ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΑΧΑΪΚΑ" ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ

Στους συνδέσμους που σας δίνουμε παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε και να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας τα τεύχη του περιοδικού  "Αχαϊκά". Οι σύνδεσμοι  προστίθενται συνεχώς μέχρι να έχετε την δυνατότητα ανάγνωσης όλων των τευχών.

 ΑΧΑΪΚΑ ,ΤΕΥΧΟΣ 7   >>>>>>  ΕΔΩ

ΑΧΑΪΚΑ , ΤΕΥΧΟΣ 8   >>>>>>  ΕΔΩ

ΑΧΑΪΚΑ , ΤΕΥΧΟΣ 9   >>>>>>  ΕΔΩ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΠΡΑΤΣΙΚΑ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

                                                                                         

ΘΕΑΤΡΟ:   «ΑΠΟΛΛΩΝ»  -ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΠΑΤΡΩΝ

ΕΡΓΟ :«ΜΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΛΕΤ»

Γράφει ο Μανώλης Πράτσικας.

Ο παλιός εκείνος συγγραφέας  Χειμωνάς ήταν μια ιδιαιτερότητα στη Λογοτεχνία. Κυρίως έδενε με μια προσωπική και αυτοδύναμη εννοιολογία την άναρχη αναζήτηση σ’ ένα πρωτοποριακής αισθαντικότητας κείμενο  «ΚΤΙΣΤΕΣ»  σε θέατρο Βουτσινά.

Κατά συνέπεια και ως μεταφραστής στέκεται στο ίδιο και στο όμοιο.

             Αυτό το ΕΓΩ και το ΕΣΥ στην προκειμένη παράσταση είναι ένας κάποιος ψεύτικος Σαίξπηρ.

Η Μοίρα και εδώ ο Αγγλικανισμός  και η παραδοσιακή κακότητα της εποχής είναι για το Χειμωνά προσωπική υπόθεση λογοτεχνικού, αρνητικού όμως οίστρου.

Αποτέλεσμα η εξαφάνιση του Σαιξπηρικού ύφους  και η αλλαγή της εσωτερικής θεώρησης στη έκφραση αλλά και στην σκηνοθετική φόρμα.

Έτσι η παράσταση παρά το μόχθο της, αληθώς επιβεβαιώνεται εκ νέου.

Χειμωνιάτικες αναζητήσεις. Και η Χιροσίμα  και το Μαρινέπαρ στον Κινηματογράφο ασχολήθηκαν και πέρασαν το ΕΓΩ και το ΕΣΥ.

Όμως το θεατρικό εύρημα ήταν η συνδιαλλαγή με το χρόνο και την έστω ολιγόστιγμη μετάβαση λεκτικά από το ένα στο άλλο.

Αυτή  είναι η φιλοσοφία του έργου και την οποία απέρριψε ως συνήθως το κείμενο του Χειμωνά και το παραμέρισμα ως σκηνοθέτηση.

Όσον αφορά τα μουσικά, ίσως εδώ και να δεχόμαστε τη λαϊκή θεατρολογία του Βίλαρ των Παρισίων.

Όμως παραδέχομαι τον προσπάθεια και την υπευθυνότητα του Χειλάκη.  Όμως οι Έλληνες ηθοποιοί βρίσκονται εκτός των τειχών όταν θεατρολογικά ασχολούνται με το Αγγλικό θεατρικό έργο.

Ο Χειλάκης δεν είχε ευκρίνεια ύψους και ήχου στην αλληλεξάρτηση των ρόλων από τον ένα στον άλλο. Σε πολλά σημεία ήταν ένας άκαμπτος αφηγούμενος. Μόνο στην Οφηλία άλλαξε στάση και φωνή.

            Στο Ξαιξπηρικό σκηνοθετικό π.χ. ρούχα, εκείνο που προκάλεσε μερική καλλιτεχνική έκρηξη ήταν η παράσταση τού ΄Ορσον Ουέλς  στη Νέα Υόρκη πιθανώς το 1938-39.

Ο ΄Αμλετ του Χειλάκη μας θύμισε άνισα  τον Λ. Ολίβιε τον Χάουρντ και το  «Οι νύχτες της Οργής» του Σαλακρού  στο θέατρο.

Ειδικότερα σημειώνω ότι η μετάφραση του Χειμωνά ως ένας φιλοσοφικός εμβολιασμός ,ψυχανάλυση  του ΕΓΩ συν ΕΣΥ. ΕΓΩ μείον ΕΣΥ καθώς και η σκηνοθετική οδηγία δεν επέτρεψαν στο Χειλάκη να πλησιάσει τα μεγέθη της γνωριμίας με το Σαίξπηρ.

Και με την ευκαιρία αναμημνίσκομαι ευσεβώς τις απλές και καθαρές μεταφράσεις του Βασίλη Ρώτα.

Το σκηνικό εύρημα με το μακιγιάζ, την παρατεταμένη σιωπή και τον καθρέπτη μας, παραπέμπει ευλόγως στην όμοια ,την παρατεταμένη και την  σχεδόν ίδια σκηνή από το έργο ΑΜΠΙΓΕΡ του Ρ. Χαρτούντ.

Σχετικά με ένα και κάποιο Σαίξπηρ αναφέρω ότι επικαλούμαι τον διαλογισμό. Διάλογος –λόγος του Β. Ρώτα όταν στο κάποτε του ανόητου εκείνου Δεκέμβρη 1944 μίλησε σε μια συγκέντρωση στο ΠΑΛΛΑΣ  του Παγκρατίου και όπου σατίρισε θεατρολογικά τις πολιτικοκοινωνικές αξιώσεις του Σκόμπι.

Τον άκουσα –Ήμουν  κι εγώ εκεί.

ΝΑΙ ΘΑ ΕΦΕΥΓΑ!…

ΝΑΙ ΘΑ ΕΦΕΥΓΑ!…

Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι
επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι
συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς
σεβασμό δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό,τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα - ούτε καν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς - και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο - συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας - να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’ το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.
Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα,
παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει το σκύλο βόλτα - αν τον βγάλει - και δεν διανοείται να μαζέψει τα
κουραδάκια του. Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του
τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια
ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριώροφο και σε κάθε βεράντα
βάζει άλλα κάγκελα - λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως
κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκκο στη φάβα.

Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ' ένα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα.

Το τίμημα που πληρώνουμε γι' αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο.
Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά
κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν
δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω.

Μάρω Κουρή

H ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΡΟΧΑΙΟ

TO KEIMENO THΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

                              Της αδικοχαμένης φοιτήτριας Ειρήνης Τριανταφύλλου

Τα όνειρά μου είναι η προϋπόθεση ή η βάση - αν θέλετε - της επανάστασής μου. Αφήστε με λοιπόν, να ονειρεύομαι.. Εξάλλου η πραγματικότητα που μου προτείνετε δεν είναι και τόσο δελεαστική.
Όλοι μας, αλλά κυρίως όλοι σας, παγιδευμένοι στις υπερβολικές απαιτήσεις των καιρών, στις υπέρμετρες φιλοδοξίες, στον υπερκαταναλωτισμό, έχουμε ξεχάσει την αξία και την δύναμη που κρύβει μέσα του το χάδι, ο ζεστός λόγος, η κουβεντούλα με το φίλο. Πότε επικοινωνήσατε τελευταία φορά με ένα φίλο σας; Πότε ήταν η τελευταία φορά που μιλήσατε χωρίς ενδοιασμούς για όσα σας απασχολούν; Ανθρώπους που νοιάζονται για σας δεν μπορεί παρά να έχετε, όμως επιστήθιους φίλους που μπορείτε να τους εκμυστηρευτείτε τις ανησυχίες σας, τα προβλήματά σας, δεν έχετε. Πολλές φορές - και έχετε δίκιο σ' αυτό - η διάθεση να μοιραστείτε μυστικά έχει αποβεί εις βάρος σας. Οι σύγχρονοι ρυθμοί δεν επιτρέπουν τέτοιου είδους ανοίγματα, όχι μόνο λόγω έλλειψης χρόνου αλλά κυρίως γιατί η εμπιστοσύνη «περίσσευσε».
Γίνατε εσωστρεφείς, θέλοντας να προφυλαχθείτε από τα προβλήματα τρίτων, γιατί είναι τόσα τα δικά σας, που δεν μπορείτε να σηκώστε κι άλλο βάρος. Γίνατε ένα μοναχικό άτομο που ψάχνετε φιλίες μέσω ηλεκτρονικών δρόμων. Η φιλία απόκτησε το δικό της e-mail στο ιντερνέτ!
Εργασία και εγκλεισμός στο σπίτι κατά τις εργάσιμες ημέρες και διασκέδαση με φορτσαρισμένη ιλαρότητα το Σαββατόβραδο, αυτό είναι το πρόγραμμά σας. Α, ξέχασα, θέλετε να βελτιώσετε την εξωτερική σας εμφάνιση και καταφεύγετε σε γυμναστήρια και ινστιτούτα αδυνατίσματος, αυτοαναιρώντας την προσπάθειά σας με υπερκατανάλωση φαγητού και οινοπνευματωδών ποτών.
Δεν χαρακτηρίζεστε από συνέπεια και αλληλεγγύη απέναντι σε φίλους και συγγενείς. Παγιδεύεστε στον απομονωτισμό του προσωπικού σας συμφέροντος, ζώντας μόνοι ακόμα και μέσα στις συντροφιές. Έχετε περιορίσει τις πολιτικές και συνδικαλιστικές σας δραστηριότητες, στις αναγκαίες και ωφελιμιστικές.
Και μέσα σ' όλη αυτή τη σύγχυση, βρίσκετε χρόνο και διάθεση παίρνοντας και το κατάλληλο ύφος να μας κριτικάρετε, με την «αγωνία» και το «ενδιαφέρον» ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σας.
Για σας είμαστε οι καλοπερασάκηδες, οι οκνηροί, οι χωρίς προβληματισμούς νέοι, το δυσοίωνο αύριο στα χέρια του οποίου δεν θέλετε να παραδώστε τον κόσμο (από πότε γίνεται παράδοση και παραλαβή του χάους;).
Για σας αγνοούμε την ιστορία μας, δεν έχουμε ιδανικά αλλά έχουμε βαπτίσει ιδανικό τον υλικό ευδαιμονισμό μας. Για σας δεν αντιμετωπίζουμε με τον δέοντα σεβασμό τις εθνικές επετείους, δε γνωρίζουμε τα ιδανικά της γενιάς του Πολυτεχνείου ή τα γνωρίζουμε τυπικά και θεωρητικά, για να γράψουμε καλή έκθεση, αν και όταν μας ζητηθεί από σας.
Μέσα σ' αυτό το κλίμα και τις λιβελογραφικές κορόνες σας, επιτρέψτε μου να ονειρεύομαι.
Ονειρεύομαι μια γειτονιά, στενό δρομάκι και ζεστοί άνθρωποι. Χαμόγελα και πίκρες και χέρια που σ' αγκαλιάζουν και κάνουν περισσότερα τα πρώτα και λιγότερες τις δεύτερες.
Ονειρεύομαι να «μάθω γράμματα, να γίνω άνθρωπος» όπως λέει και η γιαγιά μου. Να μάθω γράμματα, για να ανοίξει το μυαλό μου και τα μάτια της ψυχής μου και μ' αυτά να αντικρίζω τον κόσμο και τον άνθρωπο.
Ονειρεύομαι να ασκήσω το επάγγελμα που μ' αρέσει, χωρίς να χρειαστεί να «φιλήσω κατουρημένες ποδιές» ή να περάσω από γραφεία πολιτικών, πολιτευόμενων, γραμματέων και γραμματικών.
Ονειρεύομαι να φτιάξω τη δική μου οικογένεια και να μεγαλώσω τα παιδιά μου με τις αρχές και τις αξίες που οι δικοί μου γονείς έδωσαν σε μένα, για να στηρίξω πάνω σ' αυτές την ψυχή μου, το μυαλό και τη ζωή μου.
Ονειρεύομαι να έχω δίπλα μου ανθρώπους αληθινούς, που θα μ' αγαπάνε και θα τους αγαπώ ελεύθερα και κατ' επιλογήν μου.
Ονειρεύομαι να μην ντρέπομαι ως πολίτης, να μη σκύβω το κεφάλι, αλλά να φιλοκαλώ μετ' ευτελείας και να ζω άνευ καχυποψίας.
Ονειρεύομαι να χρησιμοποιώ τη γλώσσα για να λέω «τα σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη» και όχι να «κρύβω λόγια".
Ονειρεύομαι μ' αυτές τις συντεταγμένες να δημιουργήσω το δικό μου κόσμο, τον μικρό και μέγα.
Έχω κλείσει τα αυτιά μου στα κατηγορώ, στη δήθεν συμπάθεια, στη δήθεν επαναστατική διάθεση και ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια και δουλεύω - δουλεύω, για να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα.
Η επανάστασή μου έχει αρχίσει...Την ακούτε;;"
(Πηγή: The Guardian) Δημοσίευμα της  Βρετανικής Guardian,

μετά  τον τραγικό θάνατο της 23χρονης φοιτήτριας Ειρήνης Τριανταφύλλου στο δυστύχημα των Μάλγαρων με το ΚΤΕΛ το οποίο συγκρούστηκε με ένα φορτηγό αναφέρεται σε δημοσίευμα της η Βρετανική Guardian.Το κείμενο είχε δημοσιευθεί σε τοπική εφημερίδα.

ΟΜΙΛΙΑ Δ. MAΡΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΟΜΙΛΙΑ Δ. MAΡΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
  Σήμερα Παρασκευή


Στα πλαίσια των Φιλολογικών βραδινών της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν. Δ. Ελλάδος που γίνονται με τη συνεργασία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, την προσεχή Παρασκευή 17η Ιανουαρίου 2014 και ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα του αναγνωστηρίου της θα μιλήσει ο τέως Σχολικός Σύμβουλος και συγγραφέας Δημήτρης Μαρκόπουλος με θέμα:«Αναζητώντας με αισιοδοξία την ευτυχία »

Ο κ. Μαρκόπουλος έχει μιλήσει και στο παρελθόν από το βήμα της Εταιρείας Λογοτεχνών και δίκαια έχει αποσπάσει τα θετικά σχόλια των πνευματικών ανθρώπων που παρακολουθούν αυτές τις εκδηλώσεις
Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεωνίδας Μαργαρίτης.

Η είσοδος για το κοινό θα είναι ελεύθερη.

O ΛΑΜΠΡΟΣ ΒΡΕΤΤΟΣ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

O ΛΑΜΠΡΟΣ ΒΡΕΤΤΟΣ

ΣΤΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΒΡΑΔΙΝΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Την προσεχή Δευτέρα 20η Ιανουαρίου 2014 και ώρα 7.00 μ.μ. στα πλαίσια των φιλολογικών βραδινών της Εταιρείας Λογοτεχνών που γίνονται σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη θα μιλήσει στο αναγνωστήριό της ο Λογοτέχνης Λάμπρος Βρεττός με θέμα:
«Το ακρωτήριο Λευκάτας και ο ναός του Απόλλωνα(Γιορτές, εξιλαστήριες ανθρωποθυσίες, εκούσιες θανατηφόρες πτώσεις στη θάλασσα των ανυπόφορα ερωτευμένων. Σαπφώ )».
Ποιήματα και αποσπάσματα κειμένων θα απαγγείλει η Φιλόλογος-Θεατρολόγος κ. Σοφία Μορώνη-Αθανασοπούλου.
Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λεωνίδας Μαργαρίτης.
Η είσοδος για το κοινό θα είναι όπως πάντα ελεύθερη.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟ

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟ
                         Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου
                         Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Παιδί μου, τα εβδομήντα χρόνια μου, επιτρέπουν να σε αποκαλώ έτσι. Χτες που περνούσα από την Πλατεία Όλγας, ή άλλως Εθνικής Αντίστασης χωρίς ποτέ κανείς μας να την αναφέρει έτσι στις συναλλαγές του, έστρεψα το βλέμμα μου στο άγαλμα της Ελευθερίας που έστησαν οι γονείς μας θέλοντας να τιμήσουν τους ανώνυμους και αναρίθμητους αγωνιστές της Ελευθερίας μας .

Με έκπληξη συνάμα και θλίψη είδα πως στη βάση του θέλησες να γράψεις με μαύρη μπογιά μια έκκληση για ελευθερία κάποιου συντρόφου σου συνοδεύοντας το μήνυμα με ένα άλφα εντός κύκλου. Πολλές φορές αποφάσιζα να σου γράψω δύο λόγια για τη συνήθη αυτή τακτική σου αλλά κάθε φορά πάντοτε διάφορα άλλα γεγονότα με απέτρεπαν. Όμως αυτή τη φορά αποφάσισα να παραμερίσω άλλα θέματα και να σου γράψω λίγα λιτά και ελεύθερα λόγια αγάπης.
Παιδί μου, θέλησες να εξωτερικεύσεις τη ζωηρή επιθυμία σου, να δοθεί όπως γράφεις λευτεριά σε κάποιο, συγγνώμη που δεν συγκράτησα το όνομα του , αγωνιστή και μέχρι εδώ σωστά σκέφθηκες. Αν δεν βοηθήσεις το συναγωνιστή σου ποιόν αλήθεια θα βοηθήσεις; Όσον αφορά το χώρο που επέλεξες να διατυπώσεις αυτή σου την επιθυμία σου πρέπει να δεχθείς πως έκανες ένα μεγάλο λάθος. Μπορεί να σε παρέσυρε και το όνομα του αγάλματος που συμβολίζει την ελευθερία. Όμως πρέπει να δεχθείς πως στη διάρκεια των αιώνων οι λαοί στην προσπάθειά τους να επικοινωνούν μεταξύ τους, ανακάλυπταν κάθε φορά και νέους τρόπους γραφής και ανάγνωσης αλλά και επιφάνειες πάνω στις οποίες αποτύπωναν τις σκέψεις του και τα μηνύματά τους. Πρώτα στον πηλό έπειτα στο μάρμαρο, κατόπιν στον πάπυρο, μετά στην περγαμηνή, ακολούθως στο χαρτί και τελευταία στην επιφάνεια των υπολογιστών .Αλήθεια θαθελα να μάθω σε ποια εποχή απ’ αυτές επιθυμείς να κατατάξεις τον εαυτό σου; Προσωπικά δεν θα σε κατέτασσα σε καμιά απ’ αυτές. Βέβαια θέλεις να αλλάξεις τα πάντα και δίκιο έχεις. Και εγώ μαζί σου σ’ αυτή τη σκέψη και προσπάθεια, όμως δεν μπορείς να με πείσεις με αυτές τις πράξεις σου που προσβάλλουν την αισθητική μου, την ιστορία της πατρίδας μου, τα πιστεύω μου και τα σύμβολά μου. Δεν μπορείς να πείσεις σχεδόν κανένα να πράξει το ίδιο που κάνεις εσύ γράφοντας πάνω στα αγάλματα της πόλης, στους τοίχους των δημοσίων κτιρίων αλλά και ιδιωτών. Μπορείς να αγωνίζεσαι για τη λευτεριά του συντρόφου σου και κάθε τρείς και λίγο να τρέχεις και να φωνάζεις έξω από τα Δικαστήρια που δικάζεται για πράξεις που η αστική μας δημοκρατία και κοινωνία μας θεωρεί παράνομες και καταδικαστέες.
Ελάχιστοι ασπάζονται τις απόψεις σου ή και κανένας με τον τρόπο συμπεριφοράς και της δράσης σου.
Και για να μη ξεστρατίσει η κουβέντα μας ,θα ήθελα να σε ρωτήσω εάν τιμάς και σέβεσαι τους γονείς και τους προγόνους σου. Αν ναι τότε έχει κάποιο νόημα η κουβέντα μας.
Θα πρέπει όμως να δεχθείς πως με την πράξη σου αυτή τους πρόσβαλες. Και δεν πρόσβαλες μόνον αυτούς ,αλλά και χιλιάδες άλλους προγόνους μας οι οποίοι αγωνίστηκαν και έπεσαν στο πεδίο των μαχών για να κυκλοφορούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Όμως πρέπει να δεχθείς μια και σε θεωρώ σκεπτόμενο άνθρωπο, πως ελευθερία δεν είναι μια λέξη χωρίς περιεχόμενο κι εσύ αυτό το περιεχόμενο το διεύρυνες για τον εαυτό του πολύ πέραν των ορίων σου.
Πρέπει να παραδεχτείς πως δεν κερδίσεις τίποτα με τη συμπεριφορά σου, χάνεις. Μέχρι τώρα δεν είδα κανένα να γκρεμίζει χωρίς να έχει σκεφθεί και να είναι σε θέση να οικοδομήσει κάτι στο ίδιο χώρο. Εσύ και οι σύντροφοι σου θέλετε να τα γκρεμίσετε χωρίς να προτείνετε τι και με ποιο τρόπο, μέσα και δυνατότητες θα οικοδομήσετε. Καλό είναι να το ξανασκεφτείς.