Κύριε σαν ήρθεν η βραδιά σου λέω την προσευχή μου.
Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ’ τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι
Την πίκρα μου τη βάστηξα. Μου δίνεις και την ξένη.
Μ’ απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα. Είν’ αμαρτία να ελπίσω.
Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα.
Δεν έχω δόξα. Είν’ ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
Άκουσα τη γλυκειά βροχή. Τη δύση έχω κοιτάξει.
΄Εδωσα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.
Τώρα δεν έχω τίποτα να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή. Πολύ ‘ναι τέτοια ελπίδα.
Ευδόκησε ν’ αφανιστώ, χωρίς να ξαναζήσω…
Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Στη Μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου
Κοντοστάθηκες στην άκρη του δρόμου,
αναζητώντας το παιχνίδισμα της αχτίδας φωτός
που επιβίωσε μέσα στο σκοτάδι της σήραγγας.
Αποφάσισες να διασχίσεις την αιωνιότητα
σε κλάσματα δευτερολέπτου
εγκαταλείποντας το σήμερα
και μας άφησες μόνους,
μετέωρους,
σε μια Ελλάδα που αργοσβήνει
Έτσι όμως το θέλησες,
το τελευταίο γύρισμα
να είναι και το πιο μελαγχολικό
της ζωής σου.
Την ώρα που έκανες όνειρο
την επόμενη σκηνή,
που ζωντάνευες στο νου σου
την ποίηση της εικόνας,
που έκοβες το νήμα
Σήμερα, μια συννεφιασμένη ημέρα
προσδοκώντας την άνοιξη
στις καρδιές μας
ελπίζοντας πως η ηλιαχτίδα της ψυχής σου
έσπασε το μαύρο της μελαγχολίας
ταξιδεύοντας στο άπειρο...
ΓΙΩΡΓΟΣ Λ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
Κοντοστάθηκες στην άκρη του δρόμου,
αναζητώντας το παιχνίδισμα της αχτίδας φωτός
που επιβίωσε μέσα στο σκοτάδι της σήραγγας.
Αποφάσισες να διασχίσεις την αιωνιότητα
σε κλάσματα δευτερολέπτου
εγκαταλείποντας το σήμερα
και μας άφησες μόνους,
μετέωρους,
σε μια Ελλάδα που αργοσβήνει
Έτσι όμως το θέλησες,
το τελευταίο γύρισμα
να είναι και το πιο μελαγχολικό
της ζωής σου.
Την ώρα που έκανες όνειρο
την επόμενη σκηνή,
που ζωντάνευες στο νου σου
την ποίηση της εικόνας,
που έκοβες το νήμα
Σήμερα, μια συννεφιασμένη ημέρα
προσδοκώντας την άνοιξη
στις καρδιές μας
ελπίζοντας πως η ηλιαχτίδα της ψυχής σου
έσπασε το μαύρο της μελαγχολίας
ταξιδεύοντας στο άπειρο...
ΓΙΩΡΓΟΣ Λ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Metropolitan άφησε την τελευταία του πνοή o μεγάλος έλληνας σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος που τραυματίστηκε σε τροχαίο ατύχημα που συνέβη λίγο πριν τις 7 το απόγευμα της Τρίτης στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας .Ο σκηνοθέτης υπέστη βαριές εγκεφαλικές κακώσεις και οι γιατροί προβληματίστηκαν για το αν θα έπρεπε να υποβληθεί ή όχι σε χειρουργείο.
Σημειώνεται ότι στο ΕΚΑΒ, διεξάγεται ΕΔΕ ώστε να διευκρυνιστούν τα αίτια της καθυστέρησης του ασφενοφόρου, στο σημείο του ατυχήματος.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα ταινίας και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από ιδιωτική μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας και τραυματίστηκε ελαφρά.
«Ξεχάστε με στη θάλασσα»
«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».
(Ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)
Οταν ένας σκηνοθέτης όχι μόνον δεν διαβάζει αλλά ούτε καν μετρά πια τα βιβλία που γράφονται για αυτόν και το έργο του, τότε βρίσκεται στην κορυφή.
Οταν για λογαριασμό μιας ταινίας, έχει την δυνατότητα να κτίσει και μετά να γκρεμίσει ένα ολόκληρο χωριό _όπως έκανε με το «Λιβάδι που δακρύζει»_ τότε βρίσκεται στην κορυφή. Στην Γαλλία, για μια και μόνον ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το «Ταξίδι στα Κύθηρα», έχει γραφεί 600 σελίδων (!) μελέτη για ντοκτορά η οποία στην συνέχεια εκδόθηκε στο εμπόριο.
Οι τίτλοι έναρξης της ταινίας του με τίτλο «Το λιβάδι που δακρύζει»
Στην Ιαπωνία έγινε πάταγος όταν οι ταινίες του κυκλοφόρησαν σε ειδική έκδοση DVD η οποία εκτός των άλλων περιείχε απαγγελία -από τις τρεις κόρες του- ποιημάτων που έχει γράψει ο ίδιος. Στην βιβλιογραφία που τον αφορά θα βρούμε ακόμα και βιβλία στα κινέζικα (!) ενώ όποτε ανακοίνωνε έστω και μια ιδέα για ταινία, τότε η ταινία αυτομάτως γινόταν γεγονός στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη πολλά χρόνια πριν την ολοκλήρωσή της όπως ακριβώς συνέβη με την τελευταία του δημιουργία «Η άλλη θάλασσα» που δυστυχώς θα μείνει ανολοκλήρωτη.
Αυτό είναι το σημείο όπου εδώ και χρόνια βρισκόταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος που γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα και σπούδασε νομικά και κινηματογράφο στο Παρίσι. Αφού πέρασε από τον χώρο της κριτικής (εφημερίδα «Αλλαγή», περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος») ο σημαντικότερος σύγχρονος πρεσβευτής του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, είχε βραβευθεί με ό,τι σημαντικό υπάρχει στον χώρο του κινηματογράφου: Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ Κανών για το «Μια αιωνιότητα και μια ημέρα», μεγάλο βραβείο της επιτροπής για το «Βλέμμα του Οδυσσέα» στο ίδιο φεστιβάλ, Χρυσός Λέων για τον «Μεγαλέξανδρο» στο φεστιβάλ Βενετίας. Ο Αγγελόπουλος έφυγε αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στον ελληνικό πολιτισμό. Τον πολιτισμό στον οποίο πίστευε, τον πολιτισμό για τον οποίο στεναχωριόταν τόσο πολύ και μέσα από την καρδιά του για την τωρινή κατάντια του.
«Ζούμε μια περίοδο που θα την ονόμαζα μοναδική, όχι με την καλή έννοια αλλά με την αρνητική της» είχε πει πέρσι, τέτοια εποχή στο Βήμα ο Αγγελόπουλος. «Έχω αρκετά χρόνια πίσω μου και τέτοιο πράγμα δεν το έχω ξαναζήσει. Ακόμα και στην περίοδο του Εμφυλίου, στην περίοδο της δικτατορίας ή και στην Κατοχή, ακόμα και τότε τα πράγματα είχαν μια δυναμική περίεργη, μια δυναμική υπόγεια, που δούλευε. Υπήρχε μια αντίσταση, υπήρχαν συγκρούσεις με ιδεολογικό περιεχόμενο, υπήρχε η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Όταν είχαμε χούντα, πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει και ότι τα πράγματα θα ανοίξουν. Πιστέψαμε σε αυτό που έμοιαζε ότι πάει να πάει να γίνει και ποτέ δεν έγινε».
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατόρθωσε να φθάσει σε αυτό το σημείο εξουσίας και αναγνώρισης, καλλιεργώντας υπομονετικά αλλά και πεισματικά την μοναδική αισθητική και γλώσσα του μέσα από μια σειρά ταινιών που αποτυπώνουν την εικόνα και την Ιστορία της Ελλάδας του. Της Ελλάδας μας. Μιας Ελλάδας που υπάρχει δίπλα μας αλλά που χωρίς τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου ίσως να μην γνωρίζαμε ποτέ. Της Ελλάδας στην «Αναπαράσταση», της Ελλάδας στον «Θίασο», της Ελλάδας στις «Μέρες του '36», της Ελλάδας στον «Μεγαλέξανδρου», στον «Μελισσοκόμο» και στο «Βλέμμα του Οδυσσέα».
Οι σκηνές στο χιόνι από την ταινία «Ο θίασος»
«Είμαι ένας άνθρωπος που ανήκει σε μια γενιά που έχει περάσει από συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους με όλες τις έννοιες και με την απήχηση του ιστορικού παρόντος της εκάστοτε εποχής πάνω στην καθημερινότητα» είχε πει στο Βήμα ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. «Θεωρώ ότι δεν μπορείς να μένεις εκτός και αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά της δικής μου γενιάς κινηματογραφιστών με την σημερινή».
Σημειώνεται ότι στο ΕΚΑΒ, διεξάγεται ΕΔΕ ώστε να διευκρυνιστούν τα αίτια της καθυστέρησης του ασφενοφόρου, στο σημείο του ατυχήματος.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα ταινίας και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από ιδιωτική μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας και τραυματίστηκε ελαφρά.
«Ξεχάστε με στη θάλασσα»
«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».
(Ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)
Οταν ένας σκηνοθέτης όχι μόνον δεν διαβάζει αλλά ούτε καν μετρά πια τα βιβλία που γράφονται για αυτόν και το έργο του, τότε βρίσκεται στην κορυφή.
Οταν για λογαριασμό μιας ταινίας, έχει την δυνατότητα να κτίσει και μετά να γκρεμίσει ένα ολόκληρο χωριό _όπως έκανε με το «Λιβάδι που δακρύζει»_ τότε βρίσκεται στην κορυφή. Στην Γαλλία, για μια και μόνον ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το «Ταξίδι στα Κύθηρα», έχει γραφεί 600 σελίδων (!) μελέτη για ντοκτορά η οποία στην συνέχεια εκδόθηκε στο εμπόριο.
Οι τίτλοι έναρξης της ταινίας του με τίτλο «Το λιβάδι που δακρύζει»
Στην Ιαπωνία έγινε πάταγος όταν οι ταινίες του κυκλοφόρησαν σε ειδική έκδοση DVD η οποία εκτός των άλλων περιείχε απαγγελία -από τις τρεις κόρες του- ποιημάτων που έχει γράψει ο ίδιος. Στην βιβλιογραφία που τον αφορά θα βρούμε ακόμα και βιβλία στα κινέζικα (!) ενώ όποτε ανακοίνωνε έστω και μια ιδέα για ταινία, τότε η ταινία αυτομάτως γινόταν γεγονός στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη πολλά χρόνια πριν την ολοκλήρωσή της όπως ακριβώς συνέβη με την τελευταία του δημιουργία «Η άλλη θάλασσα» που δυστυχώς θα μείνει ανολοκλήρωτη.
Αυτό είναι το σημείο όπου εδώ και χρόνια βρισκόταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος που γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα και σπούδασε νομικά και κινηματογράφο στο Παρίσι. Αφού πέρασε από τον χώρο της κριτικής (εφημερίδα «Αλλαγή», περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος») ο σημαντικότερος σύγχρονος πρεσβευτής του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, είχε βραβευθεί με ό,τι σημαντικό υπάρχει στον χώρο του κινηματογράφου: Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ Κανών για το «Μια αιωνιότητα και μια ημέρα», μεγάλο βραβείο της επιτροπής για το «Βλέμμα του Οδυσσέα» στο ίδιο φεστιβάλ, Χρυσός Λέων για τον «Μεγαλέξανδρο» στο φεστιβάλ Βενετίας. Ο Αγγελόπουλος έφυγε αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στον ελληνικό πολιτισμό. Τον πολιτισμό στον οποίο πίστευε, τον πολιτισμό για τον οποίο στεναχωριόταν τόσο πολύ και μέσα από την καρδιά του για την τωρινή κατάντια του.
«Ζούμε μια περίοδο που θα την ονόμαζα μοναδική, όχι με την καλή έννοια αλλά με την αρνητική της» είχε πει πέρσι, τέτοια εποχή στο Βήμα ο Αγγελόπουλος. «Έχω αρκετά χρόνια πίσω μου και τέτοιο πράγμα δεν το έχω ξαναζήσει. Ακόμα και στην περίοδο του Εμφυλίου, στην περίοδο της δικτατορίας ή και στην Κατοχή, ακόμα και τότε τα πράγματα είχαν μια δυναμική περίεργη, μια δυναμική υπόγεια, που δούλευε. Υπήρχε μια αντίσταση, υπήρχαν συγκρούσεις με ιδεολογικό περιεχόμενο, υπήρχε η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Όταν είχαμε χούντα, πιστεύαμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει και ότι τα πράγματα θα ανοίξουν. Πιστέψαμε σε αυτό που έμοιαζε ότι πάει να πάει να γίνει και ποτέ δεν έγινε».
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατόρθωσε να φθάσει σε αυτό το σημείο εξουσίας και αναγνώρισης, καλλιεργώντας υπομονετικά αλλά και πεισματικά την μοναδική αισθητική και γλώσσα του μέσα από μια σειρά ταινιών που αποτυπώνουν την εικόνα και την Ιστορία της Ελλάδας του. Της Ελλάδας μας. Μιας Ελλάδας που υπάρχει δίπλα μας αλλά που χωρίς τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου ίσως να μην γνωρίζαμε ποτέ. Της Ελλάδας στην «Αναπαράσταση», της Ελλάδας στον «Θίασο», της Ελλάδας στις «Μέρες του '36», της Ελλάδας στον «Μεγαλέξανδρου», στον «Μελισσοκόμο» και στο «Βλέμμα του Οδυσσέα».
Οι σκηνές στο χιόνι από την ταινία «Ο θίασος»
«Είμαι ένας άνθρωπος που ανήκει σε μια γενιά που έχει περάσει από συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους με όλες τις έννοιες και με την απήχηση του ιστορικού παρόντος της εκάστοτε εποχής πάνω στην καθημερινότητα» είχε πει στο Βήμα ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. «Θεωρώ ότι δεν μπορείς να μένεις εκτός και αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά της δικής μου γενιάς κινηματογραφιστών με την σημερινή».
ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ
Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941.
Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, «Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995.
Παρά ταύτα Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.
Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.
Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).
Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011, guardian.co.uk, June 21, 2011).
Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.
Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.
Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.
Αγαπητοί φίλοι,
όπως αναφέρεται παρακάτω από το
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ
ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο
http://www.greece.org/blogs/wwii/
και να υπογράψουν το Αίτημα μας που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών, που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών...
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
-----------------------------------------------------------------------
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική, δυστυχώς, στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα, οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών, τουλάχιστον, να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο, για τα θύματα του Ναζισμού, αλλά, επιτέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφασιστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στις σημερινές συνθήκες, έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.
Για το Εθνικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος
Μανώλης Γλέζος
Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, «Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995.
Παρά ταύτα Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990.
Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.
Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011).
Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011, guardian.co.uk, June 21, 2011).
Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.
Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.
Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.
Αγαπητοί φίλοι,
όπως αναφέρεται παρακάτω από το
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ
ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο
http://www.greece.org/blogs/wwii/
και να υπογράψουν το Αίτημα μας που ζητά από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών, που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών...
ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
-----------------------------------------------------------------------
Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική, δυστυχώς, στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα, οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών, τουλάχιστον, να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο, για τα θύματα του Ναζισμού, αλλά, επιτέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφασιστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στις σημερινές συνθήκες, έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.
Για το Εθνικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος
Μανώλης Γλέζος
ΕΞΙ BΡΑΒΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ
ΕΞΙ BΡΑΒΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ
Στο παρελθόν μια Δημοτική Αρχή της πόλης μας είχε την έμπνευση να καθιερώσει τη θέσπιση έξι βραβείων της Πάτρας με πανελλήνια εμβέλεια ώστε η ιστορία η παράδοση και η κοινωνική ζωή της πόλης να αναδειχθούν ως στοιχεία μιας ασφαλούς ταυτότητας για το αύριο.
Το πρώτο βραβείο με τίτλο «ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της πολιτικής ζωής της χώρας που με την παρουσία του λάμπρυνε την συνέχεια της πολιτικής ιστορίας της Πάτρας και της Αχαΐας.
Το δεύτερο βραβείο με τίτλο «ΠΑΤΡΕΥΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της δημόσιας ζωής της πόλης που η παρουσία του και η προσφορά του στην πόλη θα ήταν μεγάλη, σημαντική και ουσιαστική.
Το τρίτο βραβείο με τίτλο «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της τέχνης, των γραμμάτων και του πολιτισμού γενικότερα που η προσφορά του στην πόλη υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική στη διαμόρφωση της γενικότερης κουλτούρα της.
Το τέταρτο βραβείο με τίτλο «ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της κοινωνικής ζωής της πόλης που διακρίνονταν για την προσφορά του στο συνάνθρωπο, τον συμπολίτη που έχει ανάγκη υποστήριξης, στο παιδί και στην οικογένεια.
Το πέμπτο βραβείο με τίτλο «ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΕΠΑΝΟΣ» το οποίο θα απονέμονταν σε προσωπικότητα του Αθλητικού Κόσμου της Πάτρας που με την προσπάθειά του τιμά την αθλητική ιστορία της πόλης μας και προβάλλει με τη δράση του την ιδέα του «ευ αγωνίζεσθαι» .
Το έκτο βραβείο με τίτλο «ΑΧΑΙΟΣ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ» το οποίο θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της Πάτρας και της Αχαΐας που με την εργασία του και την παρουσία του στο εξωτερικό τιμά τον τόπο καταγωγής του και προβάλλει την ανάπτυξή του.
Μια καλή ιδέα για μια Δημοτική Αρχή και μια πόλη που θέλει να δώσει το στίγμα της προόδου, της ευημερίας και της ανάπτυξης.
Επελέγησαν τότε έξι τομείς δραστηριότητας που κάθε άρχοντας μιας πόλης θα επιθυμούσε να αναπτυχθούν .
Όμως πέρασαν πολλά χρόνια από τη θέσπισή τους και από όσα γνωρίζω μια και ζω σ’ αυτή την πόλη συνεχώς χωρίς να απουσιάσω ποτέ από την πολιτική, πνευματική, οικονομική και κοινωνική ζωή της ,δεν βρέθηκα ποτέ σε μια απονομή μιας παρόμοιας διάκρισης.
Αναλογίζομαι και αναρωτιέμαι τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη μας, μήπως έπαυσαν συμπολίτες μας να επιτυγχάνουν στην πολιτική ζωή της χώρας και ατυχώς δεν βλέπουμε κάποιο πολιτικό πρόσωπο να λαμπρύνει την πολιτική μας ιστορία μας σε επίπεδο πόλης ή νομού;
Έπαυσε η πόλη να αναδεικνύει προσωπικότητες της δημόσιας ζωής που η προσφορά τους στην πόλη να υπήρξε μεγάλη, σημαντική και ουσιαστική ;
Στέρεψε η πόλη από προσωπικότητες της τέχνης ,των γραμμάτων και του πολιτισμού και κανένας δεν βρέθηκε να διακριθεί σ’ όλα αυτά τα χρόνια με την εν γένει πνευματική προσφορά του;
Ξέμεινε τελικά η πόλη μας στην ανάμνηση του φιλοπρόοδου κοινωνικού και ανθρωπιστικού παράγοντα Θεόδωρου Τριάντη ο οποίος δαπάνησε ολόκληρη την περιουσία του κι εκείνη γι’ αυτή τη μεγάλη του προσφορά, του επεφύλαξε μια θέση ανώνυμου τροχονόμου στη διασταύρωση των οδών Aκτή Δυμαίων-΄Οθωνος Αμαλίας και Τριών Ναυάρχων, και ουδείς έκτοτε φιλοδόξησε να είναι διεκδικητής του κατά σειρά τέταρτου βραβείου της πόλης;
Σ’ αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκε μάνα στην Αχαΐα για να γεννήσει έναν αθλητή που με την επίδοσή του στον αθλητισμό να τίμησε την αθλητική ιστορία της πόλης.
Σ’ όλα αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκε κανένας Αχαιός να διακριθεί σ’ ολόκληρη την υφήλιο για να αποτελέσει τον «Πρεσβευτή» της, με την εργασία του και την εν γένει παρουσία του στο εξωτερικό;
Eάν είναι αληθές ότι στην πόλη μας υπάρχει παρόμοια στασιμότητα σε σημείο που να μη κινείται φύλλο, θα πρέπει να αναζητήσουμε το αίτιο αυτής της ακύμαντης λίμνης που ονομάζουμε πόλη του Πατρέα.
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβαίνει σε μια πόλη που αδυνατεί να μαζέψει τα σκουπίδια της ,αδυνατεί να εκλέξει πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου, διαθέτει μια διασπασμένη πλειοψηφία στη Δημοτική της Αρχή, διώχνει από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη τους πνευματικούς της ανθρώπους , που όλη της η συμπεριφορά στηρίζεται στο θυμό, στη διαμαρτυρία, στην αγανάκτηση…
Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια πόλη η όποια απλά οραματίζεται, διατυπώνει προτάσεις, λαμβάνει αποφάσεις και παρ’ όλα αυτά ζει και κινείται στο τέλμα..
Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια πόλη που την προτομή ενός ιστορικού επιτυχημένου Δήμαρχου της απομακρύνει από πλατεία της πόλης και την μεταφέρει σε απρόσιτο απομακρυσμένο και θεοσκότεινο δίστρατο…
Είναι δυνατόν κανείς να περιμένει από αυτή την πόλη την απονομή έστω και ενός από τα παραπάνω θεσπισθέντα βραβεία;
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
Στο παρελθόν μια Δημοτική Αρχή της πόλης μας είχε την έμπνευση να καθιερώσει τη θέσπιση έξι βραβείων της Πάτρας με πανελλήνια εμβέλεια ώστε η ιστορία η παράδοση και η κοινωνική ζωή της πόλης να αναδειχθούν ως στοιχεία μιας ασφαλούς ταυτότητας για το αύριο.
Το πρώτο βραβείο με τίτλο «ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της πολιτικής ζωής της χώρας που με την παρουσία του λάμπρυνε την συνέχεια της πολιτικής ιστορίας της Πάτρας και της Αχαΐας.
Το δεύτερο βραβείο με τίτλο «ΠΑΤΡΕΥΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της δημόσιας ζωής της πόλης που η παρουσία του και η προσφορά του στην πόλη θα ήταν μεγάλη, σημαντική και ουσιαστική.
Το τρίτο βραβείο με τίτλο «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της τέχνης, των γραμμάτων και του πολιτισμού γενικότερα που η προσφορά του στην πόλη υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική στη διαμόρφωση της γενικότερης κουλτούρα της.
Το τέταρτο βραβείο με τίτλο «ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της κοινωνικής ζωής της πόλης που διακρίνονταν για την προσφορά του στο συνάνθρωπο, τον συμπολίτη που έχει ανάγκη υποστήριξης, στο παιδί και στην οικογένεια.
Το πέμπτο βραβείο με τίτλο «ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΕΠΑΝΟΣ» το οποίο θα απονέμονταν σε προσωπικότητα του Αθλητικού Κόσμου της Πάτρας που με την προσπάθειά του τιμά την αθλητική ιστορία της πόλης μας και προβάλλει με τη δράση του την ιδέα του «ευ αγωνίζεσθαι» .
Το έκτο βραβείο με τίτλο «ΑΧΑΙΟΣ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ» το οποίο θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της Πάτρας και της Αχαΐας που με την εργασία του και την παρουσία του στο εξωτερικό τιμά τον τόπο καταγωγής του και προβάλλει την ανάπτυξή του.
Μια καλή ιδέα για μια Δημοτική Αρχή και μια πόλη που θέλει να δώσει το στίγμα της προόδου, της ευημερίας και της ανάπτυξης.
Επελέγησαν τότε έξι τομείς δραστηριότητας που κάθε άρχοντας μιας πόλης θα επιθυμούσε να αναπτυχθούν .
Όμως πέρασαν πολλά χρόνια από τη θέσπισή τους και από όσα γνωρίζω μια και ζω σ’ αυτή την πόλη συνεχώς χωρίς να απουσιάσω ποτέ από την πολιτική, πνευματική, οικονομική και κοινωνική ζωή της ,δεν βρέθηκα ποτέ σε μια απονομή μιας παρόμοιας διάκρισης.
Αναλογίζομαι και αναρωτιέμαι τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη μας, μήπως έπαυσαν συμπολίτες μας να επιτυγχάνουν στην πολιτική ζωή της χώρας και ατυχώς δεν βλέπουμε κάποιο πολιτικό πρόσωπο να λαμπρύνει την πολιτική μας ιστορία μας σε επίπεδο πόλης ή νομού;
Έπαυσε η πόλη να αναδεικνύει προσωπικότητες της δημόσιας ζωής που η προσφορά τους στην πόλη να υπήρξε μεγάλη, σημαντική και ουσιαστική ;
Στέρεψε η πόλη από προσωπικότητες της τέχνης ,των γραμμάτων και του πολιτισμού και κανένας δεν βρέθηκε να διακριθεί σ’ όλα αυτά τα χρόνια με την εν γένει πνευματική προσφορά του;
Ξέμεινε τελικά η πόλη μας στην ανάμνηση του φιλοπρόοδου κοινωνικού και ανθρωπιστικού παράγοντα Θεόδωρου Τριάντη ο οποίος δαπάνησε ολόκληρη την περιουσία του κι εκείνη γι’ αυτή τη μεγάλη του προσφορά, του επεφύλαξε μια θέση ανώνυμου τροχονόμου στη διασταύρωση των οδών Aκτή Δυμαίων-΄Οθωνος Αμαλίας και Τριών Ναυάρχων, και ουδείς έκτοτε φιλοδόξησε να είναι διεκδικητής του κατά σειρά τέταρτου βραβείου της πόλης;
Σ’ αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκε μάνα στην Αχαΐα για να γεννήσει έναν αθλητή που με την επίδοσή του στον αθλητισμό να τίμησε την αθλητική ιστορία της πόλης.
Σ’ όλα αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκε κανένας Αχαιός να διακριθεί σ’ ολόκληρη την υφήλιο για να αποτελέσει τον «Πρεσβευτή» της, με την εργασία του και την εν γένει παρουσία του στο εξωτερικό;
Eάν είναι αληθές ότι στην πόλη μας υπάρχει παρόμοια στασιμότητα σε σημείο που να μη κινείται φύλλο, θα πρέπει να αναζητήσουμε το αίτιο αυτής της ακύμαντης λίμνης που ονομάζουμε πόλη του Πατρέα.
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβαίνει σε μια πόλη που αδυνατεί να μαζέψει τα σκουπίδια της ,αδυνατεί να εκλέξει πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου, διαθέτει μια διασπασμένη πλειοψηφία στη Δημοτική της Αρχή, διώχνει από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη τους πνευματικούς της ανθρώπους , που όλη της η συμπεριφορά στηρίζεται στο θυμό, στη διαμαρτυρία, στην αγανάκτηση…
Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια πόλη η όποια απλά οραματίζεται, διατυπώνει προτάσεις, λαμβάνει αποφάσεις και παρ’ όλα αυτά ζει και κινείται στο τέλμα..
Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια πόλη που την προτομή ενός ιστορικού επιτυχημένου Δήμαρχου της απομακρύνει από πλατεία της πόλης και την μεταφέρει σε απρόσιτο απομακρυσμένο και θεοσκότεινο δίστρατο…
Είναι δυνατόν κανείς να περιμένει από αυτή την πόλη την απονομή έστω και ενός από τα παραπάνω θεσπισθέντα βραβεία;
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ….
Είναι αλήθεια πως κι εγώ έχω στο νου μου και θέλω να κάνω πολλά.
Κάθε μέρα που περνά, μα δεν επαρκεί ο χρόνος.
Τον γεμίζω καθημερινά από τις 6 το πρωί μέχρι τις 2 τη νύχτα.
Κοιμάμαι ανάλαφρα το υπόλοιπο της νύχτας,
και μια ώρα το μεσημέρι.
Όμως θέλω να γράψω, θέλω να πω τα θέλω μου
σε μια κοινωνία κωφάλαλη, σ’ ένα κράτος σκιά,
σ’ έναν συνάνθρωπο που ακούει μόνο τους δικούς του μονολόγους…
Λυπάμαι για τα παιδιά που ήρθαν και που θα’ ρθουν σε μια χώρα
υποταγμένη στους ξένους μα και τους τοκογλύφους…
Λυπάμαι τα παιδιά που θάρθουν σε μια χώρα αγνώριστη,
που δεν θα θυμίζει τίποτα από το ένδοξο πάλαι ποτέ παρελθόν της.
Μόνο σκιές και καπνούς
Όχι από τον ΄Αδη και τις εστίες
αλλά από ραδιενεργά ισότοπα
και εξαϋλωμένα σώματα…
Τι να γράφω σήμερα αλήθεια
για σένα, για μένα ,για το σήμερα και το αύριο
που πια δεν είναι ολότελα δικό μας…
΄Εχεις το δικό σου σήμερα και το δικό μου, αρκεί.
Μη βολοδέρνεσαι στα θέλω σου και στα θέλω μου
στα πρέπει και τα ανούσια πιστεύω…
Βγάλε από μέσα σου το εγωιστικό σύνδρομο
του θέλω όλα δικά μου,
απαρνήσου τα σα και τα εμά
κοίταξε εμπρός όση ώρα είναι ακόμη ο ήλιος στο στερέωμα
ίσως κάτι θα έχουμε να πούμε στους αγέννητους!...
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
Κάθε μέρα που περνά, μα δεν επαρκεί ο χρόνος.
Τον γεμίζω καθημερινά από τις 6 το πρωί μέχρι τις 2 τη νύχτα.
Κοιμάμαι ανάλαφρα το υπόλοιπο της νύχτας,
και μια ώρα το μεσημέρι.
Όμως θέλω να γράψω, θέλω να πω τα θέλω μου
σε μια κοινωνία κωφάλαλη, σ’ ένα κράτος σκιά,
σ’ έναν συνάνθρωπο που ακούει μόνο τους δικούς του μονολόγους…
Λυπάμαι για τα παιδιά που ήρθαν και που θα’ ρθουν σε μια χώρα
υποταγμένη στους ξένους μα και τους τοκογλύφους…
Λυπάμαι τα παιδιά που θάρθουν σε μια χώρα αγνώριστη,
που δεν θα θυμίζει τίποτα από το ένδοξο πάλαι ποτέ παρελθόν της.
Μόνο σκιές και καπνούς
Όχι από τον ΄Αδη και τις εστίες
αλλά από ραδιενεργά ισότοπα
και εξαϋλωμένα σώματα…
Τι να γράφω σήμερα αλήθεια
για σένα, για μένα ,για το σήμερα και το αύριο
που πια δεν είναι ολότελα δικό μας…
΄Εχεις το δικό σου σήμερα και το δικό μου, αρκεί.
Μη βολοδέρνεσαι στα θέλω σου και στα θέλω μου
στα πρέπει και τα ανούσια πιστεύω…
Βγάλε από μέσα σου το εγωιστικό σύνδρομο
του θέλω όλα δικά μου,
απαρνήσου τα σα και τα εμά
κοίταξε εμπρός όση ώρα είναι ακόμη ο ήλιος στο στερέωμα
ίσως κάτι θα έχουμε να πούμε στους αγέννητους!...
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
ΙΔΡΥΣΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ
ΙΔΡΥΣΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ
ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ Α. Σ. Π. Ε.ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
19.01.12
Με επιστολή του που απευθύνει στο Προεδρείο και στα μέλη της Γενικής Συνελεύσεως των μελών της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος η οποία έχει προγραμματισθεί να συνεδριάσει στις 18 Φεβρουαρίου 2012 ο Αντιπρόεδρός της Δικηγόρος Λεωνίδας Μαργαρίτης προτείνει την ίδρυση πολιτικής κίνησης με τον τίτλο: «Πατριωτικό Πολυτεκνικό Κίνημα».
Στην επιστολή του με ημερομηνία 19-1-2012 ο Αντιπρόεδρος της Α.Σ.Π.Ε αναφέρει επί λέξει τα εξής:
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Είναι σχεδόν σ’ όλους σας γνωστό πως είμαι από τους πιο παλιούς εν ενεργεία εκπροσώπους του Πολυτεκνικού Κινήματος στη χώρα μας δεδομένου ότι βρίσκομαι στην υπηρεσία του από το 1982. Υπηρέτησα από το 1982 μέχρι το 2004 μια από τις μαζικότερες οργανώσεις πολυτέκνων της χώρας ( Πατρών) και επί σειρά ετών Γενικός Σύμβουλος και Αντιπρόεδρος της Α.Σ.Π.Ε.
Θα μου αναγνωρισθεί η συσσωρευμένη γνώση και πείρα που απέκτησα στη διαδρομή των χρόνων αυτών. Γνωρίζω συνεπώς τη συμπεριφορά των κατά καιρούς κυβερνήσεων και πως αυτές αντιμετώπιζαν τα προβλήματα των Πολυτέκνων.
Αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες πολιτικές που δημιούργησαν στην κοινωνία την εντύπωση, πως εμείς οι πολύτεκνοι είμαστε προνομιούχοι κάτι που βεβαίως δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα, απεναντίας η εικόνα που παρουσιάζεται ακόμη και σήμερα μέσω των Μ.Μ.Ε. μας εκθέτει στα μάτια των λοιπών πολιτών οι οποίοι μας αντιμετωπίζουν κατά κανόνα με φθόνο και καχυποψία.
Είναι γεγονός πως σε προεκλογικές περιόδους τα κόμματα εξουσίας καταρτίζουν και παρουσιάζουν ειδικά προγράμματα υπέρ των πολυτέκνων υποσχόμενα τα πάντα.
Θύματα των προεκλογικών υποσχέσεων υπήρξαν και οι οικογένειες των τριτέκτων οι οποίοι μετά τις εκλογές αγνοήθηκαν.
Βέβαια κάθε επομένη των εκλογών η μόνη «σύμμαχος» των πολυτέκνων είναι η εκάστοτε αντιπολίτευση.
Αγαπητοί συνάδελφοι, το έτος 1995 ανέσυρα από το αρχείο μου μια επιστολή της Ένωσης Πολυτέκνων Κομοτηνής προς την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολυτέκνων (15-10-1935) με την οποία καταγγέλλονταν η αδιαφορία της πολιτείας για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας και για τα ζητήματα που αφορούσαν τους πολυτέκνους.
Με αυτή την επιστολή διατυπώθηκε για πρώτη φορά η ιδέα - πρόταση για τη δημιουργία Κόμματος των Πολυτέκνων.
Την επιστολή εκείνη τη δημοσιοποίησα(1995) στον τοπικό τύπο και στην εκδιδόμενη από την οργάνωσή μου εφημερίδα, ενώ έλαβε ευρύτατη δημοσιότητα μέσω του περιοδικού «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» (Φύλλο 2.123/12-1-1995).
Έχουν περάσει έκτοτε 77 χρόνια από την αποστολή της επιστολής και 17 από τη δημοσίευσή της. Η κατάσταση των πολυτεκνικών ζητημάτων όπως περιγράφονταν τότε, δεν παραμένει απλώς η ίδια, αλλά έχει περαιτέρω επιδεινωθεί.
Η κακοδιοίκηση, οι σπατάλες, τα πάσης φύσεως και μορφής σκάνδαλα ( Χρηματιστηρίου, Ομολόγων, Υποκλοπών, ΖΗΜΕΝΣ , Βατοπεδίου, κ.α.) και οι ρουσφετολογικοί διορισμοί έχουν φέρει τα προβλήματα των πολυτέκνων στο περιθώριο της πολιτικής και έχουν περιαγάγει τους πολυτέκνους και τις οικογένειές τους σε δεινή οικονομική θέση.
Μετά από την κατάσταση που επικρατεί και τα συνεχώς αυξανόμενα και συσσωρευμένα προβλήματά μας η πρόταση που διατυπώθηκε πριν από 77 ολόκληρα χρόνια είναι και σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρη.
Νέα σκάνδαλα αποκαλύπτονται συνεχώς, ουδείς τιμωρείτε, ουδείς καταδικάζεται, και ουδενός υπαιτίου δημεύετε η περιουσία που αποκτήθηκε σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος όλων μας.
Η χώρα μας κατρακύλησε σήμερα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία. Όμως κανένας δεν μας λέει εξ αιτίας τίνος φθάσαμε εδώ. Ποιος οδήγησε τη χώρα δέσμια στο Δ.Ν.Τ.; Ποιος έφερε τη χώρα σε ελεγχόμενη χρεοκοπία; Ποιος έφερε τους εργαζομένους στα όρια της φτώχιας και τους συνταξιούχους στην απόγνωση; Πως έφτασε η χώρα μας να έχει 1.000.000 ανέργους; Kανένας δεν νοιώθει την ανάγκη να κάνει αυτοκριτική, κανένας δεν νοιώθει την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό λαό ο οποίος σήμερα πένεται.
Θεωρώ ότι δεν πάει άλλο. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια ανοχής και παθητικότητας. «΄Ηγγικεν γαρ ο χρόνος». Ωρίμασαν οι συνθήκες ….
Σας προτείνω λοιπόν να προχωρήσουμε στη διαδικασία ίδρυσης πολιτικής κίνησης με τον τίτλο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΟΛΥΤΕΚΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. (ΠΑ.ΠΟ.Κ.) το οποίο θα προετοιμασθεί αναλόγως για να συμμετάσχει το πρώτον στις προσεχείς Βουλευτικές Εκλογές όποτε διεξαχθούν.
Είναι ευκαιρία και έχουμε τη δυνατότητα να καταγράψουμε σε Πανελλήνια κλίμακα τη δυναμική των πολυτέκνων.
Έχουμε τη δυνατότητα και τη βεβαιότητα, λαμβανομένου υπ’ όψιν και της πασίδηλου αποδοκιμασίας των δύο μεγάλων κομμάτων και της αδυναμίας συνεννοήσεως των λοιπών αριστερών κομμάτων της αντιπολίτευσης να πετύχουμε ένα αξιοσέβαστο αποτέλεσμα.
Θα είναι μια κίνηση που θα μας δώσει τη δυνατότητα και το δικαίωμα να εκτιμήσουμε την περαιτέρω πορεία ενός παρόμοιου εγχειρήματος.
Με όσα ανωτέρω εκθέτω θεωρώ περιττό να τονίσω πως θέτω και τον εαυτόν μου στη διάθεση μίας παρόμοιας κίνησης που τυχόν αποφασισθεί.
Εφόσον η πρότασή υιοθετηθεί από τη Γενική Συνέλευση προτείνω την εκλογή μιας τριμελούς Γραμματείας η οποία θα αναλάβει τον περαιτέρω συντονισμό και θα φέρει εντός ευλόγου χρόνου συγκεκριμένο πλαίσιο δράσης για την υλοποίηση του στόχου μας αυτού.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
Δικηγόρος- Aντιπρόεδρος Α.Σ.Π.Ε.
ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ Α. Σ. Π. Ε.ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
19.01.12
Με επιστολή του που απευθύνει στο Προεδρείο και στα μέλη της Γενικής Συνελεύσεως των μελών της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος η οποία έχει προγραμματισθεί να συνεδριάσει στις 18 Φεβρουαρίου 2012 ο Αντιπρόεδρός της Δικηγόρος Λεωνίδας Μαργαρίτης προτείνει την ίδρυση πολιτικής κίνησης με τον τίτλο: «Πατριωτικό Πολυτεκνικό Κίνημα».
Στην επιστολή του με ημερομηνία 19-1-2012 ο Αντιπρόεδρος της Α.Σ.Π.Ε αναφέρει επί λέξει τα εξής:
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Είναι σχεδόν σ’ όλους σας γνωστό πως είμαι από τους πιο παλιούς εν ενεργεία εκπροσώπους του Πολυτεκνικού Κινήματος στη χώρα μας δεδομένου ότι βρίσκομαι στην υπηρεσία του από το 1982. Υπηρέτησα από το 1982 μέχρι το 2004 μια από τις μαζικότερες οργανώσεις πολυτέκνων της χώρας ( Πατρών) και επί σειρά ετών Γενικός Σύμβουλος και Αντιπρόεδρος της Α.Σ.Π.Ε.
Θα μου αναγνωρισθεί η συσσωρευμένη γνώση και πείρα που απέκτησα στη διαδρομή των χρόνων αυτών. Γνωρίζω συνεπώς τη συμπεριφορά των κατά καιρούς κυβερνήσεων και πως αυτές αντιμετώπιζαν τα προβλήματα των Πολυτέκνων.
Αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες πολιτικές που δημιούργησαν στην κοινωνία την εντύπωση, πως εμείς οι πολύτεκνοι είμαστε προνομιούχοι κάτι που βεβαίως δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα, απεναντίας η εικόνα που παρουσιάζεται ακόμη και σήμερα μέσω των Μ.Μ.Ε. μας εκθέτει στα μάτια των λοιπών πολιτών οι οποίοι μας αντιμετωπίζουν κατά κανόνα με φθόνο και καχυποψία.
Είναι γεγονός πως σε προεκλογικές περιόδους τα κόμματα εξουσίας καταρτίζουν και παρουσιάζουν ειδικά προγράμματα υπέρ των πολυτέκνων υποσχόμενα τα πάντα.
Θύματα των προεκλογικών υποσχέσεων υπήρξαν και οι οικογένειες των τριτέκτων οι οποίοι μετά τις εκλογές αγνοήθηκαν.
Βέβαια κάθε επομένη των εκλογών η μόνη «σύμμαχος» των πολυτέκνων είναι η εκάστοτε αντιπολίτευση.
Αγαπητοί συνάδελφοι, το έτος 1995 ανέσυρα από το αρχείο μου μια επιστολή της Ένωσης Πολυτέκνων Κομοτηνής προς την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολυτέκνων (15-10-1935) με την οποία καταγγέλλονταν η αδιαφορία της πολιτείας για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας και για τα ζητήματα που αφορούσαν τους πολυτέκνους.
Με αυτή την επιστολή διατυπώθηκε για πρώτη φορά η ιδέα - πρόταση για τη δημιουργία Κόμματος των Πολυτέκνων.
Την επιστολή εκείνη τη δημοσιοποίησα(1995) στον τοπικό τύπο και στην εκδιδόμενη από την οργάνωσή μου εφημερίδα, ενώ έλαβε ευρύτατη δημοσιότητα μέσω του περιοδικού «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» (Φύλλο 2.123/12-1-1995).
Έχουν περάσει έκτοτε 77 χρόνια από την αποστολή της επιστολής και 17 από τη δημοσίευσή της. Η κατάσταση των πολυτεκνικών ζητημάτων όπως περιγράφονταν τότε, δεν παραμένει απλώς η ίδια, αλλά έχει περαιτέρω επιδεινωθεί.
Η κακοδιοίκηση, οι σπατάλες, τα πάσης φύσεως και μορφής σκάνδαλα ( Χρηματιστηρίου, Ομολόγων, Υποκλοπών, ΖΗΜΕΝΣ , Βατοπεδίου, κ.α.) και οι ρουσφετολογικοί διορισμοί έχουν φέρει τα προβλήματα των πολυτέκνων στο περιθώριο της πολιτικής και έχουν περιαγάγει τους πολυτέκνους και τις οικογένειές τους σε δεινή οικονομική θέση.
Μετά από την κατάσταση που επικρατεί και τα συνεχώς αυξανόμενα και συσσωρευμένα προβλήματά μας η πρόταση που διατυπώθηκε πριν από 77 ολόκληρα χρόνια είναι και σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρη.
Νέα σκάνδαλα αποκαλύπτονται συνεχώς, ουδείς τιμωρείτε, ουδείς καταδικάζεται, και ουδενός υπαιτίου δημεύετε η περιουσία που αποκτήθηκε σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος όλων μας.
Η χώρα μας κατρακύλησε σήμερα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία. Όμως κανένας δεν μας λέει εξ αιτίας τίνος φθάσαμε εδώ. Ποιος οδήγησε τη χώρα δέσμια στο Δ.Ν.Τ.; Ποιος έφερε τη χώρα σε ελεγχόμενη χρεοκοπία; Ποιος έφερε τους εργαζομένους στα όρια της φτώχιας και τους συνταξιούχους στην απόγνωση; Πως έφτασε η χώρα μας να έχει 1.000.000 ανέργους; Kανένας δεν νοιώθει την ανάγκη να κάνει αυτοκριτική, κανένας δεν νοιώθει την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό λαό ο οποίος σήμερα πένεται.
Θεωρώ ότι δεν πάει άλλο. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια ανοχής και παθητικότητας. «΄Ηγγικεν γαρ ο χρόνος». Ωρίμασαν οι συνθήκες ….
Σας προτείνω λοιπόν να προχωρήσουμε στη διαδικασία ίδρυσης πολιτικής κίνησης με τον τίτλο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΟΛΥΤΕΚΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. (ΠΑ.ΠΟ.Κ.) το οποίο θα προετοιμασθεί αναλόγως για να συμμετάσχει το πρώτον στις προσεχείς Βουλευτικές Εκλογές όποτε διεξαχθούν.
Είναι ευκαιρία και έχουμε τη δυνατότητα να καταγράψουμε σε Πανελλήνια κλίμακα τη δυναμική των πολυτέκνων.
Έχουμε τη δυνατότητα και τη βεβαιότητα, λαμβανομένου υπ’ όψιν και της πασίδηλου αποδοκιμασίας των δύο μεγάλων κομμάτων και της αδυναμίας συνεννοήσεως των λοιπών αριστερών κομμάτων της αντιπολίτευσης να πετύχουμε ένα αξιοσέβαστο αποτέλεσμα.
Θα είναι μια κίνηση που θα μας δώσει τη δυνατότητα και το δικαίωμα να εκτιμήσουμε την περαιτέρω πορεία ενός παρόμοιου εγχειρήματος.
Με όσα ανωτέρω εκθέτω θεωρώ περιττό να τονίσω πως θέτω και τον εαυτόν μου στη διάθεση μίας παρόμοιας κίνησης που τυχόν αποφασισθεί.
Εφόσον η πρότασή υιοθετηθεί από τη Γενική Συνέλευση προτείνω την εκλογή μιας τριμελούς Γραμματείας η οποία θα αναλάβει τον περαιτέρω συντονισμό και θα φέρει εντός ευλόγου χρόνου συγκεκριμένο πλαίσιο δράσης για την υλοποίηση του στόχου μας αυτού.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης
Δικηγόρος- Aντιπρόεδρος Α.Σ.Π.Ε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)