδρόμιο Είχε φοβηθεί μη τυχόν και κάποια τους, θες από πείνα, θες από πάτημα της ουράς, γυρνούσε και τον δάγκωνε…και άντε μετά για αντιλυσσική θεραπεία!
Αλήθεια, η Δημαρχία γνωρίζει την ύπαρξη του γατοβασίλειου στην καρδιά της πόλεως; Kαι τι κάνει για την αντιμετώπισή του;»
Ατυχώς μέχρι σήμερα εκτός από την Μέριμνα Προστασίας Ζώων που καταβάλλει φιλότιμη προσπάθεια να περιμαζέψει και να φροντίζει τα αδέσποτα ζώα καμιά μέριμνα εκ μέρους του Δήμου για την περίθαλψη και φροντίδα των αδέσποτων ζώων δεν υπάρχει. ΄Έτσι η πόλη είναι γεμάτη από αδέσποτους σκύλους και γάτες που κυκλοφορούν χωρίς τη φροντίδα κανενός. Η αείμνηστη Γεωργία έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην προστασία των αδέσποτων. Σήμερα το έργο της τουλάχιστον για τις γάτες του πάρκου του Αγίου Ανδρέα στην παραλιακή ζώνη έχει αναλάβει ένας άλλος φιλόζωος.
Είθε η ψυχή της να βρει την δικαίωση για όσα καλά έπραξε στη ζωή της και ιδιαίτερα για το ενδιαφέρον της στα ζώα, πλάσματα κι εκείνα του Θεού του οποίου εύχομαι όλα αυτά να βαρύνουν στην κρίση …
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
Οι γάτες της πόλης έμειναν ορφανές και απροστάτευτες. Ο θάνατος της Γεωργίας τους στέρησε το ημερήσιο συσσίτιο και την αγάπη από έναν άνθρωπο που ανυστερόβουλα επεδείκνυε καθημερινά το ενδιαφέρον της για τους φίλους της γάτους, γάτες, γατάκια, εγκαταλείποντας τους τροφίμους της ορφανούς.
Η Γεωργία δεν είχε την ευτυχία να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει παιδιά. Είχε όμως δώσει νόημα στη ζωή της με το να είναι μέλος του Ερυθρού Σταυρού και να προσφέρει στο δοκιμαζόμενο άνθρωπο τη συνδρομή και βοήθειά της κι ακόμη εκδήλωνε τα φιλόζωα αισθήματά της σε καθημερινή βάση με το να προσφέρει φαγητό σε εκατοντάδες γάτες, γάτους γατάκια και να ενδιαφέρεται για τα ζώα γενικώς.
Δεν πρόλαβε να λάβει και να χαρεί τη σύνταξή της. Η μάστιγα του αιώνα μας την κεραυνοβόλησε και μια μέρα η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της την καθήλωσε για μερικούς μήνες στο κρεβάτι του νοσοκομείου και εκεί άφησε την ύστατη πνοή της. ΄Ήταν πλέον ανήμπορη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς τους φίλους της τα ζώα. Εκείνα με την απουσία της έχασαν ένα καλό φίλο και προστάτη.
Προ ημερών συνάντησα στο αρχείο μου ένα κείμενο που την αφορούσε και την παρουσίαζε χωρίς να την κατονομάζει που είχα κρατήσει ,από την εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ με τον τίτλο ΓΑΤΟΒΑΣΙΛΕΙΟ…
Επειδή θεωρώ πως το κείμενο του Δημοσιογράφου και λογοτέχνη Γιάννη Καραλή, δημοσιευμένο στο καθημερινό του βήμα “Εδώ κι εκεί” με την υπογραφή ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟΣ παρουσιάζει ανάγλυφα και με λογοτεχνικό τρόπο το καθημερινό έργο προσφοράς της αείμνηστης φίλης Γεωργίας στα ζώα, αξίζει να τιμήσουμε τη μνήμη της παραθέτοντάς το αυτούσιο:«Ήταν δειλινό. Απ’ αυτά τα θαυμάσια πρωτανοιξάτικα Πατρινά ηλιοβασιλέματα με τα μενεξελιά και ροζ συννεφάκια στον αχαϊκό ουρανό ,όταν συντροφιά με φίλο-συντοπίτη από τα παλιά, περπατούσαμε στους μικρόδρομους της γραφικής συνοικίας του άλλοτε Μαρκάτου.
Σε κάποια στιγμή έτσι, στα καλά καθούμενα εκεί κοντά στην πολυχρονίτικη καμάρα της οδού Ηφαίστου, βλέπουμε ένα σμήνος από δεκάδες γάτους και γάτες να βγαίνουν από τις κρύπτες τους και να κυκλώνουν νιαουρίζοντας μια Πατρινιά κυρία, που κρατούσε στα χέρια της μια σακούλα με φαγητό…
Πούθε ήρθαν τόσες γάτες! Και πως γνώρισαν την ανώνυμη κυρία που τους έφερε συσσίτιο;
Δεν ξέρεις, τι να κάνεις, όταν άξαφνα μπερδεύονται στα πόδια σου πενήντα-τόσο τις υπολόγισα-γάτες!…Πώς να τις προσπεράσεις; Και ήσαν όλες πανέμορφες. ΄Άλλες ολόλευκες σα νυφούλες, με κάτι γαλανά μάτια γεμάτα αθωότητα, άλλες με βελούδινες γκρίζες ερμίνες, ναζούδες, βεργολυγιστές και πονηρομάτισσες κι ανάμεσά τους γέροι γάτοι με μεγάλα μουστάκια, ως ορεσίβιοι τσελιγκάδες, γρυλίζοντας νιαουρίζοντας απαιτητικά, να πάρουν πρώτοι αυτοί τους μεζέδες που είχε φέρει η ζωόφιλη κυρία.
Σε μια στιγμή όλα αυτά τα αιλουροειδή κύκλωσαν την ευεργέτιδά τους κι όπως αυτή έσκυψε για να τα ταΐσει, την κουλούμωσαν, ανέβηκαν επάνω της, της μιλούσαν θαρρείς, την παρακαλούσαν νιαουρίζοντας, να τους δώσει κοψίδι από το συρφετάσι που κρατούσε. Πεινασμένες, ταλαιπωρημένες γάτες, άλλες με τριμμένα τα γούνινα παλτά τους κι άλλες τραυματισμένες από χτυπήματα βάρβαρων διωχτών τους. Και όσο περνούσε η ώρα, νέα κύματα από αγέλες γάτων ξεπρόβαλαν, ως αντάρτες σε ενέδρα για γιουρούσι, από τα οικόπεδα τα ριζωμένα στο τούμπι που διαχωρίζει την παλιά από τη νέα πόλη κοντά στις σκάλες της οδού Πατρέως.
Τέτοιο γατομάνι δεν είχαμε ξαναδεί, δεν φανταζόμαστε ότι υπάρχουν τόσες αδέσποτες γάτες στο …ψυχαγωγικό κέντρο της πόλης μας.
Έτσι που βρεθήκαμε κυκλωμένοι στο γατοβασίλειο, σταθήκαμε αποσβολωμένοι, ακίνητοι, σχεδόν αγαλματοποιηθήκαμε.
Η ζωόφιλη κυρία, ως φαίνεται γνώριμη προ πολλού των γάτων, ονομάτιζε τις ψιψίνες ,πρόσεχε να μην αδικήσει στη διανομή του συσσιτίου καμιά τους, κοιτούσε με στοργή και τρυφερότητα τα σμήνη των ταλαιπωρημένων και πεινασμένων πλασμάτων, έμοιαζε ως εκπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού σε καταυλισμό αιχμαλώτων ναζιστικού στρατοπέδου!
Ο φίλος με τον οποίο είχαμε μπερδευτεί από την απρόσμενη επιδρομή, προσπαθούσε να περάσει ανάμεσα στις γάτες, πηδώντας τη μια και την άλλη, μέχρι το αντικρινό πεζοδρόμιο Είχε φοβηθεί μη τυχόν και κάποια τους, θες από πείνα, θες από πάτημα της ουράς, γυρνούσε και τον δάγκωνε…και άντε μετά για αντιλυσσική θεραπεία!
Αλήθεια, η Δημαρχία γνωρίζει την ύπαρξη του γατοβασίλειου στην καρδιά της πόλεως; Kαι τι κάνει για την αντιμετώπισή του;»
Ατυχώς μέχρι σήμερα εκτός από την Μέριμνα Προστασίας Ζώων που καταβάλλει φιλότιμη προσπάθεια να περιμαζέψει και να φροντίζει τα αδέσποτα ζώα καμιά μέριμνα εκ μέρους του Δήμου για την περίθαλψη και φροντίδα των αδέσποτων ζώων δεν υπάρχει. ΄Έτσι η πόλη είναι γεμάτη από αδέσποτους σκύλους και γάτες που κυκλοφορούν χωρίς τη φροντίδα κανενός. Η αείμνηστη Γεωργία έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην προστασία των αδέσποτων. Σήμερα το έργο της τουλάχιστον για τις γάτες του πάρκου του Αγίου Ανδρέα στην παραλιακή ζώνη έχει αναλάβει ένας άλλος φιλόζωος.
Είθε η ψυχή της να βρει την δικαίωση για όσα καλά έπραξε στη ζωή της και ιδιαίτερα για το ενδιαφέρον της στα ζώα, πλάσματα κι εκείνα του Θεού του οποίου εύχομαι όλα αυτά να βαρύνουν στην κρίση …
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΧΑΪΑΣ
– ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ 9Η- 21/3/2005
ΘΕΜΑ 3ο Η.Δ.
ΑΡ. ΑΠΌΦ. 51 : Συζήτηση και απόφαση με αίτημα προς το Ελληνικό Δημόσιο για απαλλοτρίωση της οικίας που γεννήθηκε ο Κωστής Παλαμάς στην Πάτρα για Δημιουργία Μουσείου ενθυμημάτων «Κωστή Παλαμά».
Πάτρα 15 Νοέμβρη 2004
ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΚΑΝΑΡΗ 46-26222 ΠΑΤΡΑ
ΤΗΛ. 2610322-901.
ΠΡΟΣ
Τον κ. Πρόεδρο του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αχαΐας Ενταύτα
ΠΡΟΤΑΣΗ ΘΕΜΑΤΟΣ
Κύριε Πρόεδρε
Εν όψει της ανάληψης του θεσμού «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» από την πόλη των Πατρών, στο φορέα υλοποίησης του οποίου συμμετέχει και η νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας δια του κ. Νομάρχη, παρακαλώ όπως στο αμέσως προσεχές Νομαρχιακό Συμβούλιο και εκτός ημερήσιας διάταξης συζητηθεί το θέμα της απαλλοτρίωσης του σπιτιού που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ προκειμένου να στεγαστεί σ’ αυτό Μουσείο ΅Ενθυμάτων ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ με τη συγκέντρωση υλικού που αφορά τη ζωή και το έργο του εθνικού μας Ποιητή σε συνεργασία με το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά.
Όπως θα διαπιστώσετε κ. Πρόεδρε και στο δοκίμιο το οποίο συνοδεύει την παρούσα μου υπήρξε ανεκπλήρωτη επιθυμία του Εθνικού μας ποιητή η επιστροφή του έστω και μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε.
Είναι λοιπόν αυτό τον καιρό ευκαιρία με την υλοποίηση του θεσμού που έτσι κι αλλιώς θα διατεθούν κάποια κεφάλαια, να κάνουμε σεβαστή την επιθυμία του, και να εκπληρώσουμε μέρος από το χρέος μας σ’ αυτόν τον Μεγάλο Νεοέλληνα ποιητή τον υμνητή του Μεγαλείου της Ρωμιοσύνης
Πάτρα 15 Νοέμβρη 2004
Με κάθε τιμή
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Δικηγόρου
Νομαρχιακού Συμβούλου
«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι, και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει…»
Σ’ αυτό το σπίτι της οδού Κορίνθου των Πατρών και στον αριθμό 241 «γεννήθηκα, μας λέγει ο ίδιος ο ποιητής, στα 1859, Πέμπτη απομεσήμερο, στις δύο η ώρα, 13 του Γενάρη. Το σπίτι μας το πατρικό δίπατο. Στο δρόμο η πρόσοψή του είχε καμαρωτές κολώνες καθώς το συνήθιζαν τότε τα πατρινά τα σπίτια».
Έτσι αρχίζει ο Εθνικός μας ποιητής την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου».
Σ’ αυτό το σπίτι που ακόμη δεν το γκρέμισαν οι μπουλντόζες του σύγχρονου χαλαστή πολιτισμού μας, είδε το φως της ζωής η πιο μεγάλη πνευματική φυσιογνωμία που ανέδειξε η χώρα μας στο μισό του 20ου αιώνα.
Το σπίτι αυτό που το περιγράφει ο μεγαλύτερος αδελφός του ποιητή Χρηστάκης, το 1918 στο Ακαδημαϊκό Ημερολόγιο το είχε αγοράσει το 1857, ο πατέρας τους Πρωτοδίκης Πατρών, Μιχαήλ Παλαμάς από τον ιδιοκτήτη του Τριανταφυλλοπουλο, και εγκαταστάθηκε σ’ αυτό οικογενειακώς. Στο σπίτι αυτό πριν εγκατασταθεί η οικογένεια Παλαμά διέμενε η Ιταλική οικογένεια του δασκάλου Φ. Σεράο όπου και γεννήθηκε επίσης το 1856 η μετέπειτα διάσημη Ιταλίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος Ματθίλδη Σεράο.
Σ’ αυτό το σπίτι γεννήθηκε επίσης και το τρίτο παιδί της οικογένειας ο Νίκος το 1861.
Οι ανάγκες όμως διατροφής και σπουδών των ανηλίκων τότε παιδιών της οικογένειας Παλαμά Κωστή και Νίκου, υποχρέωσαν το μεγαλύτερο αδελφό του Χρηστάκη να προχωρήσει στην εκποίησή του με απόφαση του Πρωτοδικείου Πατρών.
Ο Παλαμάς θα τραγουδήσει με λυρικούς στίχους, τις παιδικές του αναμνήσεις στην Πάτρα αλλά και το σπίτι που γεννήθηκε στις συλλογές του «Πολιτεία και Μοναξιά» και «Ασάλευτη Ζωή».
Ο Δήμος Πατρέων το 1930 σε επίσημη τελετή εντοίχισε στο Ιστορικό σπίτι της γέννησης του Παλαμά μαρμάρινη τιμητική πλάκα στην οποία αναγράφεται ότι σ’ αυτό γεννήθηκε η Ματθίλδη Σεράο το 1856 και ο Κωστής Παλαμάς το 1859.
Στην τελετή είχε προσκληθεί να παραστεί και ο ίδιος ο ποιητής που εκείνη την περίοδο ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Με ιδιαίτερη συγκίνηση είχε αντιμετωπίσει το γεγονός όταν το πληροφορήθηκε όμως δεν κατόρθωσε να παραστεί.
Ο ποιητής μολονότι δεν έζησε πολλά χρόνια στο πατρικό σπίτι της Πάτρα αφού σε ηλικία τεσσάρψν χρόνων έμεινε ορφανός από μητέρα και ύστερα από σαράντα μέρες και από πατέρα, τα παιδικά του χρόνια σημάδεψαν τη ζωή του και αποτυπώθηκαν με έντονα χρώματα στη μνήμη του. Λίγες ήταν οι ευτυχισμένες μέρες που έζησε σ’ αυτό στα λίγα εκείνα χρόνια της ξενοιασιάς.
Μέσα από τα έργα του θα υμνήσει και θα αποθανατίσει τόσο το σπίτι που γεννήθηκε, τόσο τον πρώτο του έρωτα, και τις πρώτες εικόνες της πατρινής κοινωνίας.
«Το σπίτι που γεννήθηκα ίδιο στην ίδια στράτα \
Στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ’ όλα του τα νιάτα.
Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα
και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.»
………………………………………………………..
Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι,
στοιχειό, και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει.»
Όταν ο ποιητής συνθέτει το ποίημα για το σπίτι που γεννήθηκε ήδη βρισκότανε σε ξένα χέρια αφού οι ανάγκες είχαν άλλες επιταγές. Όμως η ψυχή του ποιητή καρτερεί την ώρα και τη στιγμή που θα επιστρέψει στο πατρικό του. Ελπίζει και αναμένει.
«Στοιχείο και σαν απάτητο με ζει και με προσμένει.»
Εάν ο Παλαμάς είχε την οικονομική δυνατότητα ίσως να είχε ξαναγοράσει το σπίτι αυτό, αφού τόσες μνήμες του ζωντάνευε.
Αυτή τη ζωηρή επιθυμία του ποιητή να ξαναζήσει στο πατρικό του σπίτι έστω και μεταθανάτια όπου θα μπορούσε να εγκατασταθεί πνευματικά για πάντα τη διατύπωσε για πρώτη φορά σε μια συντροφιά πνευματικών ανθρώπων της Πάτρας ο Πατρινός διανοούμενος Δημήτρης Π. Συναδινός στο επίσημο μνημόσυνο του ποιητή λίγο μετά το θάνατό του και όλοι τότε ασπάσθηκαν την ιδέα να γίνει το σπίτι αυτό η «ΠΑΛΑΜΑΙΑ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ».
Την σκέψη αυτή ο Συναδινός διατύπωσε για πρώτη φορά έγγραφα και δημόσια στο περιοδικό που εξέδιδε στην πόλη μας ο αείμνηστος φίλος Ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου με τον τίτλο «ΑΧΑΪΚΑ» στο αναμνηστικο τεύχος του Ιουνίου 1943 που εκδόθηκε για το θάνατο του ποιητή πλην όμως η κυκλοφορία απαγορεύθηκε και τα τεύχη κατασχέθηκαν από τις Γερμανικές αρχές κατοχής.
Στο περιοδικό αυτό ο Συναδινός με το ψευδώνυμο Κ. Ανταίος σημειώνει μεταξύ άλλων «Το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής πρέπει ν’ απαλλοτριωθεί για να γίνει ένας τόπος πνευματικού προσκυνήματος στις ερχόμενες γενιές».
Την πρόταση αυτή ο Δημήτριος Συναδινός επανέλαβε στην πόλη μας σε διαλέξεις του για τον ποιητή το Φεβρουάριο του 1946, και του 1948. τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου η πρόταση αυτή έγινε με επίσημο έγγραφο των Λαϊκών Αναγνωστήριων των Πατρών προς το Υπουργείο Παιδείας και την Ακαδημία Αθηνών.
Το θέμα επανήλθε με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Παλαμά στα Ψηλά Αλώνια το 1952. Μάλιστα με την αφορμή ο Ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης έγραψε στην εφημερίδα ΒΗΜΑ σχετική επιφυλλίδα.
Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν γίνει ανάλογες προτάσεις. Τόσο από τον τότε Πρόεδρο του Πολιτιστικού Κέντρου Πατρών Σοφοκλή Κολαίτη, όσο και από τον υπογράφοντα τότε Δημοτικό Σύμβολο Πατρέων ο οποίος επανέφερε την πρόταση προ της τελέσεως των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα στον τότε Υπουργό Πολιτισμού.
Ο Ακαδημαϊκός ποιητής Γεώργιος Αθάνας το 1943 έγραψε για το σπίτι που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής το παρακάτω ποίημα το οποίο και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό ΑΧΑΪΚΑ του Κ.Ν. Τριανταφύλλου.
«Στο σπίτι που γεννήθηκες κι ας το πατούν οι ξένοι
Πήγα και σ’ είδα μια βραδιά νιογέννητο, που αξαίνει
Βυζαίνοντας το γάλα του σαν από Γαλαξία
Κι ουράνια αποσταλάζοντα στην ύπαρξη του αξία.
Στο σπίτι που γεννήθηκες και μπρος το ιερό του τζάκι
Πήγα και σ’ είδα μια βραδιά εφτάχρονο παιδάκι
Τα παραμύθια της γιαγιάς ν’ ακούς γλυκομιλούσας
Πρωτομεταλαβαίνοντας την κοινωνιά της μούσας.
Στο σπίτι που γεννήθηκες χρυσόθωρη κορώνα
Το δοξασμένο σου όνομα θα μείνει στον αιώνα.
Στοιχειό και σαν απάτητο πυργώνεται στην Πάτρα
Στοιχειό κι αθάνατα σε ζει με της Φυλής τη λάτρα.».
Ελπίζω κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε όλοι μας και να συναποφασίσουμε πως θα πρέπει να ικανοποήσουμε την επιθυμία του μεγάλου μας ποιητή το έργο του οποίου ξεπέρασε τα όρια της Ελληνικής Επικράτειας κι έγινε παγκόσμια κληρονομιά, να επιστρέψει μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε. Θεωρώ επιβεβλημένο να ενεργήσουμε άμεσα ώστε να πάψουν πατάνε ξένοι, στο σπίτι του ποιητή για τα ηρεμήσει επί τέλους και η ψυχή του.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Μέγας Αλέξανδρος όταν με τα στρατεύματα του κατέστρεψε οριστικά την πόλη των Θηβών, εκείνο που εξήρεσε της καταστροφής ήταν το σπίτι του Εθνικού ποιητή εκείνης της εποχής Πινδάρου.
Εμείς θα αφήσουμε τον ολετήρα των πάντων χρόνο, και την μπουλντόζα της αδιαφορίας μας να το καταστρέψει;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Ο κ. Μαργαρίτης και ο κ. Μπαχράς
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: «Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι ο και με προσκαλεί η ψυχή και με προσμένει». Σε αυτό το σπίτι της οδού Κορίνθου των Πατρών και με τον αριθμό 241, γεννήθηκε όπως μας λέει ο ίδιος ο ποιητής το 1859, Πέμπτη απομεσήμερο στις 2 η ώρα στις 13 Γενάρη.
«Το σπίτι μας το πατρικό, δίπατο. Στον δρόμο η πρόσοψή του είχε καμαρωτές κολώνες, καθώς το συνήθιζαν τότε τα πατρινά σπίτια». Έτσι αρχίζει ο εθνικός μας ποιητής την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου».
Σε αυτό το σπίτι που ακόμα δεν το γκρέμισαν οι μπουλντόζες του σύγχρονου χαλαστή πολιτισμού μας, είδε το φως της ζωής η πιο μεγάλη πνευματική φυσιογνωμία που ανέδειξε η χώρα μας στο μισό του 20ου αιώνα.
Το σπίτι αυτό που το περιγράφει ο μεγαλύτερος αδερφός του ποιητής Χρηστάκης, το 1918 στο Ακαδημαϊκό Ημερολόγιο, το είχε αγοράσει ο πατέρας του το 1857, πρωτοδίκης Πατρών, Μιχαήλ Παλαμάς, από τον ιδιοκτήτη του Τριανταφυλλόπουλο και εγκαταστάθηκε σε αυτό οικογενειακός.
Στο σπίτι πριν εγκατασταθεί η οικογένεια Παλαμά, διέμενε η ιταλική οικογένεια του δάσκαλου Σεράο, όπου και γεννήθηκε επίσης το 1856 η μετέπειτα η διάσημη Ιταλίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος Ματθίλδη Σεράο. Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε επίσης και το τρίτο παιδί της οικογένειας, ο Νίκος, το 1861. οι ανάγκες όμως διατροφής των ανηλίκων τότε παιδιών της οικογένειας Κωστή Παλαμά, υποχρέωσε τον μεγαλύτερο αδελφό τους Χρηστάκη να προχωρήσει στην εκποίηση αυτού του σπιτιού με απόφαση του Πρωτοδικείου Πατρών.
Ο Παλαμάς θα τραγουδήσει με λυρικούς στίχους τις παιδικές του αναμνήσεις στην Πάτρα αλλά και στο σπίτι που γεννήθηκε στις συλλογές του «Πολιτεία και Μοναξιά» και «Ασάλευτη ζωή».
Ο Δήμος Πατρέων το 1930 σε επίσημη τελετή εντοίχισε στο ιστορικό σπίτι της γέννησης του Παλαμά μαρμάρινη τιμητική πλάκα, στην οποία αναγράφεται ότι σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε η Ματθίλδη Σεράο το 1856 και ο Κωστής Παλαμάς το 1859.
Στην τελετή αυτή είχε προσκληθεί να παραστεί και ο ίδιος ο ποιητής που εκείνη την περίοδο ήταν Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Με ιδιαίτερη συγκίνηση είχε αντιμετωπίσει το γεγονός όταν το πληροφορήθηκε, δεν κατόρθωσε όμως τελικά να παραστεί.
Ο ποιητής μολονότι έζησε πολλά χρόνια στο σπίτι της Πάτρας, αφού σε ηλικία τεσσάρων χρονών έμεινε ορφανός από μητέρα και ύστερα από σαράντα ημέρες και από πατέρα, τα παιδικά του χρόνια σημάδεψαν τη ζωή του και αποτυπώθηκαν με έντονα χρώματα στη μνήμη τους. Λίγες ήταν οι ευτυχισμένες ημέρες που έζησε σε αυτό, στα λίγα χρόνια της ξεγνοιασιάς. Μέσα από τα έργα του θα υμνήσει και θα αποθανατίσει τόσο το σπίτι που γεννήθηκε όσο και τον πρόωρο έρωτά του, από τις πρώτες εκείνες εικόνες της πατραϊκής κοινωνίας.
«Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα, στα μάτια μου όλο υψώνεται και με όλα του τα νιάτα, το σπίτι ας το νοθεύσανε το σχήμα και το χρώμα και ανόθευτο κι αχάραχτο και με προσμένει ακόμα».
«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό και σαν απάτητο με ζει και με προσμένει». Όταν ο ποιητής συνθέτει το ποίημα για το σπίτι του που γεννήθηκε, ήδη βρισκόταν σε ξένα χέρια, αφού οι ανάγκες είχαν άλλες επιταγές. Όμως η ψυχή του ποιητή καρτερεί την ώρα και τη στιγμή που θα επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι…
(συζητήσεις)
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: Σεβασμός αν όχι στον ομιλητή, τουλάχιστον στον εθνικό ποιητή, τουλάχιστον. Σε μένα δεν θέλω κανέναν σεβασμό…
Αυτή η ζωηρή εικόνα του ποιητή να επιστρέψει στο σπίτι του έστω και μεταθανάτια, όπου θα μπορούσε να εγκατασταθεί πνευματικά και για πάντα, την διατύπωση για πρώτη φορά σε μια συντροφιά πνευματικών δημιουργών της Πάτρας, ο Πατρινός διανοούμενος Δημήτριος Συναδινός, στο επίσημο μνημόσυνο του ποιητή λίγο μετά το θάνατό του και όλοι τότε ασπάστηκαν την ιδέα να γίνει το σπίτι αυτό η Παλαμαία στέγη γραμμάτων της Πάτρας.
Τη σκέψη αυτή ο Συναδινός διατύπωσε για πρώτη φορά εγγράφως και δημόσια στο περιοδικό που εξέδιδε στην πόλη μας ο αείμνηστος φίλος ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου, με τον τίτλο «Αχαϊκά», στο αναμνηστικό τεύχος του Ιουνίου 1943 και εκδόθηκε για τον θάνατο του ποιητή, πριν όμως την κυκλοφορία του απαγορεύτηκε και τα τεύχη κατασχέθηκαν από τις γερμανικές αρχές της Κατοχής. Αυτό είναι το τελευταίο τεύχος.
Στο περιοδικό αυτό ο Συναδινός με το ψευδώνυμο «Ανταίος» σημείωνε μεταξύ άλλων: «Το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής, πρέπει να απαλλοτριωθεί, για να γίνει ένας τόπος πνευματικού προσκυνήματος στις ερχόμενες γενιές».
Την πρόταση αυτή ο Δημήτρης Συναδινός επανέλαβε στην πόλη μας σε διαλέξεις του για τον ποιητή τον Φεβρουάριο του το 1946 και το 1948. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, η πρόταση αυτή έγινε με επίσημο έγγραφο των λαϊκών αναγνωστηρίων των Πατρών προς το Υπουργείο Παιδείας και την Ακαδημία Αθηνών.
Το θέμα επανήλθε με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Παλαμά στα Υψηλά Αλώνια το 1952. Μάλιστα, με την αφορμή αυτή ο ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης, έγραψε στην εφημερίδα ΒΗΜΑ σχετική επιφυλλίδα.
Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν γίνει ανάλογες προτάσεις, τόσο από τον τότε Πρόεδρο του Πολιτιστικού Κέντρου Πατρών Σοφοκλή Κολαϊτη, όσο και από τον υπογράφοντα τότε στο Δημοτικό Συμβούλιο Πατρέων, ο οποίος επανέφερε την πρόταση προ της τελέσεως των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και στον τότε Υπουργό Πολιτισμού.
Ελπίζω κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε όλοι μας και να συναποφασίσουμε πως πρέπει να ικανοποιήσουμε την επιθυμία του μεγάλου μας ποιητή, το έργο του οποίου μας ξεπέρασε τα όρια της ελληνικής επικράτειας και έγινε παγκόσμια κληρονομιά, να επιστρέψει μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε.
Θεωρώ και επιμένω να ενεργήσουμε άμεσα, ώστε να πάψουν να πατάνε ξένοι το σπίτι του ποιητή, για να ηρεμήσει επιτέλους η ψυχή του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν τα στρατεύματά του κατέστρεψαν οριστικά την πόλη των Θηβών, εκείνο που εξαίρεσε της καταστροφής, ήταν το σπίτι του εθνικού ποιητή εκείνης της εποχής, Πινδάρου.
Εμείς θα αφήσουμε τον ολετήρα των πάντων χρόνο και την μπουλντόζα της αδιαφορίας μας να το καταστρέψει; Θεωρώ πως είναι καιρός να προχωρήσουν οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης του σπιτιού που γεννήθηκε ο εθνικός μας ποιητής, προκειμένου να μετατραπεί σε Μουσείο Ενθυμημάτψν, αφού σε αυτό είναι δυνατόν να συγκεντρωθεί ό,τι υλικό υπάρχει από τη ζωή και το έργο του, σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Κωστή Παλαμά», το Υπ. Πολιτισμού και τον Δήμο Πατρέων.
Από τα παραπάνω προκύπτει πως υπήρξε ανεκπλήρωτη επιθυμία του εθνικού μας ποιητή για την επιστροφή του, έστω μεταθανάτια, στο σπίτι που γεννήθηκε.
Θεωρώ πως εν όψει της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, η πόλη μας και η πολιτεία γενικότερα, όπως εκφράζεται τόσο από την Τοπική Αυτ/ση όσο και από την κυβέρνηση, να εκπληρώσουμε επιτέλους το χρέος μας προς τον μεγάλο νεοέλληνα ποιητή. Να ζητήσουμε την δρομολόγηση των διαδικασιών απαλλοτρίωσης και υλοποίησης του μεγάλου ονείρου και της μεγάλης επιθυμίας του ποιητή της ρωμιοσύνης.
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Ερώτηση θέλω. Σε ποιόν ανήκει σήμερα αυτό το κτίριο κ. Μαργαρίτη και η απαλλοτρίωση από πού θα πληρωθεί, αυτό το αίτημα…
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: Κατ’ αρχήν, το σπίτι αυτό είναι κληρονομιά μιας κυρίας Βασιλοπούλου. Της οικογένειας Βασιλοπούλου που είχε το φαρμακείο στην Ερμού νομίζω, σε ιδιώτη. Και το δεύτερο είναι ότι οι δαπάνες απαλλοτρίωσης θα πρέπει να εξασφαλισθούν από το Υπ. Πολιτισμού.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Κατ’ αρχάς συμφωνούμε επί της προτάσεως; Η πρόταση του κ. Μαργαρίτη, αν μπορώ να διευκολύνω την διαδικασία, χωρίς να αφαιρώ τον λόγο από κανέναν. Υπάρχει σε έναν ιδιώτη, να κάνουμε μια αίτηση στο Υπ. Πολιτισμού να το απαλλοτριώσει για θέματα τέτοια… Μιλάει για απαλλοτρίωση, νομίζω το έχει ψάξει το θέμα, είναι νομικός, αν στέκει, δεν ξέρω αν στέκει η απαλλοτρίωση.
ΒΑΚΑΛΟΓΛΟΥ: Είναι πράγματι γεγονός ότι το σπίτι του εθνικού μας ποιητή Παλαμά παίζει ένα σημαντικό ρόλο για την ανάδειξη και του πολιτισμού, αλλά και της πνευματικής ζωής της Πάτρας και μάλιστα, όταν η Πάτρα θα γίνει Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2006.
Πέρα όμως από την αξιοποίηση του σπιτιού που είναι μια απόδοση σεβασμού προς τον ποιητή, αυτό τον οραματιστή, πιστεύω ότι η ανάδειξη της Πάτρας σαν Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, ασφαλώς θα δημιουργήσει ανάγκες για την αποκατάσταση σημαντικών διατηρητέων κτιρίων για την δημιουργία διαφόρων εκδηλώσεων. Είναι λοιπόν πιστεύω υπόθεση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή του Δήμου, να αξιοποιήσει κάποιους πόρους, διαμορφώνοντας αυτούς σε πολιτιστικά αξιοθέατα και σε μια έλκυση επισκεπτών και μάλιστα, δίνοντάς τους και επισκέψιμη μορφή.
Πιστεύω λοιπόν ότι αυτή η ευκαιρία για την ανάδειξη και διατήρηση του ιστορικού σπιτιού του Παλαμά, είναι μοναδική. Παρ’ όλο όμως που ο πνευματικός κόσμος της Πάτρας, πράγματι πολλές φορές το έχει ζητήσει σε συνέδρια που αφορούν την Πολιτιστική Πρωτεύουσα, ακούστηκε από επιφανείς πνευματικούς άνδρες της Πάτρας, αυτή η πρόταση. Δεν είχαμε όμως κανένα αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει το Δημοτικό Συμβούλιο να αποφασίσει να επιλεγεί το σπίτι του Παλαμά σαν ένας απαραίτητος χώρος για την φιλοξενία των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Δηλαδή πιστεύω ότι αυτό είναι θέμα του Δημοτικού Συμβουλίου και αυτό ή ο φορέας της Πολιτιστικής πρέπει να αποφασίσει να το βάλει μέσα στα έργα που ζητάει.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Άρα εδώ, παρ’ ότι συμφωνούμε, διαφωνούμε πως θα αποκτήσουμε, δηλαδή πως θα το φέρουμε κάπου, να έχει ένα δημόσιο χαρακτήρα. Εγώ δεν ξέρω τώρα για τον δήμο, αν το πάμε μαζί με τα άλλα έργα…
ΒΑΚΑΛΟΓΛΟΥ: Μα έχει βάλει ένα σωρό έργα…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Προσωπική μου γνώμη…
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Μπορούμε να τοποθετηθούμε, θα τοποθετηθούμε στο θέμα;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όποιος θέλει, ναι… Αφού συμφωνούμε…
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Όχι, δεν συμφωνούμε… Είναι και οι εκπρόσωποι του… Δεν θέλω να προηγηθώ από τον κ. Τσούκαλη και…
ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ: Ειδικά σήμερα που είναι και η παγκόσμια ημέρα της ποίησης, επιβάλλεται να ζητήσουμε να πραγματοποιηθεί η πρόταση του κ. Λεωνίδα Μαργαρίτη.
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Συμφωνούμε απολύτως, εξάλλου σαν παράταξη είχαμε φέρει και το θέμα…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Συμφωνούμε, αφού την προηγούμενη τετραετία το είχε φέρει και ο Συνασπισμός
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Συμφωνώ και εγώ… Γιατί δεν είναι αρμοδιότητα του Δήμου Πατρέων αυτό το πράγμα και είναι της Νομαρχίας;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όποιος θέλει το ζητάει
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Δηλαδή μου έρχεται έτσι σαν περισσότερο… Ο Δήμος της Πάτρας είναι αυτός που συνήθως έχει αρμοδιότητες τέτοιες… Δηλαδή συγνώμη, εμείς ενισχύουμε την απόφαση του Δήμου της Πάτρας;
ΝΟΜΑΡΧΗΣ: Το επόμενο θέμα για συζήτηση, είναι σχετικά με την προοπτική και την εξέλιξη της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Με βάση την τελευταία πρόταση που ακούω, θεωρώ ότι απαξιώνουμε εμείς οι ίδιοι τον θεσμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Εμείς δεν είπαμε να το πάρει η Νομαρχία και να το διαχειριστεί η Νομαρχία και να κάνει οτιδήποτε. Μια πρόταση γίνεται, σε πολιτικό επίπεδο, που ακούω συνέχεια εδώ μέσα. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε, εκείνο είναι το θέμα.
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Εάν έχει παρθεί απόφαση από τον Δήμο της Πάτρας…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δεν το γνωρίζω εγώ αυτό…
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Όχι, απ’ ότι ειπώθηκε τώρα εδώ, υπάρχει τέτοια απόφαση του Δήμου
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Πέρυσι ήταν το «Έτος Κωστή Παλαμά»…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ένα λεπτό, παίρνουμε μια απόφαση ότι θέλουμε να ζητήσουμε από το Υπουργείο πολιτισμού να προβεί σε απαλλοτριωτικές πράξεις και να το αποδώσει στον φορέα;
Εάν είναι έτσι, αναλαμβάνει οκ. Μαργαρίτης, με όποιον άλλο συνάδελφο θέλει…
ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ: Σε ποιόν φορέα;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Το έχει μέσα η εισήγηση κ. Μαυρομμάτη και το είπε εδώ ο κ. …
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Να ξεκαθαριστεί αυτό το πράγμα τώρα. Ο κ. Νομάρχης είναι μέλος κατά πάσα πιθανότητα, του Μονομετοχικού. Δεν θα έχει καταθέσει προτάσεις για την Πολιτιστική πρωτεύουσα εκεί;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ακούστε, εμείς βάζουμε προτάσεις εδώ. Το τι θα κάνει ο κ. Τατούλης με τον κ. Κατσικόπουλο και τον κ. Καράβολα…
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Μα δεν καταλάβατε τι λέω;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Όχι δε το κατάλαβα, διότι ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα με το Μονομετοχικό…
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Δεν θα είναι μέλος του Μονομετοχικού ο κ. Νομάρχης;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εμένα ρωτάτε αν θα είναι;
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Έτσι ακούγεται. Άμα είναι…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όχι ακούγεται, εδώ ψηφίζουμε. Βάλτε μια πρόταση, να την κάνουμε δεκτή.
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Μα για πρόταση λέμε τώρα… Ο κ. Νομάρχης να προτείνει στα πλαίσια της Πολιτιστικής να αποκτηθεί το σπίτι του Παλαμά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Και γιατί να μην το βάλει το Ν.Σ., κατευθείαν στον υπουργό;
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Και στον υπουργό…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Το προωθούμε λοιπόν προς τον υπουργό, προς την Πολιτιστική, προς τον Δήμο Συμφωνούμε;
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν συμφωνώ ότι πρέπει να το προωθήσουμε προς τον Δήμο. Είναι ξεχωριστά θεσμικά όργανα ο Δήμος με την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, δεν θα του επιβάλλουμε εμείς τι θα κάνει…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Είπαμε στο υπουργείο και στην Πολιτιστική…
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Γιατί εμπλέξατε και τον Δήμο…
ΜΠΙΝΙΕΡΗΣ: Εγώ πιστεύω ότι επειδή είναι αρμοδιότητα και του Δήμου, νομίζω δεν πρέπει, γιατί και ο Δήμος είναι μέσα σε εμάς. Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να βγάλουμε τον Δήμο απ’ έξω. Έστω να κοινοποιήσουμε…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Λοιπόν, συμφωνήσαμε στην πρόταση έτσι όπως την έβγαλα; Ομόφωνα..
Στη συνέχεια το σώμα αφού άκουσε τον Νομάρχη, τον πρόεδρο αυτού και τους λοιπούς ομιλητές που ανέπτυξαν τις απόψεις τους επί του θέματος.
Έχοντας υπόψη:
1. Το από 15/11/04 εισηγητικό έγγραφο του Νομ. Συμβούλου κ.Λ. Μαργαρίτη
ΟΜΟΦΩΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ
Ζητά από το Υπουργείο Πολιτισμού να κινήσει την διαδικασία της απόκτησης από το Ελληνικό Δημόσιο του σπιτιού του Εθνικού Ποιητή, προκειμένου να στεγαστεί ένα Μουσείο ενθυμάτων «Κωστή Παλαμά».
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕAΣ Γ.ΚΟΤΤΑΣ Θ.ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
ΘΕΜΑ 3ο Η.Δ.
ΑΡ. ΑΠΌΦ. 51 : Συζήτηση και απόφαση με αίτημα προς το Ελληνικό Δημόσιο για απαλλοτρίωση της οικίας που γεννήθηκε ο Κωστής Παλαμάς στην Πάτρα για Δημιουργία Μουσείου ενθυμημάτων «Κωστή Παλαμά».
Πάτρα 15 Νοέμβρη 2004
ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΚΑΝΑΡΗ 46-26222 ΠΑΤΡΑ
ΤΗΛ. 2610322-901.
ΠΡΟΣ
Τον κ. Πρόεδρο του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αχαΐας Ενταύτα
ΠΡΟΤΑΣΗ ΘΕΜΑΤΟΣ
Κύριε Πρόεδρε
Εν όψει της ανάληψης του θεσμού «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» από την πόλη των Πατρών, στο φορέα υλοποίησης του οποίου συμμετέχει και η νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αχαΐας δια του κ. Νομάρχη, παρακαλώ όπως στο αμέσως προσεχές Νομαρχιακό Συμβούλιο και εκτός ημερήσιας διάταξης συζητηθεί το θέμα της απαλλοτρίωσης του σπιτιού που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ προκειμένου να στεγαστεί σ’ αυτό Μουσείο ΅Ενθυμάτων ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ με τη συγκέντρωση υλικού που αφορά τη ζωή και το έργο του εθνικού μας Ποιητή σε συνεργασία με το Ίδρυμα Κωστή Παλαμά.
Όπως θα διαπιστώσετε κ. Πρόεδρε και στο δοκίμιο το οποίο συνοδεύει την παρούσα μου υπήρξε ανεκπλήρωτη επιθυμία του Εθνικού μας ποιητή η επιστροφή του έστω και μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε.
Είναι λοιπόν αυτό τον καιρό ευκαιρία με την υλοποίηση του θεσμού που έτσι κι αλλιώς θα διατεθούν κάποια κεφάλαια, να κάνουμε σεβαστή την επιθυμία του, και να εκπληρώσουμε μέρος από το χρέος μας σ’ αυτόν τον Μεγάλο Νεοέλληνα ποιητή τον υμνητή του Μεγαλείου της Ρωμιοσύνης
Πάτρα 15 Νοέμβρη 2004
Με κάθε τιμή
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Δικηγόρου
Νομαρχιακού Συμβούλου
«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι, και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει…»
Σ’ αυτό το σπίτι της οδού Κορίνθου των Πατρών και στον αριθμό 241 «γεννήθηκα, μας λέγει ο ίδιος ο ποιητής, στα 1859, Πέμπτη απομεσήμερο, στις δύο η ώρα, 13 του Γενάρη. Το σπίτι μας το πατρικό δίπατο. Στο δρόμο η πρόσοψή του είχε καμαρωτές κολώνες καθώς το συνήθιζαν τότε τα πατρινά τα σπίτια».
Έτσι αρχίζει ο Εθνικός μας ποιητής την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου».
Σ’ αυτό το σπίτι που ακόμη δεν το γκρέμισαν οι μπουλντόζες του σύγχρονου χαλαστή πολιτισμού μας, είδε το φως της ζωής η πιο μεγάλη πνευματική φυσιογνωμία που ανέδειξε η χώρα μας στο μισό του 20ου αιώνα.
Το σπίτι αυτό που το περιγράφει ο μεγαλύτερος αδελφός του ποιητή Χρηστάκης, το 1918 στο Ακαδημαϊκό Ημερολόγιο το είχε αγοράσει το 1857, ο πατέρας τους Πρωτοδίκης Πατρών, Μιχαήλ Παλαμάς από τον ιδιοκτήτη του Τριανταφυλλοπουλο, και εγκαταστάθηκε σ’ αυτό οικογενειακώς. Στο σπίτι αυτό πριν εγκατασταθεί η οικογένεια Παλαμά διέμενε η Ιταλική οικογένεια του δασκάλου Φ. Σεράο όπου και γεννήθηκε επίσης το 1856 η μετέπειτα διάσημη Ιταλίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος Ματθίλδη Σεράο.
Σ’ αυτό το σπίτι γεννήθηκε επίσης και το τρίτο παιδί της οικογένειας ο Νίκος το 1861.
Οι ανάγκες όμως διατροφής και σπουδών των ανηλίκων τότε παιδιών της οικογένειας Παλαμά Κωστή και Νίκου, υποχρέωσαν το μεγαλύτερο αδελφό του Χρηστάκη να προχωρήσει στην εκποίησή του με απόφαση του Πρωτοδικείου Πατρών.
Ο Παλαμάς θα τραγουδήσει με λυρικούς στίχους, τις παιδικές του αναμνήσεις στην Πάτρα αλλά και το σπίτι που γεννήθηκε στις συλλογές του «Πολιτεία και Μοναξιά» και «Ασάλευτη Ζωή».
Ο Δήμος Πατρέων το 1930 σε επίσημη τελετή εντοίχισε στο Ιστορικό σπίτι της γέννησης του Παλαμά μαρμάρινη τιμητική πλάκα στην οποία αναγράφεται ότι σ’ αυτό γεννήθηκε η Ματθίλδη Σεράο το 1856 και ο Κωστής Παλαμάς το 1859.
Στην τελετή είχε προσκληθεί να παραστεί και ο ίδιος ο ποιητής που εκείνη την περίοδο ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Με ιδιαίτερη συγκίνηση είχε αντιμετωπίσει το γεγονός όταν το πληροφορήθηκε όμως δεν κατόρθωσε να παραστεί.
Ο ποιητής μολονότι δεν έζησε πολλά χρόνια στο πατρικό σπίτι της Πάτρα αφού σε ηλικία τεσσάρψν χρόνων έμεινε ορφανός από μητέρα και ύστερα από σαράντα μέρες και από πατέρα, τα παιδικά του χρόνια σημάδεψαν τη ζωή του και αποτυπώθηκαν με έντονα χρώματα στη μνήμη του. Λίγες ήταν οι ευτυχισμένες μέρες που έζησε σ’ αυτό στα λίγα εκείνα χρόνια της ξενοιασιάς.
Μέσα από τα έργα του θα υμνήσει και θα αποθανατίσει τόσο το σπίτι που γεννήθηκε, τόσο τον πρώτο του έρωτα, και τις πρώτες εικόνες της πατρινής κοινωνίας.
«Το σπίτι που γεννήθηκα ίδιο στην ίδια στράτα \
Στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ’ όλα του τα νιάτα.
Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα
και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.»
………………………………………………………..
Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι,
στοιχειό, και σαν απάτητο, με ζει και με προσμένει.»
Όταν ο ποιητής συνθέτει το ποίημα για το σπίτι που γεννήθηκε ήδη βρισκότανε σε ξένα χέρια αφού οι ανάγκες είχαν άλλες επιταγές. Όμως η ψυχή του ποιητή καρτερεί την ώρα και τη στιγμή που θα επιστρέψει στο πατρικό του. Ελπίζει και αναμένει.
«Στοιχείο και σαν απάτητο με ζει και με προσμένει.»
Εάν ο Παλαμάς είχε την οικονομική δυνατότητα ίσως να είχε ξαναγοράσει το σπίτι αυτό, αφού τόσες μνήμες του ζωντάνευε.
Αυτή τη ζωηρή επιθυμία του ποιητή να ξαναζήσει στο πατρικό του σπίτι έστω και μεταθανάτια όπου θα μπορούσε να εγκατασταθεί πνευματικά για πάντα τη διατύπωσε για πρώτη φορά σε μια συντροφιά πνευματικών ανθρώπων της Πάτρας ο Πατρινός διανοούμενος Δημήτρης Π. Συναδινός στο επίσημο μνημόσυνο του ποιητή λίγο μετά το θάνατό του και όλοι τότε ασπάσθηκαν την ιδέα να γίνει το σπίτι αυτό η «ΠΑΛΑΜΑΙΑ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ».
Την σκέψη αυτή ο Συναδινός διατύπωσε για πρώτη φορά έγγραφα και δημόσια στο περιοδικό που εξέδιδε στην πόλη μας ο αείμνηστος φίλος Ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου με τον τίτλο «ΑΧΑΪΚΑ» στο αναμνηστικο τεύχος του Ιουνίου 1943 που εκδόθηκε για το θάνατο του ποιητή πλην όμως η κυκλοφορία απαγορεύθηκε και τα τεύχη κατασχέθηκαν από τις Γερμανικές αρχές κατοχής.
Στο περιοδικό αυτό ο Συναδινός με το ψευδώνυμο Κ. Ανταίος σημειώνει μεταξύ άλλων «Το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής πρέπει ν’ απαλλοτριωθεί για να γίνει ένας τόπος πνευματικού προσκυνήματος στις ερχόμενες γενιές».
Την πρόταση αυτή ο Δημήτριος Συναδινός επανέλαβε στην πόλη μας σε διαλέξεις του για τον ποιητή το Φεβρουάριο του 1946, και του 1948. τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου η πρόταση αυτή έγινε με επίσημο έγγραφο των Λαϊκών Αναγνωστήριων των Πατρών προς το Υπουργείο Παιδείας και την Ακαδημία Αθηνών.
Το θέμα επανήλθε με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Παλαμά στα Ψηλά Αλώνια το 1952. Μάλιστα με την αφορμή ο Ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης έγραψε στην εφημερίδα ΒΗΜΑ σχετική επιφυλλίδα.
Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν γίνει ανάλογες προτάσεις. Τόσο από τον τότε Πρόεδρο του Πολιτιστικού Κέντρου Πατρών Σοφοκλή Κολαίτη, όσο και από τον υπογράφοντα τότε Δημοτικό Σύμβολο Πατρέων ο οποίος επανέφερε την πρόταση προ της τελέσεως των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα στον τότε Υπουργό Πολιτισμού.
Ο Ακαδημαϊκός ποιητής Γεώργιος Αθάνας το 1943 έγραψε για το σπίτι που γεννήθηκε ο Εθνικός μας ποιητής το παρακάτω ποίημα το οποίο και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό ΑΧΑΪΚΑ του Κ.Ν. Τριανταφύλλου.
«Στο σπίτι που γεννήθηκες κι ας το πατούν οι ξένοι
Πήγα και σ’ είδα μια βραδιά νιογέννητο, που αξαίνει
Βυζαίνοντας το γάλα του σαν από Γαλαξία
Κι ουράνια αποσταλάζοντα στην ύπαρξη του αξία.
Στο σπίτι που γεννήθηκες και μπρος το ιερό του τζάκι
Πήγα και σ’ είδα μια βραδιά εφτάχρονο παιδάκι
Τα παραμύθια της γιαγιάς ν’ ακούς γλυκομιλούσας
Πρωτομεταλαβαίνοντας την κοινωνιά της μούσας.
Στο σπίτι που γεννήθηκες χρυσόθωρη κορώνα
Το δοξασμένο σου όνομα θα μείνει στον αιώνα.
Στοιχειό και σαν απάτητο πυργώνεται στην Πάτρα
Στοιχειό κι αθάνατα σε ζει με της Φυλής τη λάτρα.».
Ελπίζω κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε όλοι μας και να συναποφασίσουμε πως θα πρέπει να ικανοποήσουμε την επιθυμία του μεγάλου μας ποιητή το έργο του οποίου ξεπέρασε τα όρια της Ελληνικής Επικράτειας κι έγινε παγκόσμια κληρονομιά, να επιστρέψει μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε. Θεωρώ επιβεβλημένο να ενεργήσουμε άμεσα ώστε να πάψουν πατάνε ξένοι, στο σπίτι του ποιητή για τα ηρεμήσει επί τέλους και η ψυχή του.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Μέγας Αλέξανδρος όταν με τα στρατεύματα του κατέστρεψε οριστικά την πόλη των Θηβών, εκείνο που εξήρεσε της καταστροφής ήταν το σπίτι του Εθνικού ποιητή εκείνης της εποχής Πινδάρου.
Εμείς θα αφήσουμε τον ολετήρα των πάντων χρόνο, και την μπουλντόζα της αδιαφορίας μας να το καταστρέψει;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Ο κ. Μαργαρίτης και ο κ. Μπαχράς
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: «Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι ο και με προσκαλεί η ψυχή και με προσμένει». Σε αυτό το σπίτι της οδού Κορίνθου των Πατρών και με τον αριθμό 241, γεννήθηκε όπως μας λέει ο ίδιος ο ποιητής το 1859, Πέμπτη απομεσήμερο στις 2 η ώρα στις 13 Γενάρη.
«Το σπίτι μας το πατρικό, δίπατο. Στον δρόμο η πρόσοψή του είχε καμαρωτές κολώνες, καθώς το συνήθιζαν τότε τα πατρινά σπίτια». Έτσι αρχίζει ο εθνικός μας ποιητής την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο «Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου».
Σε αυτό το σπίτι που ακόμα δεν το γκρέμισαν οι μπουλντόζες του σύγχρονου χαλαστή πολιτισμού μας, είδε το φως της ζωής η πιο μεγάλη πνευματική φυσιογνωμία που ανέδειξε η χώρα μας στο μισό του 20ου αιώνα.
Το σπίτι αυτό που το περιγράφει ο μεγαλύτερος αδερφός του ποιητής Χρηστάκης, το 1918 στο Ακαδημαϊκό Ημερολόγιο, το είχε αγοράσει ο πατέρας του το 1857, πρωτοδίκης Πατρών, Μιχαήλ Παλαμάς, από τον ιδιοκτήτη του Τριανταφυλλόπουλο και εγκαταστάθηκε σε αυτό οικογενειακός.
Στο σπίτι πριν εγκατασταθεί η οικογένεια Παλαμά, διέμενε η ιταλική οικογένεια του δάσκαλου Σεράο, όπου και γεννήθηκε επίσης το 1856 η μετέπειτα η διάσημη Ιταλίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος Ματθίλδη Σεράο. Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε επίσης και το τρίτο παιδί της οικογένειας, ο Νίκος, το 1861. οι ανάγκες όμως διατροφής των ανηλίκων τότε παιδιών της οικογένειας Κωστή Παλαμά, υποχρέωσε τον μεγαλύτερο αδελφό τους Χρηστάκη να προχωρήσει στην εκποίηση αυτού του σπιτιού με απόφαση του Πρωτοδικείου Πατρών.
Ο Παλαμάς θα τραγουδήσει με λυρικούς στίχους τις παιδικές του αναμνήσεις στην Πάτρα αλλά και στο σπίτι που γεννήθηκε στις συλλογές του «Πολιτεία και Μοναξιά» και «Ασάλευτη ζωή».
Ο Δήμος Πατρέων το 1930 σε επίσημη τελετή εντοίχισε στο ιστορικό σπίτι της γέννησης του Παλαμά μαρμάρινη τιμητική πλάκα, στην οποία αναγράφεται ότι σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε η Ματθίλδη Σεράο το 1856 και ο Κωστής Παλαμάς το 1859.
Στην τελετή αυτή είχε προσκληθεί να παραστεί και ο ίδιος ο ποιητής που εκείνη την περίοδο ήταν Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Με ιδιαίτερη συγκίνηση είχε αντιμετωπίσει το γεγονός όταν το πληροφορήθηκε, δεν κατόρθωσε όμως τελικά να παραστεί.
Ο ποιητής μολονότι έζησε πολλά χρόνια στο σπίτι της Πάτρας, αφού σε ηλικία τεσσάρων χρονών έμεινε ορφανός από μητέρα και ύστερα από σαράντα ημέρες και από πατέρα, τα παιδικά του χρόνια σημάδεψαν τη ζωή του και αποτυπώθηκαν με έντονα χρώματα στη μνήμη τους. Λίγες ήταν οι ευτυχισμένες ημέρες που έζησε σε αυτό, στα λίγα χρόνια της ξεγνοιασιάς. Μέσα από τα έργα του θα υμνήσει και θα αποθανατίσει τόσο το σπίτι που γεννήθηκε όσο και τον πρόωρο έρωτά του, από τις πρώτες εκείνες εικόνες της πατραϊκής κοινωνίας.
«Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα, στα μάτια μου όλο υψώνεται και με όλα του τα νιάτα, το σπίτι ας το νοθεύσανε το σχήμα και το χρώμα και ανόθευτο κι αχάραχτο και με προσμένει ακόμα».
«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό και σαν απάτητο με ζει και με προσμένει». Όταν ο ποιητής συνθέτει το ποίημα για το σπίτι του που γεννήθηκε, ήδη βρισκόταν σε ξένα χέρια, αφού οι ανάγκες είχαν άλλες επιταγές. Όμως η ψυχή του ποιητή καρτερεί την ώρα και τη στιγμή που θα επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι…
(συζητήσεις)
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: Σεβασμός αν όχι στον ομιλητή, τουλάχιστον στον εθνικό ποιητή, τουλάχιστον. Σε μένα δεν θέλω κανέναν σεβασμό…
Αυτή η ζωηρή εικόνα του ποιητή να επιστρέψει στο σπίτι του έστω και μεταθανάτια, όπου θα μπορούσε να εγκατασταθεί πνευματικά και για πάντα, την διατύπωση για πρώτη φορά σε μια συντροφιά πνευματικών δημιουργών της Πάτρας, ο Πατρινός διανοούμενος Δημήτριος Συναδινός, στο επίσημο μνημόσυνο του ποιητή λίγο μετά το θάνατό του και όλοι τότε ασπάστηκαν την ιδέα να γίνει το σπίτι αυτό η Παλαμαία στέγη γραμμάτων της Πάτρας.
Τη σκέψη αυτή ο Συναδινός διατύπωσε για πρώτη φορά εγγράφως και δημόσια στο περιοδικό που εξέδιδε στην πόλη μας ο αείμνηστος φίλος ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου, με τον τίτλο «Αχαϊκά», στο αναμνηστικό τεύχος του Ιουνίου 1943 και εκδόθηκε για τον θάνατο του ποιητή, πριν όμως την κυκλοφορία του απαγορεύτηκε και τα τεύχη κατασχέθηκαν από τις γερμανικές αρχές της Κατοχής. Αυτό είναι το τελευταίο τεύχος.
Στο περιοδικό αυτό ο Συναδινός με το ψευδώνυμο «Ανταίος» σημείωνε μεταξύ άλλων: «Το σπίτι που γεννήθηκε ο ποιητής, πρέπει να απαλλοτριωθεί, για να γίνει ένας τόπος πνευματικού προσκυνήματος στις ερχόμενες γενιές».
Την πρόταση αυτή ο Δημήτρης Συναδινός επανέλαβε στην πόλη μας σε διαλέξεις του για τον ποιητή τον Φεβρουάριο του το 1946 και το 1948. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, η πρόταση αυτή έγινε με επίσημο έγγραφο των λαϊκών αναγνωστηρίων των Πατρών προς το Υπουργείο Παιδείας και την Ακαδημία Αθηνών.
Το θέμα επανήλθε με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Παλαμά στα Υψηλά Αλώνια το 1952. Μάλιστα, με την αφορμή αυτή ο ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης, έγραψε στην εφημερίδα ΒΗΜΑ σχετική επιφυλλίδα.
Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν γίνει ανάλογες προτάσεις, τόσο από τον τότε Πρόεδρο του Πολιτιστικού Κέντρου Πατρών Σοφοκλή Κολαϊτη, όσο και από τον υπογράφοντα τότε στο Δημοτικό Συμβούλιο Πατρέων, ο οποίος επανέφερε την πρόταση προ της τελέσεως των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και στον τότε Υπουργό Πολιτισμού.
Ελπίζω κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε όλοι μας και να συναποφασίσουμε πως πρέπει να ικανοποιήσουμε την επιθυμία του μεγάλου μας ποιητή, το έργο του οποίου μας ξεπέρασε τα όρια της ελληνικής επικράτειας και έγινε παγκόσμια κληρονομιά, να επιστρέψει μεταθανάτια στο σπίτι που γεννήθηκε.
Θεωρώ και επιμένω να ενεργήσουμε άμεσα, ώστε να πάψουν να πατάνε ξένοι το σπίτι του ποιητή, για να ηρεμήσει επιτέλους η ψυχή του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν τα στρατεύματά του κατέστρεψαν οριστικά την πόλη των Θηβών, εκείνο που εξαίρεσε της καταστροφής, ήταν το σπίτι του εθνικού ποιητή εκείνης της εποχής, Πινδάρου.
Εμείς θα αφήσουμε τον ολετήρα των πάντων χρόνο και την μπουλντόζα της αδιαφορίας μας να το καταστρέψει; Θεωρώ πως είναι καιρός να προχωρήσουν οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης του σπιτιού που γεννήθηκε ο εθνικός μας ποιητής, προκειμένου να μετατραπεί σε Μουσείο Ενθυμημάτψν, αφού σε αυτό είναι δυνατόν να συγκεντρωθεί ό,τι υλικό υπάρχει από τη ζωή και το έργο του, σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Κωστή Παλαμά», το Υπ. Πολιτισμού και τον Δήμο Πατρέων.
Από τα παραπάνω προκύπτει πως υπήρξε ανεκπλήρωτη επιθυμία του εθνικού μας ποιητή για την επιστροφή του, έστω μεταθανάτια, στο σπίτι που γεννήθηκε.
Θεωρώ πως εν όψει της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, η πόλη μας και η πολιτεία γενικότερα, όπως εκφράζεται τόσο από την Τοπική Αυτ/ση όσο και από την κυβέρνηση, να εκπληρώσουμε επιτέλους το χρέος μας προς τον μεγάλο νεοέλληνα ποιητή. Να ζητήσουμε την δρομολόγηση των διαδικασιών απαλλοτρίωσης και υλοποίησης του μεγάλου ονείρου και της μεγάλης επιθυμίας του ποιητή της ρωμιοσύνης.
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Ερώτηση θέλω. Σε ποιόν ανήκει σήμερα αυτό το κτίριο κ. Μαργαρίτη και η απαλλοτρίωση από πού θα πληρωθεί, αυτό το αίτημα…
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ: Κατ’ αρχήν, το σπίτι αυτό είναι κληρονομιά μιας κυρίας Βασιλοπούλου. Της οικογένειας Βασιλοπούλου που είχε το φαρμακείο στην Ερμού νομίζω, σε ιδιώτη. Και το δεύτερο είναι ότι οι δαπάνες απαλλοτρίωσης θα πρέπει να εξασφαλισθούν από το Υπ. Πολιτισμού.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Κατ’ αρχάς συμφωνούμε επί της προτάσεως; Η πρόταση του κ. Μαργαρίτη, αν μπορώ να διευκολύνω την διαδικασία, χωρίς να αφαιρώ τον λόγο από κανέναν. Υπάρχει σε έναν ιδιώτη, να κάνουμε μια αίτηση στο Υπ. Πολιτισμού να το απαλλοτριώσει για θέματα τέτοια… Μιλάει για απαλλοτρίωση, νομίζω το έχει ψάξει το θέμα, είναι νομικός, αν στέκει, δεν ξέρω αν στέκει η απαλλοτρίωση.
ΒΑΚΑΛΟΓΛΟΥ: Είναι πράγματι γεγονός ότι το σπίτι του εθνικού μας ποιητή Παλαμά παίζει ένα σημαντικό ρόλο για την ανάδειξη και του πολιτισμού, αλλά και της πνευματικής ζωής της Πάτρας και μάλιστα, όταν η Πάτρα θα γίνει Πολιτιστική Πρωτεύουσα το 2006.
Πέρα όμως από την αξιοποίηση του σπιτιού που είναι μια απόδοση σεβασμού προς τον ποιητή, αυτό τον οραματιστή, πιστεύω ότι η ανάδειξη της Πάτρας σαν Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, ασφαλώς θα δημιουργήσει ανάγκες για την αποκατάσταση σημαντικών διατηρητέων κτιρίων για την δημιουργία διαφόρων εκδηλώσεων. Είναι λοιπόν πιστεύω υπόθεση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή του Δήμου, να αξιοποιήσει κάποιους πόρους, διαμορφώνοντας αυτούς σε πολιτιστικά αξιοθέατα και σε μια έλκυση επισκεπτών και μάλιστα, δίνοντάς τους και επισκέψιμη μορφή.
Πιστεύω λοιπόν ότι αυτή η ευκαιρία για την ανάδειξη και διατήρηση του ιστορικού σπιτιού του Παλαμά, είναι μοναδική. Παρ’ όλο όμως που ο πνευματικός κόσμος της Πάτρας, πράγματι πολλές φορές το έχει ζητήσει σε συνέδρια που αφορούν την Πολιτιστική Πρωτεύουσα, ακούστηκε από επιφανείς πνευματικούς άνδρες της Πάτρας, αυτή η πρόταση. Δεν είχαμε όμως κανένα αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει το Δημοτικό Συμβούλιο να αποφασίσει να επιλεγεί το σπίτι του Παλαμά σαν ένας απαραίτητος χώρος για την φιλοξενία των εκδηλώσεων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Δηλαδή πιστεύω ότι αυτό είναι θέμα του Δημοτικού Συμβουλίου και αυτό ή ο φορέας της Πολιτιστικής πρέπει να αποφασίσει να το βάλει μέσα στα έργα που ζητάει.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Άρα εδώ, παρ’ ότι συμφωνούμε, διαφωνούμε πως θα αποκτήσουμε, δηλαδή πως θα το φέρουμε κάπου, να έχει ένα δημόσιο χαρακτήρα. Εγώ δεν ξέρω τώρα για τον δήμο, αν το πάμε μαζί με τα άλλα έργα…
ΒΑΚΑΛΟΓΛΟΥ: Μα έχει βάλει ένα σωρό έργα…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Προσωπική μου γνώμη…
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Μπορούμε να τοποθετηθούμε, θα τοποθετηθούμε στο θέμα;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όποιος θέλει, ναι… Αφού συμφωνούμε…
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Όχι, δεν συμφωνούμε… Είναι και οι εκπρόσωποι του… Δεν θέλω να προηγηθώ από τον κ. Τσούκαλη και…
ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ: Ειδικά σήμερα που είναι και η παγκόσμια ημέρα της ποίησης, επιβάλλεται να ζητήσουμε να πραγματοποιηθεί η πρόταση του κ. Λεωνίδα Μαργαρίτη.
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Συμφωνούμε απολύτως, εξάλλου σαν παράταξη είχαμε φέρει και το θέμα…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Συμφωνούμε, αφού την προηγούμενη τετραετία το είχε φέρει και ο Συνασπισμός
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Συμφωνώ και εγώ… Γιατί δεν είναι αρμοδιότητα του Δήμου Πατρέων αυτό το πράγμα και είναι της Νομαρχίας;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όποιος θέλει το ζητάει
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Δηλαδή μου έρχεται έτσι σαν περισσότερο… Ο Δήμος της Πάτρας είναι αυτός που συνήθως έχει αρμοδιότητες τέτοιες… Δηλαδή συγνώμη, εμείς ενισχύουμε την απόφαση του Δήμου της Πάτρας;
ΝΟΜΑΡΧΗΣ: Το επόμενο θέμα για συζήτηση, είναι σχετικά με την προοπτική και την εξέλιξη της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Με βάση την τελευταία πρόταση που ακούω, θεωρώ ότι απαξιώνουμε εμείς οι ίδιοι τον θεσμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Εμείς δεν είπαμε να το πάρει η Νομαρχία και να το διαχειριστεί η Νομαρχία και να κάνει οτιδήποτε. Μια πρόταση γίνεται, σε πολιτικό επίπεδο, που ακούω συνέχεια εδώ μέσα. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε, εκείνο είναι το θέμα.
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Εάν έχει παρθεί απόφαση από τον Δήμο της Πάτρας…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δεν το γνωρίζω εγώ αυτό…
ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: Όχι, απ’ ότι ειπώθηκε τώρα εδώ, υπάρχει τέτοια απόφαση του Δήμου
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Πέρυσι ήταν το «Έτος Κωστή Παλαμά»…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ένα λεπτό, παίρνουμε μια απόφαση ότι θέλουμε να ζητήσουμε από το Υπουργείο πολιτισμού να προβεί σε απαλλοτριωτικές πράξεις και να το αποδώσει στον φορέα;
Εάν είναι έτσι, αναλαμβάνει οκ. Μαργαρίτης, με όποιον άλλο συνάδελφο θέλει…
ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ: Σε ποιόν φορέα;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Το έχει μέσα η εισήγηση κ. Μαυρομμάτη και το είπε εδώ ο κ. …
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Να ξεκαθαριστεί αυτό το πράγμα τώρα. Ο κ. Νομάρχης είναι μέλος κατά πάσα πιθανότητα, του Μονομετοχικού. Δεν θα έχει καταθέσει προτάσεις για την Πολιτιστική πρωτεύουσα εκεί;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ακούστε, εμείς βάζουμε προτάσεις εδώ. Το τι θα κάνει ο κ. Τατούλης με τον κ. Κατσικόπουλο και τον κ. Καράβολα…
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Μα δεν καταλάβατε τι λέω;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Όχι δε το κατάλαβα, διότι ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα με το Μονομετοχικό…
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Δεν θα είναι μέλος του Μονομετοχικού ο κ. Νομάρχης;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εμένα ρωτάτε αν θα είναι;
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Έτσι ακούγεται. Άμα είναι…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όχι ακούγεται, εδώ ψηφίζουμε. Βάλτε μια πρόταση, να την κάνουμε δεκτή.
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Μα για πρόταση λέμε τώρα… Ο κ. Νομάρχης να προτείνει στα πλαίσια της Πολιτιστικής να αποκτηθεί το σπίτι του Παλαμά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Και γιατί να μην το βάλει το Ν.Σ., κατευθείαν στον υπουργό;
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ: Και στον υπουργό…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Το προωθούμε λοιπόν προς τον υπουργό, προς την Πολιτιστική, προς τον Δήμο Συμφωνούμε;
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν συμφωνώ ότι πρέπει να το προωθήσουμε προς τον Δήμο. Είναι ξεχωριστά θεσμικά όργανα ο Δήμος με την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, δεν θα του επιβάλλουμε εμείς τι θα κάνει…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Είπαμε στο υπουργείο και στην Πολιτιστική…
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Γιατί εμπλέξατε και τον Δήμο…
ΜΠΙΝΙΕΡΗΣ: Εγώ πιστεύω ότι επειδή είναι αρμοδιότητα και του Δήμου, νομίζω δεν πρέπει, γιατί και ο Δήμος είναι μέσα σε εμάς. Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να βγάλουμε τον Δήμο απ’ έξω. Έστω να κοινοποιήσουμε…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Λοιπόν, συμφωνήσαμε στην πρόταση έτσι όπως την έβγαλα; Ομόφωνα..
Στη συνέχεια το σώμα αφού άκουσε τον Νομάρχη, τον πρόεδρο αυτού και τους λοιπούς ομιλητές που ανέπτυξαν τις απόψεις τους επί του θέματος.
Έχοντας υπόψη:
1. Το από 15/11/04 εισηγητικό έγγραφο του Νομ. Συμβούλου κ.Λ. Μαργαρίτη
ΟΜΟΦΩΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ
Ζητά από το Υπουργείο Πολιτισμού να κινήσει την διαδικασία της απόκτησης από το Ελληνικό Δημόσιο του σπιτιού του Εθνικού Ποιητή, προκειμένου να στεγαστεί ένα Μουσείο ενθυμάτων «Κωστή Παλαμά».
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕAΣ Γ.ΚΟΤΤΑΣ Θ.ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)