ΓΙΩΡΓΟΥ Λ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ: «ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ» Ποίηση. Πάτρα 2010

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Γράφει η Λίτσα Δαμουλή-Φίλια
Δρ.Φ. Διδάσκουσα Λογοτεχνία στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο
ΓΙΩΡΓΟΥ Λ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ: «ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ» Ποίηση. Πάτρα 2010

Σε χρώματα του δειλινού όταν συντελείται η μυσταγωγία της φύσης γίνεται και η συνάντηση της ποίησης του Γιώργου Λ. Μαργαρίτη με τους αναγνώστες.
Η ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Πάτρα.
Δειλινό, ώρα μυστηριακή για τη φύση αλλά και για την ποίηση. Ευκαιρία να σκεφθούμε επιτέλους ποιητικά να ξεφύγουμε από τα πρακτικά, τα πεζά και καθημερινά, αγναντεύοντας το ηλιοβασίλεμα στον Πατραϊκό μέσα από τους στίχους του ποιητή μας.
Μυσταγωγία και έρωτας ταυτίζονται στη γραφή του Μαργαρίτη . Στο Ποίημα του «Εραστές» γράφει:
«…Παντοκρατορία συναισθημάτων
πλημμυρίζουν
τις δεξαμενές της απόλαυσης
της γεννημένης ανίκητης
εκστατικής μαγείας
του συμπλέγματος των σωμάτων
που στο άγγιγμα σπάνε το φράγμα της μοίρας
κολυμπώντας στο άβατο ιερό
αθάνατο νερό.»
Τι συμβολίζει η θάλασσα στο εξώφυλλο του βιβλίου του Γιώργου Μαργαρίτη; Το ερώτημα ρητορικό. Η θάλασσα παραπέμπει στη γυναίκα στο «αθάνατο νερό» στο γνωστό «πυρ-γυνή και… θάλασσα»
Τι είναι έρωτας Μυσταγωγία ,ιερή στιγμή και συνεύρεση, συνένωση δύο ανθρώπων που αφέθηκαν και θέλησαν να ζήσουν αυτό το μυστήριο, σαν το ζευγάρι που ζωγράφισε η Χρυσαλένια Μαργαρίτη στο εξώφυλλο.
Οι εραστές για τον ποιητή είναι «ικέτες» (σελ.8) που έχουν δεχτεί «το ερωτικό χρίσμα» και «κοινωνούν» τον έρωτα. Γράφει στο ποίημα «Αστρικά πεδία»(σελ.9)
«Κοινώνησα
βυθίζοντας στο λιόγερμα
το άπειρο σώμα του,
μες του πελάου μου τα σωθικά
τα τρίσβαθα…»
Ποιος αληθινός ποιητής ανά τους αιώνες στην Παγκόσμια Λογοτεχνία δεν ύμνησε τον έρωτα;
Ο Γιώργος Μαργαρίτης βρίσκεται εδώ στην καλύτερή του δημιουργική ώρα.
Ώριμος λεκτικά ο στίχος του, δοξάζει τον έρωτα και την παντοδυναμία του. Ο έρωτας έτσι όπως τον ξέρουν οι ΄Έλληνες από τα κείμενα της Αρχαιότητας,
«Στού έρωτα το αδράχτι»(σελ.15) γράφει:
«Πλησίασε του έρωτα το αδράχτι
και πλέξε της καρδιάς μου τον ιστό
σαν κάποιο δίχτυ στης θάλασσας τα βάθη
και σαν τραγούδι μιας σειρήνας μαγικό.»
Η τυχερή ώρα της ποιητικής έμπνευσης και της δημιουργίας μοιάζει με το carousel των παιδικών χρόνων, ένα ταξίδι κυκλικό πάνω σε επιχρυσωμένα φωτισμένα αλογάκια.
«Ωδή στον έρωτα» είναι η ποίηση του Γιώργου Μαργαρίτη. Επικαλείται τον έρωτα σαν τους αρχαίους λυρικούς μας Σαπφώ και Αλκαίο(σελ.37)
«Έρωτα ανείπωτε
αθάνατη πηγή
των πάντων
δίπολε
και εκατόμορφε
που οδηγείς
στο δίχτυ σου
τα θύματα του πάθους
με τι σοφία άραγε
σε έπλασε το ένα;»
Από πού πηγάζει ο Έρωτας και που πηγαίνει όταν χάνεται «Έρωτα γεννήτορα /του μέλλοντος /υιέ της Ειμαρμένης» (σελ.38)
Κανείς δεν απάντησε έως τώρα στο ερώτημα αυτό του ποιητή. ΄Όλοι βολευτήκαμε με τη λέξη μοίρα, ειμαρμένη.
Τι είναι ο έρωτας;
«κορίτσι που γυρίζει στους δρόμους
και κρατάει στο χέρι
εκείνα τα σπίρτα
που θα ανάψουν
τη μεγάλη φωτιά» (σελ.39)
Πάθος είναι ο έρωτας και έρχεται τυχαία. Πάντως σε κάθε περίπτωση ο ερωτευμένος αισθάνεται πάνοπλος πάνω στο άρμα σαν την Έλλη, γράφει ο ποιητής(σελ.40)
Ο ερωτευμένος είναι αιθεροβάμονας ,αυτός που περπατάει «στους ατραπούς των άστρων»(σελ.40)
Έτσι είναι και ήταν πάντα με τους ερωτευμένους όλων των εποχών, ζούσαν μια μυσταγωγία…
Μέσα από την ποίηση του Γιώργου Λ. Μαργαρίτη ζήσαμε μια ποιητική μυσταγωγία κι εμείς.

ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ… ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΙΣ !!!

ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ… ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΙΣ !!!
Γιώργος Χατζιδάκης
(εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Μπ.Μπρεχτ)
Πρώτα ήρθαν οι Αλβανοί
Και πήραν τις δουλειές των χτιστών και των εργατών της γης
Κι εγώ, που δεν ήμουν τίποτα από τα δυό, είπα: Καλά είναι
Γίνονται και οι δουλειές φθηνότερα
Και μετά άρχισαν να κλέβουν τα σπίτια στα χωριά
Αλλά εγώ, που δεν έχω σπίτι σε χωριό, είπα δεν πειράζει
Τι κι αν μας μισούν, κι αν δεν συνυπογράφουν ΑΟΖ,
Τι κι αν έδωσαν τον Αυλώνα ΜΑΣ στον προαιώνιο εχθρό για να ελλιμενίζει το Στόλο του στα νώτα μας και να μας χτυπήσει πισώπλατα; Ας είμαστε ανοιχτόμυαλοι
Κι αυτά το ΟΥΚ και το Λιμενικό, όλοι Φασίστες είναι. Μα συνθήματα ήταν αυτά στην παρέλαση; Εκθέτουν τη χώρα διεθνώς! Πώς; Οι Αλβανοί γράφουν στα σχολικά τους βιβλία για Τσαμουριά και Μεγάλη (Φυσική) Αλβανία; Σιγά μην πέσουμε στο επίπεδό τους! Εμείς είμαστε Ελευθεριακοί!!!
Μετά ήρθαν οι Μαύροι
Και άρχισαν πουλώντας CDs και DVDs πειρατικά, καταστρέφοντας τα μαγαζιά
Κι εγώ, που δεν είχα videoclub ή δισκοπωλείο, είπα: Δεν πειράζει
Αγόραζα και κανένα πειρατικό που και που
Κι έκανα και το μάγκα στην παρέα παζαρεύοντας (άσχετα που τα μισά δεν «παίζανε»)
Και φέρανε πρέζα με AIDS και εξαπλασιάστηκαν τα κρούσματα στους εξαρτημένους
Αλλά εγώ, που εξαρτώμαι μόνο από τα λεφτά, είπα και τι έγινε
Βγαίνουν από τη μέση τα πρεζόνια
Αργότερα ήρθαν οι Κινέζοι
Και έφεραν ρούχα φτηνά και παράνομα και ρήμαξαν τις βιοτεχνίες και τα μαγαζιά
Κι εγώ, που φοράω μόνο ξένα επώνυμα, είπα άσε τη φτωχολογιά να ντυθεί φτηνά
Και τι με νοιάζει που η Ιταλική Μαφία είναι από πίσω
Ή μπας κι έχω φυτείες βαμβάκι και θα χάσω έσοδα;
Κάπου τότε ήρθαν οι Ρουμάνοι
Κλέφτες με ακροβατική δεινότητα που έμπαιναν και στα πιο ψηλά σπίτια
Αλλά αγόρασα συναγερμούς και πόρτες ασφαλείας και χρηματοκιβώτιο
Και είπα: Άσε τους χαζούς να ανησυχούν
Και θαύμαζα πώς σκαρφαλώνανε τόσο ψηλά κάθε που έκλεβαν γνωστό μου
Μαζί ήρθαν και οι Ανατολικιές
Και οι νέες κι όμορφες έγιναν πουτάνες και οι γριές γηροκομούσαν
Και γ@μήσ@με, εγώ κι οι φίλοι μου, μ@@@ που δεν βλέπαμε ούτε στα όνειρά μας
Και οι συνταξιούχοι χήροι παντρεύτηκαν με δέλεαρ τη σύνταξή τους
Και οι αναλογιστικές μελέτες των ταμείων τινάχτηκαν στον αέρα
Αλλά είπα: Ας είναι καλά η ιδιωτική ασφάλεια, δεν έχω ν’ ανησυχώ
Κι αντί να υπάρχουν οργανωμένα και νόμιμα γηροκομεία,
Όπου οι γέροι θα ζούσαν παρέα με επιστημονική φροντίδα
Οι φίλοι μου τους άφησαν απομονωμένους με γηροκόμες που τους κλέβουν
Και είπα: Καλύτερα, ας μείνουν στα σπίτια τους
Ήρθαν όμως και οι Γεωργιανοί κι οι Ρώσοι
Ανήλεοι εγκληματίες, για τους οποίους η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία
Και πρώτα πήραν τον έλεγχο της νύχτας και την προστασία
Και οι φυλακές έγιναν το φέουδό τους και τα Καλάσνικωφ καθημερινότητα
Αλλά εμένα τι με νοιάζει; Μήπως έχω νυχτομάγαζο;
Ας φροντίσει η Αστυνομία, τζάμπα (δεν) πληρώνω φόρους;;;
Και οι Πολωνές και οι Ουκρανές
Γίναν καθαρίστριες και υπηρέτριες και ξέμαθα να βάζω πλυντήριο και να σιδερώνω
Και η γυναίκα μου κάνει μανικιούρ κάθε εβδομάδα, οπότε γιατί να τα χαλάει;
Ούτως ή άλλως άμα δεν της έχω «γυναίκα» να καθαρίζει, κουράζεται και τσαντίζεται
Ενώ τώρα είναι ξεκούραστη από το άραγμα όλη μέρα στον καναπέ
Πώς πληρώνω; Εννοείται μαύρα, τρελός είμαι να μου βάλουν τεκμήριο;
Και η Ελλάδα έγινε ένα απέραντο Εργοτάξιο
Κι αντί να ανακαινιστούν τα παλιά, ωραία κτήρια, χτίζονταν ολοένα καινούρια
Και η Αθήνα απλώθηκε σα ροχάλα στο πρόσωπο της Αττικής
Και τινάχτηκε στον αέρα κάθε αστικός προγραμματισμός
Και χρειάστηκαν νέες γραμμές ΜιΜιΜι και ηλεκτροδότησης και υδροδότησης και αποχέτευσης και ΟΤΕ
Αλλά έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και επιτέλους γίναμε «Όπως Αμερική»
Και κονομήσανε χοντρά οι εργολάβοι που χρησιμοποιούσαν ανασφάλιστο προσωπικό και φοροδιέφευγαν
Αρκετά αργότερα έφτασαν οι ΑφγανοΠακιστανοΜπαγκλαντεσιανοί
Καιρός ήταν γιατί οι Αλβανοί είχαν ακριβύνει πολύ
Άσε που σήκωναν κεφάλι και αγόραζαν και ακίνητα και γίνονταν κι εργολάβοι
Και τα σχολεία είχαν γεμίσει Ανατολικάκια (αλλά εγώ το δικό μου σε ιδιωτικό…)
Αυτοί μας έφεραν Ελονοσία (που είχε εκριζωθεί το 1973) και Ηπατίτιδες
Αλλά εγώ καίω ΚΑΤΟΛ όλη μέρα και βάζω ΑΟΥΤΑΝ και δε κινδυνεύω
Κι εμβολιάστηκα (πάντα Δημοσία Δαπάνη – τζάμπα εισφοροδιαφεύγω…)
Αυτοί κυττάνε τις γυναίκες μας σαν πουτάνες, γιατί δε φοράνε χιτζάμπ
Και κλέβουν τσάντες στο δρόμο και μέσα από τ’ αυτοκίνητα
Και χτυπάνε αλύπητα ηλικιωμένους και γυναίκες και κλέβουν τα κοσμήματα σκίζοντάς τους τα αυτιά και τα μούτρα
Κι είπα στη γυναίκα μου: Δε θα φοράς κοσμήματα και αντί για τσάντα θα φορά κατάσαρκα τα χρήματα και καλύτερα να κινούμαστε μόνο με πλαστικό χρήμα. Τι πειράζει που έτσι θα παρακολουθείται κάθε αγορά μας; Είμαστε όμως ασφαλέστεροι
Μετά ήρθαν κι αυτοί από το Μαγκρέμπ
Και η Αραβική «Άνοιξη» γέμισε με τους καρπούς της την Ελλάδα (ας είναι καλά οι Τούρκοι δουλέμποροι που έβγαλαν πάνω από 20 ΔΙΣ ευρώ από όσους μας ξερνάνε)
Κι αυτοί είναι χειρότεροι από όλους τους άλλους, γιατί είναι και φανατικοί Μουσουλμάνοι και απαίτησαν και Τζαμί στην Αθήνα, 200 χρόνια μετά που ξεφορτωθήκαμε το βδέλυγμα
Αλλά εγώ, που δεν έχω πατήσει Εκκλησία 25 χρόνια τώρα, είπα: Τι διαόλο; Φτιάξτε τους ένα Τζαμί να προσεύχονται στο θεό τους που ζητάει τη σφαγή των αλλόθρησκων… Εμείς ας είμαστε ανοικτόμυαλοι!!!
Και οι Γύφτοι όλης της Ευρώπης μαζεύτηκαν εδώ
Διωγμένοι από τις οργανωμένες χώρες, που αναγνωρίζουν τη γάγγραινα και την κόβουν
Και πήραν τον έλεγχο των χωματερών και έστησαν παράνομα παζάρια
Και κλέβουν ζώα και ρήμαξαν τα μέταλλα και τα καλώδια της ΔΕΗ
Και το ρεύμα κόβεται στα χωριά κάθε που κλέβουν μετασχηματιστές
Και ο ΟΣΕ καταστρέφεται από το ρήμαγμα και οι ΟΤΑ το ίδιο
Αλλά εμένα το μόνο που με πείραξε είναι που δεν είχαμε φώτα στο Λυκαβηττό όταν έκλεψαν κι από εκεί τα καλώδια για το χαλκό
Εξάλλου δεν είναι πολιτικά ορθό να καταφέρομαι ενάντια στους Γύφτους, δείτε τι ωραίοι που είναι στις ταινίες και στην Ισπανία (άσχετο που εκεί η Χωροφυλακή ελέγχει κάθε εβδομάδα τους καταυλισμούς τους)
Α, ναι: Και κατέλαβαν οικόπεδα και γη ιδιωτών και κρατική και την έκαναν καταυλισμούς και παράνομα χυτήρια.
Και πληρώνει αποζημιώσεις το Κράτος και η αναπνοή μας γίνεται βαριά από τα ιχνοστοιχεία που γεμίζουν την ατμόσφαιρα, αλλά «άνθρωποι είναι κι αυτοί, πρέπει να ζήσουν»
Άλλωστε βαριέμαι να πάω στην ανακύκλωση ή να φωνάξω το Δήμο. Οι Γύφτοι είναι πάντα εκεί για να πάρουν όποια παλιά συσκευή παρατήσω εκεί που δεν πρέπει…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά το Κέντρο έγινε ακατοίκητο
Και πήρα τη γυναίκα και τα παιδιά και πήγα στα Βόρεια Προάστια
Εδώ είναι καλύτερα, άσε τους φτωχομπινέδες να τα βρούνε με το συρφετό
Κι αυτοί στον Άγιο Παντελεήμονα που φωνάζουν είναι Φασίστες
Εγώ, γνήσιο τέκνο της Γενιάς του Πολυτεχνείου, δεν μπορώ να ακούω τις παραφωνίες τους: Ζήτω η Παγκοσμιοποίηση και η Ανεκτική Κοινωνία!!!
Πώς είπατε; 20πλάσια πιθανότητα να εγκληματεί ο Αλλοδαπός; Μα φταίει η κοινωνία μας που δεν τους δίνει όσα ζητάνε! Και πρέπει να πάρουνε και Άσυλο, είναι όλοι Πολιτικοί Πρόσφυγες. Άσχετο που οι εταίροι μας σε αυτή την περίπτωση θα κλείσουν τα σύνορα…
Και που ρήμαξαν τα μαγαζιά του Κέντρου, τι πειράζει; Εγώ μπαίνω στην Τζιπ-άρα (σιγά μην έπαιρνα station-wagon να με λένε οικογενειάρχη – SUV που δείχνει ότι είμαι περιπετειώδης, άσχετο που το έβαλα μια φορά στην άμμο και φώναζα την ΕΛΠΑ να με βγάλει…), χώνομαι στο, παράνομο – το ξέρω, διαβάζω εφημερίδες – MALL, ψωνίζω όσα αντέχει η κάρτα και φεύγω ασφαλής.
Πώς είπατε; Τα ξενοίκιαστα ανήκουν στα Ταμεία και θα μείνουμε χωρίς συντάξεις; Καλά να πάθετε, είπαμε έχω ιδιωτική!!!
Μόνο που να… τώρα τελευταία άρχισα να φοβάμαι πολύ…
Είναι που μπαίνουν σε σπίτια Προαστίων και όχι μόνο κλέβουν αλλά και βιάζουν και χτυπάνε και σκοτώνουν. Κι ένας φίλος που τον έκλεψαν είπε απλά: Ήταν η σειρά μου
Κι ένα σαν κι εμένα τον έσφαξαν λέει για μια κωλοκάμερα…
Και στο ναό-Βασιλόπουλο μπήκαν μέρα-μεσημέρι με Καλάσνικωφ…
Και οι φυλακές τιγκάρισαν και δε χωράνε άλλους…
Και κάθε μήνα η Αστυνομία συλλαμβάνει 15-20.000, αλλά δεν έχουν πού να τους βάλουν και τους αφήνουν ελεύθερους και αυτοί ξαναεγκληματούν (να, ο Πακιστανός που έσφαξε για την κάμερα είχε αφεθεί με «αποσυμφόρηση» – και τι όρος είναι αυτός, λες και οι φυλακές είναι λεωφόρος…)
Κι ούτε στην Εθνική κυκλοφορείς πια ήρεμος γιατί τρέχουν με κλεμμένα αυτοκίνητα οι λαθροδιακινητές και γίνονται πολύνεκρα όταν τους κυνηγούν. Άσε που πυροβολούν ενάντια στην Αστυνομία και μπορεί να με πάρει καμιά αδέσποτη
Και γύρισαν τα παιδιά μου δαρμένα και κλεμμένα από κάτι Αλβανάκια 2ης γενιάς…Φαίνεται τελικά δεν ενσωματώνονται (όπως γνωρίζουν οι εταίροι μας εδώ και δεκαετίες) και το περίφημο «χωνευτήρι» αποδείχτηκε ΜΥΘΟΣ σαν τη μπύρα, μόνο που δεν καταπίνεται…
Και με την κρίση δεν έχω πια χρήματα για security και patrol, άσε που κι αυτοί αλλοδαπούς χρησιμοποιούν (βάλαμε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα)…
Είμαι κι αγύμναστος, γαμώτο.
Και μου έμεινε ξενοίκιαστο και το πατρικό στην Πλ. Βικτωρίας (ποιός πάει να μείνει μέσα στους Μαύρους…) κι έχει κι έξοδα και εισφορές…
Κι ο Στρατός; Τι κάνει ο Στρατός; Ξέχασα που εγώ έκανα μειωμένη σε θέση γραφείου (είχα σοβαρότερα πράγματα να κάνω…) και ζητάω να επέμβει να μας σώσει, γιατί μας τρώνε ζωντανούς…
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ: ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΠΡΩΗΝ ΕΥΠΟΡΟΙ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ ΚΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ, ΚΑΙ ΤΑ ΧΤΗΝΗ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΟΥ ΧΑΣΑΠΗ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΜΑΣ!!!

ΕΠΑΙΝΟΣ ΣΕ ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

MIA NEA ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΘΟΛΟΜΙΟ

Στον Πανελλήνιο Μαθητικό Ποιητικό διαγωνισμό «ΑΘΛΟΝ ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΛΕΝΑΣ ΣΤΡΕΦΗ-ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑ 2011» η 15χρονη Μαθήτρια Ασπασία Σκιαδαρέση του Γυμνασίου Βαρθολομιού έλαβε έπαινο για το ποίημα της με τίτλο: «Ανεκπλήρωτα όνειρα»

Η απονομή των διακρίσεων έγινε στις 12 Δεκεμβρίου 2011 στα Καλάβρυτα.


«ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΑ ΟΝΕΙΡΑ»
Καλάβρυτα
Τόπος λαβωμένος, τόπος μαρτυρίου
φωτιά και τρόμος
θρήνος και πόνος
αποκαΐδια και στάχτες παντού.
Κουρσεμένα ιδανικά,
ποδοπατημένα όνειρα
κορμιά, απομεινάρια φωτιάς.
Ήμουν εκεί..
όχι η ψυχή μου..
το σώμα μου…
Το νεκρό ήδη σώμα μου…
Η ψυχή μου,
το μυαλό μου
ήταν αλλού
μέσα στα λιβάδια…
Η καρδιά μου
φτερούγιζε μαζί
με τα πουλιά
Είμαι Έλληνας σκέφθηκα…
Δεν θα άφηνα
την αθώα ψυχή μου
να υποταχθεί στο όπλο.
Τα πρόσωπα όλα
ήταν μαύρα.
Μόνο οι σκέψεις
είχαν μείνει
να ασπρίζουν το τοπίο.
Ο πόνος, το δάκρυ
είχαν στερέψει.
Το νήμα της ζωής μου
ήταν έτοιμο
να κοπεί.
Ακούς…η ψυχή μου πονάει!
Θέλει να πετάξει λεύτερη.
Ένιωσα την καρδιά μου
να σταματάει
Κάτω απ’ το λεπτό
μπλουζάκι μου..
έγινε περιστέρι και πέταξε.
Τώρα θα είμαι ελεύθερος.
Η ψυχή μου σφυρίζοντας
αναζητά τον ήλιο
στην άπλα τ’ ουρανού!
Ασπασία Σκιαδαρέση*

*Η Ασπασία είναι εγγονή του υπερπολύτεκνου( 9 παιδιά) εξαδέλφου μου Νικολάου Αλεξοπούλου
Λ. Γ. Μαργαρίτης
Απάντηση Προώθηση

ΛΑΕ ΣΦΙΞΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ

Μας είπαν Κυρίαρχο Λαό και τους πιστέψαμε
οι αφελείς.
Μας είπαν πως οι εκλογές, μας δίνουν το δικαίωμα
να εκφρασθούμε
και τους ακούσαμε οι ηλίθιοι…
Μας είπαν ότι οι αποφάσεις των Δικαστών
Απαγγέλλονται στο όνομά μας και αποχαυνωθήκαμε.
Μας είπαν ότι για κάθε ζήτημα της χώρας
θα είχαμε κι από ένα δημοψήφισμα
και το χάψαμε οι ολιγοφρενείς…
Μας είπαν ότι αποφασίζουν είναι για το καλό μας
και χαρήκαμε οι ιθαγενείς.
Μας είπαν ότι θα μας εξασφαλίσουν αλυσίδες
κι εμείς βάλαμε τα γέλια…
Μας είπαν πως θα μας μειώσουν τους μισθούς μας…
και σφυρίζουμε αδιάφορα…
Μας είπαν πως μας χρωστάτε
και εμείς ξεχάσαμε τα χρέη τους…
μείναμε με τα χέρια μετέωρα ..σε χειροκρότημα.
Μας είπαν ότι οι κυβέρνηση που διαλέξαμε
δεν τους κάνει κι εμείς πειθήνια την αλλάξαμε…
Μας είπαν ότι πρέπει για να μη πεινάσουν οι υπόλοιποι
να απολύσουμε 20.000 υπαλλήλους
μόλις χτες μας είπαν πως θέλουν ακόμη 40.000
να στείλουμε στο Μινώταυρο της ανεργίας!...
Κι εμείς σκύψαμε το κεφάλι μετανοούντες,
έτοιμοι να μας περάσουν τις αλυσίδες του διασυρμού.
Μας είπαν πως δεν θα μας δώσουν κάποια δόση
κι εμείς μόνο στο άκουσμα πάθαμε σύνδρομο στέρησης…
Μας είπαν ότι οι κυβέρνησή σας έχει ορισμένη διάρκεια
και εμείς το δεχθήκαμε οι ανεκδιήγητοι…
Μας είπαν ότι θα έχετε το δικαίωμα να εκλέξετε
τους νεκροθάφτες σας
και μείς χαρήκαμε για το δικαίωμα της επιλογής.
Τα κόμματα ερίζουν
ποιο απ’ αυτά θα αναλάβει την κηδεία μας
κι εμείς είμαστε έτοιμοι να χειροκροτήσουμε τους ενταφιαστές μας.
Πόσες προσβολές ακόμη θα δεχτούμε φίλοι μου;
Πόσο θα αντέξουμε το ζυγό της ξεφτίλας;
Πόσο ακόμη θα μας χαροποιεί ο ρόλος του υποζυγίου;
Πόσο θα σέρνουμε ακόμη τα ράκη της ανυποληψίας;
Πόσο ρε λαέ θα τους ανέχεσαι;
Δεν έχεις άλλα περιθώρια, τα εξάντλησες…
τι θα έχεις να λες στα παιδιά σου…
Εξάντλησες την υπομονή σου; την ανεκτικότητα σου;
τις δυνάμεις σου; την αντοχή σoυ; τον αγώνα σου;
Σφίξε τα δόντια και προχώρα..
Θυμήσου πως τα δόντια
δεν έχουν μόνο προορισμό να μασάς…
Θυμήσου εκείνον τον Κυναίγειρο ….
IΩΝ ΛΕΥΚΙΟΣ

ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΝΑ ΛΥΠΑΣΤΕ

"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς
από χρόνια βουβαμένους."


-Χαλίλ Γκιμπράν-

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν.Δ.ΕΛΛΑΔΟΣ
Τηλ.2610 622.901 κι.6946 405993
Κανάρη 46 26 222 ΠΑΤΡΑ


Πάτρα 14-12-2011


Προς
Την Δ/νση της εφημερίδος
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Ενταύθα


Αγαπητέ κ. Διευθυντά
Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδος σας ο συντάκτης σας κ. Αβραμίδης αναφέρεται στην Εταιρεία μας κάτω από την εικόνα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης και την εμφανίζει να τσακώνεται με το Διοικητικό Συμβούλιο της χωρίς λόγο και αιτία.
Δεν είναι δυνατό ένας δημοσιογράφος της κλάσεως του κ. Αβραμίδη να μην μπορεί να καταλάβει σε τι συνίσταται το ζήτημα που έκανε την Εταιρεία να εκφράσει την αντίθεση της στην τακτική του προέδρου της Βιβλιοθήκης αφ’ ενός να μην απαντά σε αίτημα της Εταιρείας Λογοτεχνών και αφ’ ετέρου με τη σιωπή του να αποστερήσει τη βιβλιοθήκη από τις εκδηλώσεις της και να αγνοήσει πρόσωπα της πόλης που προσέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν στα πολιτιστικά πράγματα τόσο με το έργο τους όσο και με την προσφορά υπηρεσιών στην ίδια τη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Όταν ένας δημοσιογράφος με πείρα και γνώσεις και μακρά θητεία στον τύπο δεν μπορεί να καταλάβει τη συμπεριφορά του εκπρόσωπου του φορέα ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ- ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ και εμφανίζει τη Διοίκηση της Εταιρείας Λογοτεχνών να τσακώνεται με την διοίκηση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης τότε τι μπορεί ο χωρίς ιδιαίτερη ενημέρωση και γνώσεις για το ζήτημα πολίτης αυτής πόλης να υποθέσει;
Για να γίνει κατανοητό το πρόβλημα κυρίως από το συντάκτη σας και κατ’ επέκταση και τους μη γνωρίζοντες αναγνώστες της εφημερίδος σας κάνουμε γνωστά τα ακόλουθα.
Από 16 ετών η Εταιρεία Λογοτεχνών εγκαινίασε με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη μια συνεργασία στα πλαίσια της οποίας έγιναν στο χώρο της πολλές εκδηλώσεις μεταξύ των οποίων και οι τακτικές δευτεριάτικες ομιλίες ,γνωστές ως Φιλολογικά Βραδινά.
Αυτή η συνεργασία διακόπηκε δίχως καμιά δικαιολογία και χωρίς να απαντηθεί το αίτημα της Εταιρείας μας. Αναγκάσθηκε η εταιρεία να μετακομίσει προκειμένου να υλοποιήσει τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις της στη φιλόξενη αίθουσα της Φιλαρμονικής Εταιρείας –Ωδείο Πατρών μακράν του κέντρου της πόλεως και της φυσιολογικής της θέσης όπου φιλοξενούνται όλα τα έργα των μελών της, τη Βιβλιοθήκη.
Το ζήτημα για την Εταιρεία Λογοτεχνών, ένα πνευματικό σωματείο της πόλης είναι ότι χωρίς απόφαση του φορέα απορρίφθηκε αίτημά της ,με αποκλειστική πρωτοβουλία του προέδρου του Οργανισμού κι έτσι διακόπηκε αυτή η συνεργασία.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα προσωπικά με κανένα από τα μέλη του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων μια και δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσουν άποψη και δεν είναι στους σκοπούς και τις επιδιώξεις της Εταιρείας να τσακώνεται όπως την εμφανίζει ο συντάκτης σας.
Αυτά και μόνο προς διευκρίνιση των πραγμάτων. Ελπίζουμε να καταλάβει το λόγο αντίδρασης της Εταιρείας μας ο συντάκτης σας.
Με κάθε τιμή
Για το Δ.Σ. της Εταιρείας Λογοτεχνών

Ο Πρόεδρος Η Γραμματέας


Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης Μάρθα Βασκαντήρα

Δημοσιεύθηκε σήμερα 15/12/2011 στην εφημερίδα "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ"

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΒΡΑΔΙΝΟ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Εταιρεία Λογοτεχνών


Σας προσκαλεί
στο Φιλολογικό Βραδινό της Δευτέρας
19ης Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 7.00 μ.μ.
στην αίθουσα της Φιλαρμονικής Εταιρείας-
Ωδείου Πατρών
(Ρήγα Φεραίου αριθ.7)
στο οποίο θα μιλήσει η Σχολική Σύμβουλος και Συγγραφέας
ΣΟΦΙΑ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
με θέμα :
«Βιβλιοθήκες:Νέοι χώροι μάθησης»

Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαιτέρως.







.