ΕΡΤ: ΜΑΤ εναντίον αξιοπρέπειας.

 Του Στέλιου Κούλογλου

Ήταν αναπόφευκτο. Επί 150 μέρες, οι “τεμπέληδες” και “ανάξιοι” υπάλληλοι της “διεφθαρμένης ΕΡΤ”, με την συμπαράσταση των πολιτών να μειώνεται με το καλοκαίρι και την πάροδο του χρόνου, χωρίς τους “παχυλούς” τους μισθούς των 1200 ευρώ, απλήρωτοι για μήνες, συνέχιζαν να κάνουν κάτι που δεν έχει προηγούμενο στα παγκόσμια ραδιοτηλεοπτικά χρονικά: να εκπέμπουν πρόγραμμα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, πιο άρτιο και  πιο ποιοτικό από το κακέκτυπο της ΕΡΤ που ονομαζόταν Δ.Τ αλλά και από τα ιδιωτικά ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις.

Όχι μόνο δεν έφτανε αυτό, αλλά απειλούσαν ότι θα συνέχιζαν να εκπέμπουν και δήλωναν έτοιμοι να αναλάβουν αυτοί, μια δράκα άξεστων και αλογόκριτων δημοσίων υπαλλήλων που δεν υπακούουν πια σε εντολές, να καλύψουν ραδιοτηλεοπτικά την ελληνική προεδρία στην ΕΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2014. Πως μπορούσε αλλιώς η συντεταγμένη πολιτεία, η δικαιοσύνη των ήξεις-αφήξεις και η κυβέρνηση των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, να αντιμετωπίσει αυτή την ασύμμετρη απειλή, εκτός από το να στείλει τα ΜΑΤ;

Η περίπτωση της ΕΡΤ είναι μια μικρογραφία αυτών που συμβαίνουν σε όλη την χώρα, του εκρηκτικού μίγματος μιας κυβέρνησης ανίκανων και μιας τρόικας ιδεολογικά φανατισμένης. Ανήμπορο να προχωρήσει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις που και η ΕΡΤ πραγματικά χρειαζόταν, το πρώτο συνθετικό του μείγματος έδειξε τον Ιούνιο το πραγματικό του πρόσωπο: μια ακροδεξιά ομάδα που κυβερνά στο Μαξίμου, τόσο άσχετη που δεν μπορεί να προβλέψει ότι όταν ρίχνεις μαύρο στις οθόνες θα έχεις αντιδράσεις. Μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, για να ξέρουν ότι στην Ελλάδα θέλεις 6 μήνες για να ανοίξεις και 12 μήνες για να κλείσεις μια ατομική επιχείρηση. Όχι μια εταιρεία με 2500 υπαλλήλους, τεράστια ακίνητη και κινητή περιουσία, μηχανήματα, αρχεία, λογιστήρια, διεθνείς συμβάσεις, υποχρεώσεις. Πως να τα σκεφτείς όλα αυτά, όταν δεν ξέρεις τι είναι τιμολόγιο;

Το δεύτερο συνθετικό του εκρηκτικού μείγματος είναι οι εκπρόσωποι των δανειστών, που απαιτούν σώνει και καλά τα κεφάλια χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, απλώς επειδή μισούν οτιδήποτε δημόσιο. Έστω και αν με τις συνταξιοδοτήσεις και το πάγωμα των προσλήψεων ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα έχει βρεθεί κάτω από το ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η καταστροφή που συνεχώς προκαλεί το μείγμα είναι συνεχής: από αθέτηση διεθνών υποχρεώσεων, εσόδων από την εισφορά και τις διαφημίσεις το δημόσιο έχασε δεκάδες εκατομμύρια στους πέντε μήνες από το κλείσιμο της ΕΡΤ, όταν μόνο το πρώτο εξάμηνο η εταιρεία είχε κέρδος πάνω από 50 εκατ.

Το ίδιο συμβαίνει στους δήμους που χάνουν τις κλήσεις της δημοτικής αστυνομίας που καταργήθηκε, στις εφορίες που λόγω έλλειψης προσωπικού και διάλυσης δεν μπορούν να ελέγξουν την φοροδιαφυγή, στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια που δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Σε όλη την χώρα, με την ζημιά που προκαλεί αντί για την μεταρρύθμιση η καταστροφή όλου του δημόσιου τομέα, χώρια οι δεκάδες χιλιάδων των ανέργων και των απολυμένων, στους οποίους προστέθηκαν οι 2000 της ΕΡΤ, με τις επιπτώσεις που έχει η ανεργία στην οικονομία, στα ασφαλιστικά ταμεία και την κοινωνική συνοχή.

Το λουκέτο στην αρχή και τα ΜΑΤ στο τέλος της ΕΡΤ δείχνουν για μια ακόμη φορά ότι η χώρα που υφίσταται μια τέτοια θεραπεία-σοκ δεν μπορεί να κυβερνηθεί με κανονικό τρόπο: είναι αναπόφευκτη η μόνιμη παραβίαση των κοινοβουλευτικών κανόνων, οι επιστρατεύσεις, οι αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, η πολιτική ανωμαλία, το συνεχές φλερτ με την αντιδημοκρατική εκτροπή και τέλος ο διεθνής διασυρμός.

Όμως αυτές οι 150 μέρες προσφέρουν και ένα άλλο δίδαγμα. Παρ’  ότι με την πλάτη στον τοίχο, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ συνέχισαν να κάνουν την δουλειά τους και δεν έχασαν την αξιοπρέπεια τους. Για την ακρίβεια, κέρδισαν κατά κράτος τη μάχη της αξιοπρέπειας. Τα πειραματόζωα αντιστέκονται ακόμη.

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΜΠΩΚΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΜΠΩΚΟΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟ
ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Την προσεχή Δευτέρα 11η Νοεμβρίου και ώρα 7 μ.μ. στα πλαίσια των φιλολογικών βραδινών που έχει προγραμματίσει η Εταιρεία Λογοτεχνών σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πατρών, ο Διονύσιος Νικ. Μπώκος θα παρουσιάσει το νέο βιβλίο του με τίτλο:«ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΠΟΣ ».

Πρόκειται για μια εμπεριστατωμένη, ενδελεχή και τεκμηριωμένη ιστορικό-λαογραφική έρευνα για την αγαπημένη του γενέτειρα Μυρσίνη της Ηλείας. Ένα ιστορικό οδοιπορικό που ξεκινάει από την Ομηρική αρχαιότητα διαπερνά την Βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο και φθάνει στις μέρες μας.

Ο Διονύσης Μπώκος είναι ένας άοκνος εργάτης του πνεύματος. Από το 1969 που πρωτοπαρουσιάσθηκε στα γράμματα με συνεργασίες του στις εφημερίδες του Πύργου "Πατρίς" και "Αυγή" συνέχισε να τα υπηρετεί μέχρι σήμερα δημοσιεύοντας ποιήματα, διηγήματα και μελέτες του πάνω σε λαογραφικά θέματα, στις Πατρινές εφημερίδες «Ημέρα», «Πελοπόννησο», «Αλλαγή» και «Γνώμη». Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα 18 βιβλία του, ποικίλου περιεχομένου(ιστορικά, ποιητικά, λαογραφικά, θεατρικά, σατυρικά κ.λ.π.) ενώ εκδίδει για 24ο χρόνο τη μηνιαία εφημερίδα με τον τίτλο: «ΜΥΡΣΙΝΗ».

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ίδιος ο συγγραφέας ενώ θα προλογίσει και θα συντονίσει την εκδήλωση ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης.

Η είσοδος για το κοινό είναι όπως πάντα ελεύθερη.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Tην προσεχή Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013, ο πολυτεκνικός κόσμος της χώρας μας θα γιορτάσει τη μνήμη των Προστατών  Αγίων Μαρτύρων Τερεντίου και Νεονίλλης και των επτά τέκνων τους.

ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ
ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επίτ.Δικηγόρου
Αντιπροέδρου Α.Σ.Π.Ε.
Η γιορτή των Πολυτέκνων φέτος δυστυχώς με την πολιτική εξαφάνισης κάθε εναπομείναντος μέτρου δημογραφικής και κοινωνικής πολιτικής στη χώρα μας. Παρόμοια επίθεση κατά των οικογενειών δεν είχε εμφανισθεί ποτέ από κυβέρνηση της χώρας μας. Μάλιστα αυτή η επίθεση έγινε από τον Πρωθυπουργό που προεκλογικά είχε υποσχεθεί επαναφορά των επιδομάτων και των συντάξεων των πολυτέκνων στο προ των περικοπών ύψος. Οι εξαγγελίες αποδεδείχθηκαν δόλωμα για την υφαρπαγή της ψήφου των πολυτέκνων. Οι διακηρύξεις του ότι «η Ελλάδα δεν γεννάει, γερνάει και ότι η ενίσχυση των Πολυτέκνων δεν είναι σπατάλη, είναι επένδυση στο μέλλον του τόπου» ηχούν πλέον «ως κύμβαλα αλαλάζοντα» .
Η κρίση για την οποία υπεύθυνες είναι οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης οδηγεί τις πολύτεκνες οικογένειες σε αφανισμό. Ας εννοήσουν κάποια φορά οι δήθεν κοπτόμενοι για το μέλλον του τόπου πως οι Πολύτεκνοι δεν στόχευαν στα επιδόματα τους των 44 ευρώ για να αποκτήσουν τα παιδιά , δεν είναι ούτε υπήρξαν ποτέ επαίτες! Οφείλουν επίσης να καταλάβουν πως ο Συνταγματικός νομοθέτης τους υποχρεώνει να επιδεικνύουν ειδική μέριμνα γι’ αυτό τον κόσμο.
Να εννοήσουν ακόμη πως τα επιδόματα που μέχρι πρότινος καταβάλλονταν προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις ίδιες τις οικογένειές. Αποτελούν μία έμμεση μερική επιστροφή του Φ.Π.Α. εξ αιτίας των πολλαπλών αγορών, που πραγματοποιούν, δεν είναι συνεπώς ξένα χρήματα...
Αλήθεια πώς να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας και να πιστέψουμε τις κάθε φορά εξαγγελίες και τις ευχές , ότι δεν είναι διώκτες της πολύτεκνης οικογένειας, όταν:
1.Καταργούν ή δεν επαναφέρουν πλήρως και άμεσα, μέτρα χωρίς κανένα οικονομικό κόστος όπως οι Μετεγγραφές και ή ο διορισμός των πολυτέκνων εκπαιδευτικών ;
2.Εξισώνουν στην καταβολή του χαρατσιού της ΔΕΗ, τον οικογενειάρχη των 4 παιδιών με εκείνον των 14 παιδιών;
3.Δεν μπορούν να εννοήσουν πως τα παιδιά δεν αποτελούν τεκμήριο διαβίωσης… και επιβάλλεται η εφαρμογή ενός δικαίου φορολογικού συστήματος
Παρά τη ομιχλώδη και αποπνικτική οικονομική ατμόσφαιρα που φθάνει στα όρια της ασφυξίας, κατάσταση για την οποία οι πολύτεκνοι ουδεμία ευθύνη φέρουν θα συνεχίσουν να γιορτάζουν την ημέρα αυτή των Προστατών τους Αγίων, με την ελπίδα πως δεν θα περάσουν οι διωγμοί και με την αισιοδοξία πως θα αποτρέψουμε το ξεπούλημα των αξιών και του πλούτου της χώρας μας.
Χρόνια Πολλά στις Πολύτεκνες Οικογένειες της χώρας μας.

EKOIMΗΘΗ Ο ΠΑΤΗΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

1. 
   

   EKOIMΗΘΗ
   Ο ΠΑΤΗΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
   ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΕΚΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ
   
   Στις 26 Οκτωβρίου εκοιμήθη εν Κυρίω ο Μακαριστός Ιερέας π. Δημήτριος Αθανασόπουλος, εφημέριος Εγλυκάδος Πατρών.
   Το σκήνωμα του μεταστάντος Ιερέως μετεφέρθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Εγλυκάδος όπου τελέσθηκε τρισάγιο από το Σεβασμιότατο Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμο, ενώ όλη την νύχτα ιερείς διάβαζαν το Ιερό Ευαγγέλιο .
   Την επομένη 27.10.2013, τελέσθηκε Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή πλήθους ενοριτών στην οποία συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Πατρών . ο οποίος στο τέλος της Θείας Λειτουργίας μίλησε με εγκωμιαστικά λόγια για τον μεταστάντα Ιερέα που σ’ όλη του τη ζωή δόξαζε το Θεό με όλη την δύναμη της ψυχής του και εργάστηκε συστηματικά και άοκνα για την σωτηρία των ανθρώπων.
   Ο Μητροπολίτης Πατρών στο λόγο του τόνισε την μεγάλη ευλογία που είχε ο π. Δημήτριος να φύγει για το ουράνιο ταξίδι του ανήμερα στην ονομαστική του γιορτή. «Προτίμησε αντί της επιγείου εορτής και πανηγύρεως των πρωτοτόκων εν ουρανοίς».
   Σπεύσατε, είπε, να τον χαιρετίσετε διά τελευταία φορά και , να ασπαστείτε το χέρι του με το οποίο σας ευλόγησε, σας μετέδωσε την Θεία Ευχαριστία, σας βάπτισε, τέλεσε τους γάμους σας και προέτρεψε στην αιωνιότητα τα αγαπημένα σας πρόσωπα.
   Τέλος, ευχαρίστησε τον μεταστάντα Ιερέα για ό.τι προσέφερε στην Αποστολική Εκκλησία των Πατρών και γενικότερα στην Εκκλησία του Χριστού και ευχήθηκε να τον αναπαύει ο Θεός εν τη αγήρω αυτόν μακαριότητι.
   Στη Θεία Λειτουργία συλλειτούργησαν, τα εξ αίματος παιδιά του π. Δημητρίου, π. Χαρίτωνας, π. Κων/νος, π. Πέτρος, π. Χρυσόστομος, τα πνευματικά του τέκνα π. Θεόδωρος Κωτσόπουλος και π. Παναγιώτης Θωμάς. Οι Διάκονοι Σεραφείμ, Ιωακείμ, Ιερόθεος και Κων/νος.
   Στην εξόδιο ακολουθία υπήρξε μεγάλη συμμετοχή κόσμου αλλά και πλήθος Ιερέων. Αρκετές φορές ο Σεβασμιότατος διέκοψε την ομιλία του από την συγκίνηση.
   Η ταφή του έγινε στο κοιμητήριο της Εγλυκάδος.
   Ο Κύριος της ζωής ας κατατάξει τον π.Δημήτριο εν κόλποις Αβραάμ…
   Στην πρεσβυτέρα και στα παιδιά του ευχομάσθε την εξ ύψους παρηγορίαν...

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΔΗΜΑΡΧΟ

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΔΗΜΑΡΧΟ
ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Την προσεχή Δευτέρα 4η Νοεμβρίου και ώρα 7 μ.μ. στα πλαίσια των Φιλολογικών Βραδινών της Εταιρείας Λογοτεχνών σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα μιλήσει ο Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεωνίδας Καρνάρος συγγραφέας –ιστορικός ερευνητής με ένα λίαν ενδιαφέρον θέμα. Θα κάνει μια ειδική τιμητικά αναφορά στην αείμνηστη Μαρία Μπότση-Τσαπαλίδα πρώτη ελληνίδα Δήμαρχο στα χρονικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η Μαρίκα Μπότση-Τσαπαλίρα ήταν η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Ελλάδα και πρώην δήμαρχος της Αμαλιάδας, αδελφή των Αργύρη και Νικολάου Μπότση, εκδοτών των εφημερίδων «Ακρόπολις» και «Απογευματινή».Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1904 και πέθανε την 1η Απριλίου 2006. Δραστηριοποιήθηκε στον Σοσιαλιστικό Όμιλο Γυναικών. Σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών και έπειτα στο Μικροβιολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1924 εκλέχθηκε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Σύνδεσμου Ελληνίδων Επιστημόνων, του οποίου υπήρξε και ιδρυτικό μέλος. Το 1927 παρακολούθησε μαθήματα Αστρονομίας στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών. Το Σεπτέμβριο του 1944 μετά την απελευθέρωση της Αμαλιάδας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ο λαός εξέλεξε δια βοής 15μελή Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης μεταξύ των οποίων και την Μπότση-Τσαπαλίρα. Εξι ημέρες αργότερα η Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης υπέδειξε ως δήμαρχο της Αμαλιάδας τη Μαρίκα Μπότση και έγινε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Ελλάδα. Ύστερα από 101 ημέρες στο Δημαρχιακό θώκο παραιτήθηκε και επέστρεψε στο φαρμακείο της.
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης.
Η είσοδος για το κοινό θα είναι ελεύθερη.

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ XΡΗΣΤΟΥ ΑΘ.ΜΟΥΛΙΑ "ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ΕΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩ"

BIBΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

  Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη:  «Φωνή Βοώντος εν Μνημονίω» Δοκίμια.

 Εκδόσεις ΒιβλιοΠΑΝΟΡΑΜΑ  ΗΛΙΔΑ 2013

                                  Σημείωμα Χρήστου Αθαν. Μούλια Δικηγόρου-Συγγραφέα

Στις μέρες μας, ο λήθαργος και η αδιαφορία έχουν επικαλύψει τα πάντα και αποτελούν ενδημικό κοινωνικό νόσημα. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο αγαπητός φίλος Λεωνίδας Μαργαρίτης, «Από τις αισθήσεις που μας χάρισε ο Θεός μεγαλύτερη χρήση κάνουμε της αφής και της γεύσης, ενώ οι άλλες αισθήσεις μας έχουν ατονήσει λόγω μακροχρόνιας αχρησίας». Και συμπληρώνω εγώ. Δεν βλέπουμε και δεν ακούμε ή καλύτερα, δεν θέλουμε να δούμε και να ακούσουμε. Όμως, ευτυχώς υπάρχουν κάποιες λίγες «αγρυπνούσες συνειδήσεις», που δεν εφησυχάζουν. Ένας από αυτούς είναι και ο συγγραφέας του βιβλίου που παρουσιάζουμε απόψε, ο οποίος, δεν είναι αφελής για να πιστεύει στην κυριαρχία του ελληνικού λαού ή ότι αυτοί που αποφασίζουν για το μέλλον της Ελλάδος είναι ανεξάρτητοι και αδέσμευτοι και ότι ενεργούν για το καλό μας και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να το γράψει.

Ο τίτλος του βιβλίου του είναι πολύ επίκαιρος, «Φωνή βοώντος εν Μνημονίω». Εγώ θα πρότεινα, «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω του Μνημονίου», διότι το Μνημόνιο, με το οποίο αλυσοδέθηκε η χώρα μας, το μόνο που έφερε είναι την ερήμωση, σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Ο Λεωνίδας Μαργαρίτης, με την κοφτερή ματιά που επί δεκαετίες ακόνισε στο στίβο της δικηγορίας, προσφέρει στον αναγνώστη έναν τόμο γεμάτο επίκαιρα κριτικά δοκίμια. Τον θλίβει και τον εξοργίζει η ανοχή του κόσμου στα άδικα και ανελέητα μέτρα που επέβαλε και επιβάλει το Κράτος και μας προσκαλεί να θυμηθούμε ότι τα δόντια δεν τα έχουμε μόνο για να μασάμε.

Δεν βλέπει την κρίση μόνο ως κακή οικονομική εξέλιξη, αλλά πρωτίστως ως κρίση θεσμών και αξιών, για την οποία ευθύνονται, η θρησκευτική και η πολιτική ηγεσία. Η τελευταία, στα 189 χρόνια του ελεύθερου βίου του ελληνικού έθνους, το μόνο για το οποίο ενδιαφέρθηκε και ενδιαφέρεται, είναι να κολακεύει τις αδυναμίες και τα ελαττώματα του λαού, για να εξυπηρετούνται οι πελατειακές σχέσεις.

Είμαστε άξιοι της τύχης μας, καταλήγει σ’ ένα από τα δοκίμια, επισημαίνοντας, ότι με το να επανεκλέγουμε τους ίδιους, επιβραβεύουμε την ανικανότητά τους.

Στα περισσότερα δοκίμια, παρότι γράφτηκαν επ’ ευκαιρία κάποιου συγκεκριμένου γεγονότος, προσεγγίζεται με ευρύτητα το θέμα και αυτό τους προσδίδει διαχρονική επικαιρότητα. Στα τέλη του 19^ου αιώνα ο Ροΐδης επισήμανε ότι δεν υπάρχει ανάγκη ψήφισης νέων Νόμων, αλλά τήρησης των υφισταμένων και το φαινόμενο της μη τήρησης των Νόμων συνεχίζει να είναι επίκαιρο στις μέρες μας. Παρά ταύτα, η Βουλή βαυκαλίζεται ότι παράγει νομοθετικό έργο, το οποίο μάλιστα αξιολογεί ποσοτικά, αδιαφορώντας για την τήρηση και την εφαρμογή αυτών που ψηφίζει. Είναι χαρακτηριστικό επ’ αυτού ένα κείμενο του βιβλίου, για την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, η οποία αναγγέλθηκε με τυμπανοκρουσίες και καταργήθηκε πανηγυρικά.

Η χώρα μας βιώνει μία οικονομική κατοχή, για τα αίτια της οποίας ακούμε καθημερινά ένα σωρό εξηγήσεις και δικαιολογίες, από επαΐοντες και μη, που φλυαρούν ακατάπαυστα. Φταίει η φοροδιαφυγή, φταίνε οι κακοί δημόσιοι υπάλληλοι, φταίνε τα Δικαστήρια και άλλα συναφή και όλοι τους έχουν να συστήσουν κάτι, για να αντιμετωπισθεί η κατάσταση. Κανένας όμως δεν αναφέρεται στη διαφθορά, τη γενεσιουργό αιτία όλων των κακών, η οποία έχει διαπεράσει όλα τα κοινωνικά στρώματα. «Οι πολιτικοί μας υπήρξαν πάντα υπέρμαχοι του αγώνα κατά της διαφθοράς, το κατά πόσο αυτός ο αγώνας ήταν ειλικρινής ή μόνο φραστικός, είναι υπόθεση που το αποτέλεσμα τους διαψεύδει», γράφει ο Λεωνίδας Μαργαρίτης και με τη διαπίστωση αυτή συμφωνώ απόλυτα. Όμως, δεν θα υπήρχε η διαφθορά, αν και ο λαός δεν την υπέθαλπε. Και δεν εννοώ τις περιπτώσεις καταχρήσεων και οικονομικών ατασθαλιών, αλλά τη διεκπεραίωση και των πιο απλών καθημερινών ζητημάτων, που βαλτώνουν λόγω δυσλειτουργίας του Κράτους και μας αναγκάζουν να καταφεύγουμε σε πλάγια μέσα. Βέβαια η διαφθορά δεν είναι σημερινό φαινόμενο και δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση να αλλάξει η κατάσταση, όσο κι αν ακούγονται έντιμες φωνές που ζητάνε να ληφθούν μέτρα, διότι είναι η βασική συνιστώσα για τη διατήρηση και αναπαραγωγή των πελατειακών σχέσεων και του νεποτισμού.

Συνήθως οι κρίσεις λειτουργούν συνεκτικά για τις κοινωνίες και αυτό είναι μία θετική παράμετρος. Όμως στην περίπτωση της τελευταίας κρίσης, ένας από τους στόχους αυτών που την προκάλεσαν, ήταν και είναι η αποδόμηση της κοινωνίας και η διάλυση της μεσαίας αστικής τάξης, που αποτελεί τον κορμό του ελληνικού έθνους.

Ο Λεωνίδας Μαργαρίτης δεν είναι μόνο ένας ενεργός πολίτης, που περιορίζεται στον να ερωτά και διαμαρτύρεται. Είναι ένα άτομο που προτείνει, εισηγείται και έχει δώσει δείγματα της αποφασιστικότητάς του, όταν ήταν στην διοίκηση των Πολυτέκνων ή στο Νομαρχιακό Συμβούλιο. Γι’ αυτό και έχουν ιδιαίτερη αξία τα κείμενα του βιβλίου του, διότι, παρά τα όσα υποστηρίζει, δηλαδή ότι θα συνεχίσει να ρωτάει, διατυπώνει και προτάσεις και δίδει και απαντήσεις. Εντύπωση προκαλεί η τελευταία φράση του προς τον υποψήφιο βουλευτή Επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Πύρρο Δήμα, που του εύχεται, «να μη χρειαστεί να μετανοιώσεις για την επιλογή σου». Γνωρίζει πολύ καλά τι συνεπάγεται η ενασχόληση με την πολιτική και την εμπειρία του αυτή την προσφέρει έμμεσα στον Πύρρο Δήμα.

Λήθη – μνήμη είναι δύο λέξεις που χρησιμοποιούνται ανάλογα με τις συγκυρίες. Τελικά θέλουμε να έχει ο λαός μνήμη ή να ξεχνάει; Η έλλειψη μνήμης ευνοεί τους πολιτικούς, αλλά βλάπτει το λαό, ο οποίος αποκόπτεται από το παρελθόν του και γίνεται βορά στο βωμό της παγκοσμιοποίησης.

Ο συγγραφέας είναι συνειδητοποιημένος και υποψιασμένος και αναγνωρίζει ότι «Η Δημοκρατία οχυρώνεται, διασφαλίζεται και λειτουργεί απρόσκοπτα όταν βασίζεται σε θεσμούς που γίνονται σεβαστοί απ’ όλους και οι τυχόν παραβάτες έχουν συνέπειες». Αλλά δεν είναι αισιόδοξος ότι οι παραβάτες θα υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους και αυτό είναι μία μεγάλη, αλλά και μία μελαγχολική αλήθεια.

Τα δοκίμια – επιφυλλίδες που περιέχονται στο βιβλίο, πρωτοδημοσιεύθηκαν σε διάφορες εφημερίδες των Πατρών και της Ηλείας και τα έχει κατατάξει σε πέντε θεματικές ενότητες (πολιτεία, κοινωνία, ευτεκνία, αυτοδιοίκηση και εκκλησία). Όλα έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Την αγωνία του για την πορεία της χώρας μας, η οποία συνοψίζεται στην ακροτελεύτια παράγραφο του τελευταίου κειμένου του βιβλίου, «Ο διάλογος των πολιτισμών, των θρησκειών και του πολιτισμού θα πρέπει να βασιστεί σε μία πολιτισμική πολιτική και σε πρακτικές ηθικής επικοινωνίας που θα έχουν σαν κύριο στόχο την άρση του συστηματικού εξευτελισμού των λαών και των πολιτισμών μας». Μόνο μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία βλέπει φως ο Λεωνίδας Μαργαρίτης, ο οποίος, όπως δηλώνει, θα συνεχίσει να είναι ανυποχώρητος, ελπίζοντας να προκαλέσει την οργή του λαού, δηλαδή την αφύπνισή του. Του εύχομαι να συνεχίσει με την ίδια ζωτικότητα, διότι δυστυχώς είναι λίγοι εκείνοι που έχουν συνείδηση του τι γίνεται γύρω μας και ακόμα πιο λίγοι εκείνοι που δεν έχουν χάσει την αγωνιστικότητά τους και συνεχίζουν να ελπίζουν.

ΑΣΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ Η Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΑΣΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ Η Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΤΑΞΗΣ

«Όταν έναν “ελεύθερο πολίτη”, παρά τη θέλησή του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας πολίτης σ’ ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί μέσα κάμποσο καιρό – όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό θα ονομαστεί “φυλακή”, μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας.

 Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από έναν άλλο, παρά τη θέλησή του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί “στρατιωτική υπηρεσία”, ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας.

 Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέλησή του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματός του, κανένας δεν θα διστάζει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί “είσπραξη αμέσων φόρων” πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου. Κοντολογίς, ό, τι παρουσιάζεται στα μάτια μας ως αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σε επιτακτικό κανόνα».

                                                                                  Rosa Luxemburg

Από το βιβλίο Φρανζ Μέριγκ /Ρόζα Λούξεμπουργκ "Απεργία, Αυθορμητισμός των μαζών" (Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1972)