ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ, Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

ισσότερα

 

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ, Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

                                                        

Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ.Δικηγόρου

Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Αλήθεια, ο τίτλος  του σημερινού μας σημειώματος απηχεί την πραγματικότητα που ζει η πατρίδα μας η και σ’ αυτό μας διακρίνει μια  σχιζοφρένεια;

Όταν τα Σκόπια επέλεξαν για τη χώρα τους  το όνομα Μακεδονία, ορθά  και δίκαια  ο Ελληνικός λαός αντέδρασε με συλλαλητήρια, διαμαρτυρίες  και  διακηρύξεις.

Βέβαια υπήρξαν και   δηλώσεις  επαμφοτερίζουσες  και  δηλωτικές της χρόνιας  λήθης που  διακρίνει   τον ελληνικό λαό στην οποία πολλά υπολογίζουν οι πολιτικοί μας για  τη διατήρηση τους στη εξουσία.

Την απάντηση στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων ως Μακεδονία  την έδωσε  με συνέντευξή του στο κανάλι των Σκοπίων ο Βούλγαρος καθηγητής ιστορίας, Μπότζινταρ Ντιμίτροφ- Божидар Димитров, ο οποίος απάντησε σε ορισμένες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις του νοτιοσλάβου δημοσιογράφου Μάριαν Νικολόφσκι ως  εξής :

«Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα σε μια δημοκρατία. Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο πατέρας του, ο Φίλιππος της Μακεδονίας, παρουσιάζονται στις δημόσιες εμφανίσεις τους ως Έλληνες. Η πολιτική τους φιλοδοξία ήταν να δημιουργήσουν ένα τεράστιο ελληνικό κράτος. Κανείς  ηλίθιος, δεν μπορεί μετά από 2.400 χρόνια να τους δώσει άλλη ταυτότητα.

Η αλλαγή της εθνικής ταυτότητας των νεκρών, όπως του βασιλιά Σαμουήλ ή του Γκότσε Ντέλτσεφ είναι ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα του μακεδονισμού, αφού οι άνθρωποι είναι νεκροί και δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Στον πολιτισμένο κόσμο αυτή η πρακτική ονομάζεται Λεηλασία. Στους στρατούς όλου του κόσμου η Λεηλασία τιμωρείται με θάνατο».

Θα αναρωτηθώ κι εγώ μαζί σας, πως σήμερα   ένας , σημαντικός αριθμός χωρών  εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας"; Θα περιορισθούμε να αναφέρουμε στο σημείωμα μας τις εξής: α. Τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (εκτός από την Γαλλία και τις ΗΠΑ):Ηνωμένο Βασίλειο (μέλος της ΕΕ, τουNATOκαιτωνG8)ΛαϊκήΔημοκρατίατηςΚίνας,Ρωσσία(μέλοςτωνG8)

β.Χώρες που αποτελούσαν μέρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας:ΒοσνίαΕρζεγοβίνη,Κροατία(μέλοςτουNATO)Κόσοβο ΜαυροβούνιοΣερβία Σλοβενία (μέλος της ΕΕ και του NATO)

γ. Γειτονικές χώρες εκτός από την Ελλάδα και την Αλβανία: Βουλγαρία (μέλος της ΕΕ και του NATO - αναγνωρίζει τη χώρα μεν, αλλά ούτε τη γλώσσα ούτε την εθνικότητα)

δ. Άλλοι:Αλγερία,  Αυστρία (μέλος της ΕΕ), Καναδάς (μέλος του NATO και των G8), , Κούβα, Δημοκρατία της Τσεχίας (μέλος της ΕΕ και του NATO), , Εσθονία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Ουγγαρία (μέλος της ΕΕ και του NATO),  Ιρλανδία (μέλος της ΕΕ), Ισραήλ, , Λιθουανία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Λουξεμβούργο (μέλος της ΕΕ και του NATO), ,  Νορβηγία (μελος του NATO),  Πολωνία (μέλος της ΕΕ και του NATO), , Ρουμανία (μέλος της ΕΕ και του NATO),  Σλοβακία (μέλος της ΕΕ και του NATO), , Σουηδία (μέλος της ΕΕ), Ελβετία, Τουρκία (μέλος του NATO), κ.α.

 Αλήθεια αυτό το μικρό κρατίδιο κατάφερε να το αναγνωρίσουν με την ονομασία του αυτοπροσδιορισμού του,  τόσα κράτη και εθνικές οντότητες και κυρίως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ,αντίθετα η χώρα μας δεν κατάφερε  να πείσει τους εταίρους της  και συμμάχους της  για να αποτρέψουν το όνομα των Σκπίων ως Μακοδονία αλλά ούτε καν    να οριστικοποιήσει τη δική της  ονομασία ως Ελλάδας και   των κατοίκων της ως Ελλήνων.

Διαπιστώνουμε  ατυχώς πως , άλλοι  μας αποκαλούν Γραικούς, άλλοι Ρωμιούς και άλλοι Γιουνάν .

Προσωπικά θεωρώ πως η ανικανότητα να αρθρώσουμε ένα πειστικό δημόσιο διεθνή λόγο μας   υποχρεώνει  να δεχόμαστε  το όνομα που  εκείνοι ορίζουν και όχι εμείς, ο Ελληνικός  λαός.

Θυμίζει τα παρατσούκλια που στα χωριά χρησιμοποιούν οι κάτοικοι  υποτιμητικά για να ονοματίσουν και να προσδιορίσουν ένα  πρόσωπο για το οποίο μιλούν και στο οποίο αναφέρονται.

Ρωμιός, Ρωμιοσύνη και Ρούμελη είναι  υποτιμητικά ιστορικά  παρώνυμα-παρατσούκλια που υποδηλώνουν τη  πολύχρονη υποταγή στους Ρωμαίους.

Βέβαια οι ξένοι, γνώστες  των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, γνωρίζουν το όνομα Γραικός από τον Ησίοδο και τον Αριστοτέλη. Δεν  φταίνε κατά βάση οι  ίδιοι,  αφού στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και κυρίως την περίοδο την  κακώς ονομαζόμενη Βυζαντινή, αποφεύγονταν η χρήση του ονόματος των Ελλήνων, ως ειδωλολατρών και Εθνικών.

Όμως η ονομασία μας  είναι Έλληνες και η Πατρίδα μας Ελλάδα, όπως αυτή καθιερώθηκε ανά τους αιώνες από φιλοσόφους ,ιστορικούς  τραγικούς ποιητές και Ρήτορες και αυτή η ονομασία επιβάλλεται και καθιερώσουμε διεθνώς.

ΠΩΣ ΕΥΤΕΛΙΣΤΗΚΕ ΤΟΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ                                                        Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου                                                        Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών Δημοψήφισμα  είναι  μια  διαδικασία άμεσης,  ολοκλήρου του εκλογικού σώματος , προκειμένου να επικυρωθεί ή να απορριφθεί μια πρόταση που έχει ιδιαίτερη σημασία για ένα κράτος. Δημοψηφίσματα διοργανώνονται συνήθως για σημαντικά ζητήματα, όπως για την υιοθέτηση νέου Συντάγματος , την επικύρωση νέας Συνθήκης, κ.λπ. Σε πολλές χώρες τα δημοψηφίσματα αποτελούν συνήθη πρακτική, διοργανώνονται εύκολα, με πρόταση βουλευτών ή συλλογή υπογραφών, σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο. Στη χώρα μας σύμφωνα με το εν ισχύει σύνταγμα, δημοψήφισμα μπορεί να διεξαχθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα (άρθρο 44) για κρίσιμα εθνικά θέματα  ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού  των βουλευτών που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Στη νεότερη πολιτική μας ιστορία διεξήχθησαν  τα παρακάτω δημοψηφίσματα:   22ας Νοεμβρίου 1920 Μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Δημητρίος Ράλλης προκήρυξε δημοψήφισμα «περί επανόδου της Α.Μ. του Βασιλέως Κωνσταντίνου εις την Πατρίδαν». Στο δημοψήφισμα της 22ας Νοεμβρίου το ψηφοδέλτιο που ανέγραφε «Κωνσταντίνος» συγκέντρωσε το 98,97% των έγκυρων ψήφων και το «ΟΧΙ» το 1,03%.  13ης Απριλίου 1924 Στις 25 Μαρτίου του 1924 η Βουλή ενέκρινε ψήφισμα «περί εκπτώσεως της Δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας». Το ψήφισμα της Βουλής τέθηκε σε δημοψήφισμα, το οποίο διενεργήθηκε στις 13 Απριλίου. Το «Ναι» συγκέντρωσε το 69,78% των εγκύρων ψήφων και το «Όχι» το 30,02%..  3ης Νοεμβρίου 1935 Μετά το στρατιωτικό κίνημα της 10ης Οκτωβρίου 1935, εγκρίνεται ψήφισμα, με το οποίο καταργείται η Αβασίλευτη Δημοκρατία και ορίζεται η διενέργεια δημοψηφίσματος για την 3η Νοεμβρίου 1935 «περί εγκρίσεως της δια του από 10 Οκτωβρίου ε.ε. ψηφίσματος της Ε' Εθνικής Συνελεύσεως των Ελλήνων επελθούσης μεταβολής του Πολιτεύματος εις Βασιλευομένην Κοινοβουλευτικήν Δημοκρατίαν». Στο δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου, το «Ναι» συγκέντρωσε το 97,87% των εγκύρων ψήφων και το «Όχι» το 2,13%.  1ης Σεπτεμβρίου 1946   Η  κυβέρνηση του Ντίνου Τσαλδάρη διενήργησε  δημοψήφισμα την 1η Σεπτεμβρίου για την επάνοδο του Βασιλιά Γεωργίου Β' .Υπέρ της επανόδου του βασιλιά ψήφισε το 68,40%, ενώ το λευκό συγκέντρωσε το 31,60% των έγκυρων ψήφων. 29ης Σεπτεμβρίου 1968 Η  δικτατορία προκηρύσσει δημοψήφισμα για την επικύρωση του νέου Συντάγματος, που είχε συντάξει επιτροπή υπό τον  Χαρίλαο Μητρέλια και είχε εγκριθεί από το υπουργικό συμβούλιο. Το «Ναι» συγκέντρωσε το 92,10% των έγκυρων ψηφοδελτίων και το «Όχι» 7,89%.  29ης Ιουλίου 1973  Μετά την αποτυχία του βασιλικού κινήματος  (Μάιος 1973), η στρατιωτική κυβέρνηση αποφασίζει την κατάργηση της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση Προεδρικής  Δημοκρατίας. Παράλληλα, προβαίνει και σε τροποποιήσεις του Συντάγματος του 1968.  το οποίο αποφασίζεται να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος. «ΝΑΙ» ψηφίζει το 78,4% του εκλογικού σώματος και «ΟΧΙ» το 21,6%.  8ης Δεκεμβρίου 1974 Μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (23 Ιουλίου 1974)  ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής προκηρύσσει δημοψήφισμα για την οριστική λύση του Πολιτειακού Ζητήματος. Στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου, υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας καταμετρήθηκε το 69,2% των έγκυρων ψήφων και υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας το 30,8%.  5ης Ιουλίου 2015 Στίς  27 Ιουνίου 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τις 5 Ιουλίου, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τους «θεσμούς» (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Το εκλογικό σώμα κλήθηκε να απαντήσει αν εγκρίνει ή απορρίπτει την πρόταση των δανειστών της 25ης Ιουνίου 2015, η οποία προκάλεσε και την αποχώρηση της κυβέρνησης από τις διαπραγματεύσεις. Το κείμενο που αναγραφόταν επί του ψηφοδελτίου ήταν το ακόλουθο: Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται «Reforms for the completion of the Current Programm and Beyond» («Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού») και το δεύτερο «Preliminary Debt sustainability analysis» («Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους»). Όσοι από τους πολίτες της χώρας απορρίπτουν την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΟΧΙ. Όσοι από τους πολίτες της χώρας συμφωνούν με την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΝΑΙ. Οι  πολίτες οδηγήθηκαν στις κάλπες την Κυριακή 5 Ιουλίου,  Το «ΟΧΙ» επικράτησε συντριπτικά με το 61,31% των ψήφων, έναντι 38,69%  που έλαβε το «ΝΑΙ».Mε μόνη τη διαφορά πως το αποτέλεσμα του ΟΧΙ  η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα μετέτρεψε  με τους χειρισμούς της σε ΝΑΙ και αυτό υπήρξε το μεγάλο φιάσκο της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας. Πρόσφατα ο Γεώργιος Παπανδρέου βρήκε σωστό το χρόνο να μας θυμίσει το εγχείρημά του να αποφασίσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος ακριβώς μετά την εμφάνισή του στο Καστελόριζο  την υπογραφή και το μάντρωμα της χώρας μας με  την ψήφιση από τον ίδιο και την Κυβέρνησή του του πρώτου Μνημονίου. Βέβαια διαφεύγει της προσοχής του άλλωστε πρωθυπουργού του 44% ότι όφειλε πρώτα να ρωτήσει τον ελληνικό λαό και μετά να υπογράψει το ξεπούλημα της χώρας.  Έτσι με την εξαγγελία δημοψηφίσματος σε χρόνο εντελώς άσχετο, μετά το δικό μου εγχείρημα πέτυχε   την αρχή της κατηφόρας τόσο του ιδίου όσο και της χώρας  μας. Με αυτά τα δεδομένα ο ένας εκπαραθυρώθηκε μη προκηρύσσοντας έγκαιρα δημοψήφισμα και ό άλλος  εξέπεσε της υπολήψεως και της εμπιστοσύνης του λαού με τον εκφυλισμό του δημοψηφίσματος που ο ίδιος προκήρυξε με το να μετατρέψει το αποτέλεσμα του ΟΧΙ  σε ΝΑΙ… Αυτά θα τα βλέπει  η Αγγλία και να γελά…

OTAN H ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΡΙΖΕ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ετακίνηση στα Εισερχόμενα

Του Τάκη Κατσιμάρδου
Καθώς επισημοποιείται το σχέδιο της Γερμανίας για το ελληνικό χρέος, έχει πολλαπλό ενδιαφέρον μια παρόμοια ιστορία πριν από έξι δεκαετίες. Τότε, που η Ελλάδα χάριζε χρέη στη Γερμανία! Παράδοξο φαντάζει, αλλά έχει συμβεί κι αυτό. Μάλιστα δυο φορές, κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Μια μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κι άλλη στη δεκαετία του 1930.
Από την οπτική αυτή η Ελλάδα ίσως είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, η οποία αφενός μεν ουδέποτε απαλλάχτηκε η ίδια από προπολεμικά χρέη της -σ΄ αντίθεση με το σύνολο των άλλων ευρωπαϊκών χωρών- και συνέχιζε να πληρώνει πολλές δεκαετίες μετά το τέλος των πολέμων. Αφετέρου δε παραιτούνταν ή αναγκαζόταν να παραιτηθεί από νόμιμες συμβατικές και εξωσυμβατικές (πολεμικές καταστροφές στα κατεχόμενα εδάφη, λεηλασίες κ.λπ.) αξιώσεις. Όπως έγινε το 1953 με γερμανικά χρέη προς την Ελλάδα.
Τη χρονιά εκείνη (27 Φεβρουαρίου) συνάπτεται η άγνωστη σε πολλούς σήμερα ?κι όχι μόνο- Συμφωνία του Λονδίνου. Τότε 20 χώρες, με την Ελλάδα ανάμεσά τους, ρύθμισαν τα προπολεμικά εξωτερικά χρέη της Γερμανίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό του δημόσιων και ιδιωτικών δανειακών υποχρεώσεων διαγράφηκε. Το υπόλοιπο μέρος διευθετήθηκε μ΄ εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους: αποπληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου εξόφλησης, χαμηλότατα επιτόκια και «πλαφόν» στο ύψος καταβολής τοκοχρεολυσίων.
ΙΣΤΟΡΙΑ | Όταν η Ελλάδα χάριζε χρέη προς τη δυτική Γερμανία...
Οι σχετικές διεργασίες ξεκίνησαν αμέσως μετά την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας (δυτικής) Γερμανίας. Από τον Οκτώβριο του 1950 ΗΠΑ, Μ. Βρετανία και Γαλλία είχαν συμφωνήσει με τη δυτικογερμανική κυβέρνηση, που διαδέχτηκε το συμμαχικό κατοχικό εξουσίας, για το πρόβλημα χρέους. Η Γερμανία αναγνώριζε τις προπολεμικές και μεταπολεμικές υποχρεώσεις της. Η εκπλήρωσή τους, όμως, θα γινόταν έτσι, ώστε να μην κινδυνεύει η γερμανική οικονομία και κοινωνία με «ανεπιθύμητες επιπτώσεις...».
Αποπληρωμή
Αναγνώριζαν την αρχή ότι η αποπληρωμή του χρέους έπρεπε να είναι ρεαλιστική και να βασίζεται στις οικονομικές δυνατότητες της Γερμανίας.
Έχει σημασία να δούμε πιο αναλυτικά μερικούς από τους όρους της συμφωνίας του Λονδίνου:
Τα συμβατικά συνολικά χρέη της Γερμανίας (προπολεμικά και μεταπολεμικά χωρίς να υπολογίζονται οι πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις) ανερχόταν σε 38,8 δισ. μάρκα. Το ποσοστό αυτό μεταφραζόταν περίπου σε 20%-25% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της.
Το χρέος διαγράφηκε κατά 62,6%.
Η αποπληρωμή του υπόλοιπου προβλεπόταν σε 10 - 30 χρόνια με μάρκα.
Το επιτόκιο κυμαινόταν από 0%-5%. Τα πέντε πρώτα χρόνια, με αρχή το 1953, τα χρέη θα καταβάλλονταν άτοκα.
Η εξυπηρέτηση του χρέους δεν θα ξεπερνούσε το ένα εικοστό των εξαγωγών της. Δηλαδή, θα κατέβαλε ποσά που δεν ήταν ανώτερα του 5% των εσόδων της από το εξαγωγικό γερμανικό εμπόριο. Χωρίς να διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα ή να καταφεύγει σε εξωτερικό δανεισμό για αποπληρωμή του.
Η βασική αρχή ήταν πως η Γερμανία υποχρεωνόταν ν΄ αποπληρώσει το χρέος, που απέμεινε μετά τη διαγραφή, διατηρώντας ένα επίπεδο ανάπτυξης, που θα την καθιστά ικανή ν΄ ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της και να βελτιώνει παραλλήλως το βιοτικό επίπεδο του λαού της. Θα επέστρεφε στη φερεγγυότητα χωρίς ο δρόμος αυτός να περνά μέσα από τη φτώχεια του πληθυσμού της. Επιπλέον, αν η εκπλήρωση αυτών των όρων υπερέβαινε τις πραγματικές δυνατότητές της, θα επανεξεταζόταν η γενική συμφωνία, μ΄ επιμέρους διαπραγματεύσεις.
Από τη γερμανική πλευρά «αρχιτέκτονας» της συμφωνίας ήταν ο Χέρμαν Αμπς. Διοικητής της Deutsche Bank την περίοδο του χιτλερισμού, άτυπος οικονομικός σύμβουλος των βρετανικών δυνάμεων κατοχής στη Γερμανία κι αργότερα συνεργάτης του καγκελάριου Αντενάουερ, αλλά και διοικητής της Dresdner Bank μέχρι τη δεκαετία του 1970. Με «ελληνική δράση», μάλιστα, αφού συμμετείχε κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής στο αναγκαστικό δάνειο του Χίτλερ από την Ελλάδα και στον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος.
Με τις ρυθμίσεις δεν είναι καθόλου περίεργο πως η αποπληρωμή του γερμανικού χρέους έγινε δυνατή πολύ νωρίτερα από το προβλεπόμενο. Μετά την πλήρη εφαρμογή του σχεδίου (1958) το χρέος έπεσε στο 6% του ΑΕΠ. Το 1960 η Γερμανία απαλλάχτηκε από τοκοχρεολυτικές υποχρεώσεις.
Οι νικητές του Β Παγκοσμίου Πολέμου είχαν πάρει «μαθήματα» από τις ανάλογες ρυθμίσεις, που είχαν επιβάλει στην ηττημένη Γερμανία μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε είχαν εξοντώσει το γερμανικό λαό και οδήγησαν στη φασιστικοποίηση της χώρας. Η συμφωνία του Λονδίνου, σε συνδυασμό με το σχέδιο Μάρσαλ, ήταν η βάση για το περίφημο μεταπολεμικό «οικονομικό θαύμα». Η γερμανική οικονομία σημείωσε καταπληκτικές επιδόσεις από τότε. Σε διάστημα δέκα χρόνων το ΑΕΠ διπλασιάστηκε. Ουδέποτε στο μέλλον καταγράφηκαν τόσο υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης όσο τη δεκαετία που ακολούθησε. Η συμφωνία του Λονδίνου θεωρήθηκε τα κατοπινά χρόνια από πολλούς ως πρότυπο λογικής ρύθμισης χρεών κι έγινε σημείο αναφοράς στις διεκδικήσεις φτωχών και υπερχρεωμένων χωρών. Όπως επίσης κι άλλων πρωτοβουλιών έως τις μέρες μας.
Βασική ιδέα
Η βασική ιδέα της ότι ««το ύψος της εξυπηρέτησης του χρέους δεν πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να θέτει σε κίνδυνο, άμεσα μεν την ευημερία των πολιτών της χώρας, μακροπρόθεσμα δε την ανοικοδόμηση της οικονομίας της» έγινε κοινός τόπος σε θεωρητικό επίπεδο. Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες με τις κρίσεις χρέους.
Περιλαμβάνεται ακόμη και σε ψηφίσματα προς το Ευρωκοινοβούλιο. Όπως για παράδειγμα των Πράσινων της Γερμανίας. Πριν από μερικά χρόνια κατέθεσαν πρόταση ψηφίσματος, με την οποία καλούσαν σε μερική απαλλαγή μέρους δανειακών υποχρεώσεων για υπερχρεωμένες και φτωχές χώρες με το ίδιο σκεπτικό. Έχοντας υπόψη, αναφέρουν εκεί , «ότι ο λόγος του 5% της εξυπηρέτησης του χρέους επί των εξαγωγών, που χρησιμοποιήθηκε ως βάση στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για τη Γερμανία, χρησιμοποιείται ως μέγιστο σημείο αναφοράς στο πλαίσιο των διαφόρων οικονομικών προτύπων υπολογισμού για τα οποία θα έπρεπε να είναι η μέγιστη εξυπηρέτηση του χρέους?», καλούν την Ε.Ε. να πάρει ανάλογες πρωτοβουλίες για υπερχρεωμένες χώρες.
Τέτοιες ,όμως, σκέψεις ήταν και εξακολουθούν να είναι «κόκκινο πανί» για τις γερμανικές αρχές, που ξεχνούν το παρελθόν και τη μεγαλύτερη στην ιστορία διευθέτηση διεθνών χρεών για λογαριασμό της Γερμανίας...
Πρωταθλητής στάσεων πληρωμής
Ο Γερμανός καθηγητής οικονομικής ιστορίας Αλμπρεχτ Ριτσλ (διδάσκει σήμερα στο London School of Economics) ήταν ο πρώτος που άνοιξε το τελευταίο διάστημα το δανειακό παρελθόν της Γερμανίας. Αφορμή η στάση της γερμανικής κυβέρνησης στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης και ειδικά της Ελλάδας.
Ο Γερμανός μελετητής, με συνεντεύξεις και άρθρα του, συμπληρώνει δημοσίως ορισμένες λευκές σελίδες για την πρόσφατη και παλιότερη οικονομική ιστορία της Γερμανίας.
Ο πρώτος άξονάς του είναι το Βερολίνο, κάθε άλλο παρά κατάλληλος δάσκαλος για να παραδίδει μαθήματα οικονομίας σε άλλες χώρες:
-Έχει στο παρελθόν του ηχηρές στάσεις πληρωμών. Μία πριν και μία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τρίτη θεωρεί ότι συνέβη το 1990, μετά την επανένωση, όταν η Γερμανία στην ουσία αρνήθηκε να καταβάλει τις «παγωμένες» από το 1953 πολεμικές επανορθώσεις.
- Όχι μία, αλλά αρκετές φορές έχει «κουρευτεί» το εξωτερικό χρέος της. Με πολιτικές αποφάσεις και τους πιο ευνοϊκούς όρους στην παγκόσμια ιστορία. Αυτό έγινε στη διάρκεια του μεσοπολέμου (σ.σ. η Ελλάδα ήταν επίσης μία από τις χώρες που «πλήρωσε» τότε), αμέσως μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953.
«Η Γερμανία, γράφει, έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Τη σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της τη χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τους δύο παγκοσμίους πολέμους παραιτήθηκαν από τεράστια χρηματικά ποσά? Φρόντισαν ακόμη να μη θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση (σ.σ. απειλώντας με εξαίρεση από το σχέδιο Μάρσαλ). Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για τη Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν των δικαιωμάτων τους για αποζημιώσεις».
Αυτές κι άλλες πολλές παρόμοιες επισημάνσεις του Ριτσλ υιοθετούνται ήδη από πολλούς (Γερμανούς και μη).
Το Ελληνο-γερμανικό δανειακό παράδοξο
Οι οφειλέτες μεταμορφώνονται ξαφνικά σε πιστωτές...
Π όσο από το «κούρεμα» του γερμανικού χρέους το 1953 αντιστοιχούσε στην κατεστραμμένη Ελλάδα είναι δυσδιάκριτο. Στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα. Ούτε και τον καιρό υπογραφής της συμφωνίας. Τότε δεν συμμετείχε ελληνική αντιπροσωπία (!) και υπογράφηκε από τον Έλληνα πρεσβευτή στο Λονδίνο Λ. Μελά. Το μόνο, που έγινε γνωστό, ήταν πως «ειδική διάταξις της συμφωνίας προβλέπει τον διακανονισμόν των ελληνικών ιδιωτικών απαιτήσεων κατόπιν αποφάσεως του προς τούτου συσταθησομένου διαιτητικού δικαστηρίου». Υποτίθεται ότι οι διαπραγματεύσεις για τις επιμέρους ρυθμίσεις θα συνεχίζονταν και τ΄ αποτελέσματα θα υποβάλονταν για έγκριση σε Ουάσιγκτον, Λονδίνο και Παρίσι.
Τέτοιο δικαστήριο, ως προς το ελληνικό σκέλος του «κουρέματος», ουδέποτε, βεβαίως, λειτούργησε.
Ίσως σχετικές διευθετήσεις να έγιναν στο πλαίσιο των ελληνογερμανικών συμφωνιών εκείνης της περιόδου. Αν και κάτι παρόμοιο δεν περιέχεται στην πιο σημαντική διμερή συμφωνία της εποχής (Νοέμβριος 1953) ούτε στα επόμενα πρωτόκολλα (Νοέμβριος 1954 και Σεπτέμβριος 1955), με τα οποία αναπτύχθηκε η διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα «για την ανοικοδόμηση της χώρας» μας.
Αντίθετα, λόγος γίνεται σε εμπιστευτικό πρωτόκολλο (Ιούλιος 1957) για χρησιμοποίηση δυτικογερμανικών κεφαλαίων σε μάρκα από τα διαθέσιμα του σχεδίου Μάρσαλ. Αυτό σημαίνει ότι συνάλλαγμα που πήρε δωρεάν η Δ. Γερμανία για την ανάπτυξή της από την αμερικανική βοήθεια εξάγονταν σε μάρκα για επενδύσεις μεγάλων γερμανικών εταιρειών (Krupp, Siemens, Stahlunion Export κ.ά.) στην Ελλάδα! Το κωμικοτραγικό ήταν όμως άλλο. Η Ελλάδα, που χάρισε τα όποια γερμανικά χρέη το 1953, δεν διεκδίκησε και δεν πήρε σε συνέχεια ό,τι είχε δικαίωμα μετά το γερμανικό «κούρεμα» , το 1958 ζητά από τη Δ. Γερμανία κρατικό δάνειο. Παίρνει με όρους αγοράς 200 εκατ. μάρκα για «εκτέλεση έργων υποδομής» και πιστώσεις 400 εκατ. «για τη χρηματοδότηση επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα». Αυτά, την ίδια στιγμή που η Δ. Γερμανία χρωστούσε στην Ελλάδα (υπόλοιπο του «κουρέματος», συν πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις, συν κατοχικό δάνειο του 1942)!
Για τα πολεμικά χρέη η συμφωνία του Λονδίνου πρόβλεπε «πάγωμα» και τη διευθέτησή τους, μέχρι την οριστική λύση του Γερμανικού Ζητήματος. Δηλαδή, όταν και εάν επανενωθεί στο μέλλον η Γερμανία. Στην περίπτωση αυτή θα συγκαλούνταν διεθνής διάσκεψη με αντικείμενο τις επανορθώσεις.
Πώς η Ελλάδα υπέγραψε μια τέτοια συμφωνία εξηγείται μόνο με όρους Ψυχρού Πολέμου και διαίρεσης της Ευρώπης σε καπιταλιστική και σοσιαλιστική. Υπεράνω όλων ήταν τότε ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» και τα συμφέροντα της Ατλαντικής Συμμαχίας, με προχωρημένα φυλάκιό της τη Δ. Γερμανία στην καρδιά της Ευρώπης και την Ελλάδα στα Βαλκάνια.
Όπως το θέτει σήμερα η επίσημη γερμανική ιστορία τότε «με τη βοήθεια των ΗΠΑ στάθηκε δυνατό να αποτραπεί -μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας- η αναζωπύρωση της διαμάχης γύρω από τις πολεμικές αποζημιώσεις»... Αυτό, που δύσκολα εξηγείται είναι η συνέχεια μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990 και τη γνωστή συνθήκη 2+4 (δυο Γερμανίες, ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία και ΕΣΣΔ). Τότε δημιουργήθηκαν οι συνθήκες τόσο για την Ελλάδα όσο και για άλλες χώρες που καταστράφηκαν από τα Γερμανία στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, να λάβουν, έστω ετεροχρονισμένα, τις πολεμικές αποζημιώσεις.
Διάσκεψη, όμως, όπως προβλέφτηκε στο Λονδίνο, δεν συνήλθε. Η Γερμανία θεώρησε και θεωρεί ότι η συμφωνία για την επανένωση δεν έχει νομική ισχύ Συνθήκης Ειρήνης. Πράγμα που δεν ευσταθεί σύμφωνα με τους περισσότερους και εγκυρότερους μελετητές. Έδωσε μόνο ορισμένα ποσά (70 εκατ. ευρώ) και έσπευσε να κλείσει το θέμα. Για την ιστορία το ύψος των πολεμικών αποζημιώσεων που δεν πήρε η Ελλάδα υπολογίζεται από σημερινούς οικονομολόγους σε μισό τρισ. ευρώ...
Μικρό χρονικό μεγάλων υποχωρήσεων
1946 Η Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού αναγνώρισε στην Ελλάδα αξιώσεις για πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις 7,1 εκατ. δολαρίων αγοραστικής αξίας του 1938. Η Ελλάδα ζητούσε τότε 14 εκατ. δολάρια.
1945 1947 Η Ελλάδα στις συζητήσεις για τις επανορθώσεις διαχώριζε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο του 1942 ύψους 3,5 δολ. (πάλι αγοραστικής αξίας του 1938).
1953 Η Ελλάδα, υπογράφοντας τη συμφωνία του Λονδίνου, μένει με την εντύπωση ότι σ΄ αυτή δεν περιλαμβάνεται το κατοχικό δάνειο. Αλλά και δεν το διεκδικεί.
1961 Η Γερμανία συμφωνεί να δώσει στην Ελλάδα 115 εκατ. μάρκα για ορισμένες κατηγορίες θυμάτων (Εβραίοι, αναγκαστική εργασία κ.λπ.). Απ΄ αυτά θα καταβληθούν μόνο 38 εκατ. Στη σχετική σύμβαση αναφέρεται ότι η Ελλάδα δεν παραιτείται από τις πολεμικές αποζημιώσει και το δάνειο. Παρ' όλα αυτά η Γερμανία θεωρεί ότι το «θέμα έκλεισε».
1964 1967 Η Ελλάδα αρχίζει να θέτει ζήτημα κατοχικού δανείου. Αρχικώς (1966) εισπράττει την απάντηση ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είχε νωρίτερα παραιτηθεί. Αργότερα (1967) αναγνωρίζει ότι παραίτηση (προφορικώς ή εγγράφως) δεν υπάρχει.
1974 Επανέρχεται το ζήτημα του κατοχικού δανείου. Η Γερμανία απαντά ότι περιλαμβάνεται στη συμφωνία του Λονδίνου.
1991 1995 Τα ανεπίσημα και επίσημα ελληνικά διαβήματα απορρίπτονται από το Βερολίνο μ΄ επιχειρήματα του τύπου ότι «μισό αιώνα μετά δεν εγείρονται τέτοια θέματα?».
1996 Συγκροτείται Εθνικό Συμβούλιο για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
Σημ. Σήμερα οι επανορθώσεις-αποζημιώσεις, σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας ανέρχονται σε 108,43 δισ. ευρώ, χωρίς τόκους. Το κατοχικό δάνειο, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία σε 54 δισ. ευρώ (πάλι χωρίς τόκους).

OTAN H ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΡΙΖΕ ΧΡΕΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ...

KAΡΕΛΑ ΜΑΡΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν.Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ

                                              KAΡΕΛΑ  ΜΑΡΙΑ

Η Μαρία Καρέλα γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στην Πάτρα. Κείμενα της έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον τοπικό και αθηναϊκό τύπο.

Από το 1992  μέχρι σήμερα, έχουν εκδοθεί τέσσερις συλλογές διηγημάτων της με τίτλους:

-«Αποκοτιές».  Εκδόσεις:  Κούλης. Πάτρα 1993

-«Επιμύθιο Σιωπής»  Εκδόσεις Κούλης. Πάτρα  1995

-«In Memorian» . Εκδόσεις: Κούλης. Πάτρα 1997

-«Τραπέζ»  Εκδόσεις :  Κούλης. Πάτρα 1999 και έξη μυθιστορήματα με τους

-«Πατρινέλλα».Μυθιστόρημα.  Εκδόσεις: ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ Αθήνα 2000

-«Δυο καλοκαίρια στο ονειροδρόμιο». Μυθιστόρημα Εκδόσεις: Κούλης. Πάτρα  2.002

-«Ηλιοβασίλεμα στο Μετζάο». Εκδόσεις: «ΕΛΑΤΗ» Αθήνα 2.004

-«Πέτρινες Μνήμες». Μυθιστόρημα Εκδόσεις: «ΕΛΑΤΗ»  Αθήνα 2006.

-«Το μυστικό της σοφίτας». Μυθιστόρημα. Εκδόσεις: «ΕΛΑΤΗ» Αθήνα 2008  Και

-«…εις τας αυλάς». Μυθιστόρημα Εκδόσεις: «Κ. Μ. ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ». Αθήνα 2011.

«Ο ΚΟΚΚΙΝΟΒΡΑΧΟΣ» Μυθιστόρημα Θρίλερ. Εκδόσεις: «ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ».   Αθήνα 2015

Για τη λογοτεχνική τους δουλειά έχει τιμηθεί και έχει βραβευθεί με χρυσό μετάλλιο και τιμητικό δίπλωμα από την Ένωση Λογοτεχνών και τον Οργανισμό Καλλιτεχνικών -Πολιτιστικών Εκδηλώσεων-19^ου Φεστιβάλ Πάτρας.

 Επίσης έχει τιμηθεί από το «Σπίτι της Ευρώπης»και την Νέα Κίνηση Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Είναι  μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος.

 Είναι  μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ. Ελλάδος και σήμερα Γενική Γραμματέας της.

Είναι  Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελληνοϊταλικής Φιλίας και Έρευνας «Ούγκο Φόσκολο»και του Αχαϊκού Τμήματος του Οργανισμού για τη διάδοση και Διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας.

Έχει  τιμηθεί για την προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα με το παράσημο του Αγίου Ευγενίου της Τραπεζούντας από τον Ισπανό πρίγκιπα Δον Αρκάδιο Κομνηνό-Λάσκαρη.

 Έχει  βραβευθεί για το έργο της από την Αχαϊκή Εταιρεία Μελετών.

Επίσης είναι γνωστή  για το εικαστικό έργο  της, το οποίο    έχει τύχει της αποδοχής μεγάλης μερίδας κοινού και Κριτικών. Επίσης έχει ασχοληθεί ενεργά με τα κοινά του τόπου της.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ ΔΥΜΑΙΩΝ ΣΕ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΝΝΙΝΟΣ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ

                                   ΕΠΙΤ.ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

Τηλ. Γραφ.2610 322901 Κιν.6946 405 993-6976 194 856

e-mail:leomargaritis@gmail.com

site.http//www.leonidasmargaritis.blogspot.com

ΚΑΝΑΡΗ 46    26222 ΠΑΤΡΑ

                                                                Πάτρα-18-6-2016

Αξιότιμο Κύριο

Κώστα Πελετίδη

Δήμαρχο Πατρέων

Ενταύθα

                                  Αγαπητέ μου κ. Δήμαρχε,

Συμπληρώθηκαν  κιόλας πέντε χρόνια από το πέρασμα του αείμνηστου Δημάρχου Πατρέων Θεόδωρου ΄Αννινου στη χώρα των Μακάρων.

Η πληροφορία  του  θανάτου   του   με συγκίνησε ιδιαίτερα. Όχι πως ο Αννινος θα ήταν νικητής και στο πάλεμα με το χάροντα, αλλά να, είχε ταυτισθεί με μία μορφή που παρά τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του και τις αγωνιστικές εμμονές του, είχε δημιουργήσει την εικόνα  ασυμβίβαστου αγωνιστή της Δημοκρατίας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. H συμπάθειά μου στο πρόσωπό του ήταν απεριόριστος, είχα άλλωστε συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο του στις εκλογές του 1978 όταν  συνεργάστηκε με  το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

 Δεν θα αναφερθώ στα έργα του, μια και είναι κατά κανόνα γνωστά στους συμπολίτες μας οι οποίοι  τίμησαν τέσσερις τετραετίες τον   πρώτο Δήμαρχο της χώρας  τον οποίο απομάκρυνε η χούντα των συνταγματαρχών το 1967.

Είχε μία θαυμάσια πνευματική συγκρότηση και εξ ίσου ασυνήθιστο δυναμισμό που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην πόλη.

 Έδωσε νέα πνοή στη διοργάνωση του καρναβαλιού και με  δική του ευρηματικότητα εμπλούτισε τις εκδηλώσεις αυτές με  το δικής του έμπνευσης παιχνίδι του «Κυνήγι του Κρυμμένου Θησαυρού», ενώ συμμετείχε  ενεργά και ο ίδιος  επιλέγοντας τα  θέματα  του θησαυρού προς ανακάλυψη.

Προσπάθησε να δώσει αρχαιοελληνικό χρώμα στα δρώμενα και μέσω του παιχνιδιού να κάνει κοινωνούς τους νέους γνώσεων  πνευματικού  και πολιτιστικού περιεχομένου

Στις δράσεις του, που αξίζει να σημειώσουμε, περιλαμβάνονται επιγραμματικά οι αγώνες του για το Γλαύκο ,για την άμεση ίδρυση του Πανεπιστημίου Πατρών, για την απελευθέρωση της παραλιακής λιμενικής ζώνης από τους φράχτες και την απόδοση της στην πόλη και το λαό της.

Ασυμβίβαστος, μαχητικός και κυρίως έντιμος με τον εαυτό του και τους συμπολίτες του, δεν υποχώρησε ακόμη και στην  ανέντιμη πολεμική που του άσκησαν τα κόμματα που τον στήριζαν.

            Έμεινε αλύγιστος και αμετάθετος στις κρυστάλλινες απόψεις του. Μπορεί η πινακίδα στην Ακτή Δυμαίων που «φώναζε» ΕΔΩ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ να φάνταζε σε κάποιο βαθμό εξωπραγματική και ουτοπική, όμως επεσήμανε και μάλιστα με ένα τόσο εντυπωσιακό τρόπο, πως η πόλη των Πατρών, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας στερείται αεροδρομίου.

Αυτές τις μέρες  αγαπητέ μου Δήμαρχε δίνεις έμπρακτα τον αγώνα, και για αυτό σου πρέπουν  θερμά συγχαρητήρια,  για την αξιοποίηση και απόδοση οριστικά του  θαλάσσιου μετώπου της πόλης. Γι’ αυτό όμως το θαλάσσιο μέτωπο, ο αείμνηστος Θεόδωρος  Αννινος φώναζε από τον Ιούνιο του 1980 όταν με τα χέρια του είχε σχεδιάσει  τη δημιουργία  παραλιακού πάρκου 7.000 στρεμμάτων.

Επειδή σήμερα βρισκόμαστε προς το αίσιο τέλος της παραχώρησης του θαλάσσιου μετώπου στη πόλη  θεωρώ επίκαιρο, να καταχωρήσω τιμώντας την μνήμη του αείμνηστου  αγωνιστή Δημάρχου Θεόδωρου ΄Αννινου το κείμενο που είχε ο ίδιος συντάξει  και τυπώσει πάνω στο σχέδιο για το Παραθαλάσσιο Πάρκο.

Έγραφε τα εξής χαρακτηριστικά:

ΔΗΜΟΣ ΠΑΤΡΕΩΝ

Αυτό το ΠΑΡΚΟ ΣΤΕΡΟYΝ  7.000 Στρέμματα στερούν από την Πάτρα και τους Πατρινούς. για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα μερικών έξυπνων, που εκμεταλλεύονται σχεδόν δωρεάν ολόκληρη την παραλία.

Ποίοι τορπιλίζουν το ΠΑΡΚΟ;  ΠΑΤΡΑ: Η φυλακισμένη πολιτεία.

Όσοι το δέχονται δεν σκέπτονται ούτε την υγεία τους ούτε την υγεία των παιδιών τους. Οι παραλίες είναι για το Λαό! Δεν είναι για εμπόριο, ούτε για δωρεάν παραχώρηση!

-Η επίχωση μπορεί ν’ αρχίσει αμέσως. Όσοι μιλάνε για τεχνικές δυσκολίες κοροϊδεύουν. Τους προκαλούμε σε δημόσια συζήτηση!

-Οι υπόνομοι θα ακολουθούν την επίχωση. Η βρώμα θ’ απομακρυνθεί 300 ή 600 ή 1.000 μέτρα μέσα.

-Το εργοστάσιο, οι εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού λυμάτων, θα γίνουν στην άκρη. Η περιοχή η τωρινή θα παραμείνει άθικτη. Δεν θα γίνουν απαλλοτριώσεις. Τα λεφτά των απαλλοτριώσεων να τα δώσει η Κυβέρνηση για το ΠΑΡΚΟ της Πάτρας. Το κερδισμένο έδαφος, η αξία του, είναι τεράστια, σε σχέση με το μηδαμινό κόστος κατασκευής-επίχωσης.

ΘΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΟΥΝ:Πράσινο, όσο δεν έχει όλη η Πάτρα τώρα, κολυμβητήρια παιδιών, λούνα-πάρκ, παιδικές χαρές, παιδικοί σταθμοί ακόμα αναψυκτήρια, κέντρα κοντά στη θάλασσα -ησυχίας! κ.λ.π. Θα ξεβρωμίσει ο τόπος. Θα φύγει το αίσχος-γιουσουρούμ απ’ όλη τη  παραλία. Θα φύγουν οι αποθήκες μερικών έξυπνων που αποθηκεύουν σχεδόν τζάμπα και κρατάνε τη παραλία δική τους.

Αγαπητοί μου συνδημότες , φωνάξτε, αγωνιστείτε μαζί μας για την υγεία όλων.

Θεόδ. Κ. Αννινος

Δήμαρχος Πατρέων Ιούνιος 1980

Σήμερα τριάντα έξι  χρόνια από τότε και πέντε από την αποδημία του προβάλει έντονα η υποχρέωση να τιμηθεί από την παρούσα Δημοτική Αρχή  ο οραματιστής της απόδοσης του θαλασσίου μετώπου της πόλης μας στο λαό και  της δημιουργίας ενός μεγάλου πάρκου αναψυχής  στο  προ του νέου Λιμανιού τμήμα της παραλιακής λωρίδας.

Αγαπητέ μου Δήμαρχε θα είναι ελάχιστη τιμή προς τον άνθρωπο που υπηρέτησε την πόλη μας για  αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, (δεν υπήρξε άλλωστε  πατρινός που μια φορά στη ζωή του να μην είχε ψηφίσει Αννινο) να δοθεί το όνομα του στο ΠΑΡΚΟ ΤΗΣ ΑΚΤΗΣ ΔΥΜΑΙΩΝ.

          Αυτή η χειρονομία θα αποτελέσει και για τη Δημοτική Αρχή ένα ζήτημα τιμής και ένα αιώνιο μνημόσυνο του Δημάρχου των Πατρέων Θεόδωρου ΄Αννινου.

       Θέλω να πιστεύω πως την πρότασή μου αυτή σιωπηρά αποδέχεται η πλειοψηφία των  συμπολιτών μας.

              Άλλωστε  θα αποδώσετε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι…

Με φιλικούς χαιρετισμούς και ιδιαίτερη τιμή

Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

τ. Δημοτικός -Νομαρχιακός Σύμβουλος

Πρόεδρος Εταιρείας Λογοτεχνών

ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

                                                                    ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ  ΠΑΤΡΑΣ

                                                         Λεωνίδα Γ.Μαργαρίτη Επιτ.Δικηγόρου

                                                         Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Κατά το παρελθόν μια Δημοτική Αρχή  είχε την ιδέα και την έμπνευση να καθιερώσει τη θέσπιση έξι βραβείων με πανελλήνια εμβέλεια, έτσι ώστε η ιστορία, η παράδοση και η κοινωνική ζωή της πόλης να αναδειχθούν σαν στοιχεία μιας ασφαλούς ταυτότητας για το μέλλον της.

Το πρώτο βραβείο έφερε τον τίτλο: «ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ»    και θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της πολιτικής ζωής της χώρας που με την παρουσία του στην πολιτική σκηνή, θα λάμπρυνε την συνέχεια της ενδιαφέρουσας πανελληνίως πολιτικής ιστορίας της πόλης και της Αχαΐας.

Το δεύτερο βραβείο με τον τίτλο: «ΠΑΤΡΕΑΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της δημόσιας ζωής της πόλης ,που η παρουσία του και  η προσφορά του σ’ αυτή θα ήταν μεγάλη, σημαντική και ουσιαστική.

Το τρίτο βραβείο με τίτλο: «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα των Γραμμάτων της Τέχνης και του Πολιτισμού γενικότερα, που η προσφορά του θα ήταν ιδιαίτερα σημαντική στη διαμόρφωση της γενικότερης κουλτούρα της.

Το τέταρτο βραβείο με τον τίτλο: «ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της κοινωνικής ζωής της πόλης που θα  διακρίνονταν  για την προσφορά του στο συνάνθρωπο, το συμπολίτη που έχει ανάγκη στήριξης, στο παιδί και την οικογένεια.

Το πέμπτο βραβείο με τίτλο:«ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΕΠΑΝΟΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα του αθλητικού κόσμου της πόλης που με τις προσπάθειές του τιμά την αθλητική ιστορία της και προβάλλει με τη δράση του την ιδέα του «εύ αγωνίζεσθαι».

Το έκτο βραβείο με τίτλο: «ΑΧΑΙΟΣ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ» θα απονέμονταν σε προσωπικότητα της πόλης ή της Αχαΐας που με τη δράση του και την παρουσία του στο εξωτερικό τιμά τον τόπο της καταγωγής του και προβάλλει την ανάπτυξη του.

Αυτά τα βραβεία αποτελούσαν μια υπέροχη ιδέα για μια πόλη που θα’ θελε να δώσει το στίγμα της προόδου, της ευημερίας και της ανάπτυξης, εφτά τομείς που οποιαδήποτε δημοτική αρχή θα επιθυμούσε να αναπτυχθούν  και να αποτελέσουν αφετηρίες επιτυχίας και ευτυχίας των πολιτών της.

           Πέρασαν όμως έκτοτε  δεκατέσσερα χρόνια από την θέσπιση αυτών των βραβείων και από ότι θυμάμαι, δεν  βρέθηκα σε μια απονομή παρόμοιας διάκρισης σε κάποιο ή κάποιους συμπολίτες .

           Αναλογίζομαι τι ακριβώς συμβαίνει σ’ αυτή την πόλη;

Έπαυσαν οι συμπολίτες να επιτυγχάνουν στην πολιτική ζωή της χώρας έπαυσε η πόλη να αναδεικνύει προσωπικότητες της δημόσιας ζωής που η προσφορά τους υπήρξε μεγάλη σημαντική και ουσιαστική;

Στέρεψε η πόλη από προσωπικότητες των γραμμάτων, των τεχνών και του πολιτισμού;

Ξέμεινε τελικά η πόλη μας στην ανάμνηση και μόνο ενός φιλοπρόοδου κοινωνικού παράγοντα όπως ο αείμνηστο Θεόδωρος Τριάντης, που δαπάνησε  ολόκληρη την περιουσία του για αγαθοεργίες;

Σ’ αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκε στην πόλη μας Μάνα να γεννήσει έναν Αθλητή που η επίδοσή του να τίμησε την αθλητική ιστορία της πόλης;

Σ’ όλα αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκε Αχαιός να διακριθεί στο εξωτερικό για να αποτελέσει τον Πρεσβευτή μας με την εργασία του και την εν γένει διάκριση του στο εξωτερικό;

Εάν είναι αληθές ότι στην πόλη μας υπάρχει μια παρόμοια στασιμότητα  και πλήρη ακινησία, πρέπει ίσως να αναρωτηθούμε και να ανησυχήσουμε  αλλά και να αναζητήσουμε τα αίτια της ακύμαντης λίμνης  του Πατρέα.

Αναρωτιέμαι πως μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας και να μας διακρίνει μια απάθεια και αναποφασιστικότητα.

Αλήθεια τι μπορεί να περιμένει κανείς  από μια πόλη η οποία  τιμώρησε  το  μέγιστο των Δημάρχων της,  μεταθέτοντας  την προτομή του σε  μια αθέατη γωνία, ουσιαστικά εξορίζοντάς τον, από μια κεντρική πλατεία  όπου τον είχε στήσει η αγάπη και εκτίμηση του λαού της πόλης μας.

Είναι δυνατόν να περιμένει κανείς  από αυτή την πόλη την απονομή και ενός έστω από τα παραπάνω βραβεία.

Το σημειώνω και θλίβομαι…

                           ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ  ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

                   Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου

       Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών                              

               Η Αμερικανίδα Sorona Smart Dodd από την Ουάσιγκτον εμπνευσμένη από την καθιέρωση παγκόσμιας ημέρας γιορτής   της μητέρας το 1910 θέλησε να τιμήσει και  τον πατέρα της.

 Αυτός ήταν ο πρώτος εορτασμός που έγινε παγκοσμίως.

         Έκτοτε  καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της και συνεχίζει  με την παγκόσμια γιορτή της μητέρας το Μάη να ακολουθεί μια αντίστοιχη γιορτή  του πατέρα τη δεύτερη Κυριακή του  Ιουνίου κάθε χρόνου.

             Στη  μητέρα  είναι αφιερωμένα  ποιήματα ,ύμνοι και  τραγούδια, μελέτες ,   άρθρα, ψηφίσματα και διακηρύξεις.

           Ζωγράφοι έχουν εμπνευσθεί και έχουν φιλοτεχνήσει  θαυμάσιους   πίνακες και  μουσικοσυνθέτες   έχουν συνθέσει επιτυχημένες  μελωδίες.

 Αποδίδουν με πολλούς  τρόπους, την   τιμή που της οφείλουμε   για την μεγάλη και σημαντική  προσφορά της. Οι ίδιες βεβαίως  τιμές  αρμόζει να αποδίδονται  και στη μορφή του Πατέρα.

 Όμως  η γιορτή στη μορφή του Πατέρα είναι   λιγότερο ή και  σχεδόν άγνωστη.

΄             «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου για να γίνεις μακροχρόνιος επί της γης», σημειώνει, μια από τις  εντολές  του Θεού.( Έξοδος Κ19).

             Χρειάζεται  άραγε   επιβράβευση  για  να τιμά   το παιδί, τους γονείς;

              Χρειάζεται ανταμοιβή για  τη στοργή που   αφειδώλευτα του προσφέρθηκε και του προσφέρεται ;

            Δεν κατανόησα  ποτέ, αυτό  το επιτακτικό    της εντολής.

            Ο Πατέρας, είναι ο  άγρυπνος φρουρός της οικογένειας ,ο στυλοβάτης της λογικής, ο κατ’ εξοχήν  καθημερινός αγωνιστής  για την εξασφάλιση των απαραίτητων,   κυρίως παλαιότερα, αλλά  και σήμερα  σε πολλές περιπτώσεις.

 Ο  Πατέρας είναι ο πρώτος δάσκαλος, που  θα διδάξει τα παιδιά  με  γνώσεις    και κυρίως με το παράδειγμά του.  Εκείνος θα σωφρονίσει με  τη συμπεριφορά του και τον τρόπο του.

          Πρόσωπο που  επιβάλει το σεβασμό  και  την εκτίμησή μας,  πρόσωπο   άξιο της ευγνωμοσύνης μας.

          Η παρουσία του  πάντα και παντού   έντονη, τόσο εντός όσο και εκτός   της κατοικίας,  όπου κυρίως δραστηριοποιείται το μέγιστο  χρόνο της ζωής του.

         Αγωνίζεται  εντίμως και αξιοπρεπώς. Δεν  διακατέχεται   από φόβο  η   δειλία .Είναι εκείνος που ξεχνά την κούραση της μέρας και παραμερίζει τις πίκρες της ζωής στη θέα των μελών της οικογένειας.

           Φίλος των παιδιών του ,  ακριβοδίκαιος κριτής των όποιων  αντιθέσεων και αντιδικιών τους, αλλά     και  ειρηνοποιός   στις διενέξεις  τους.

           Αποστολή του ισότιμη και  ισάξια  εκείνης  της Μητέρας, είναι επιφορτισμένος κι εκείνος  να  σταλάξει στις ψυχές  των παιδιών του τις αρετές που διακρίνουν ένα υπεύθυνο και χρήσιμο στην κοινωνία   πολίτη.

           Αναλαμβάνει  τη στήριξη  τών  αδύναμων, ανίσχυρων και ευάλωτων  παιδιού του,  καλείται να  τους  εμπνεύσει    τις αρετές της   εργατικότητας,  της ειλικρίνειας, της καλοσύνης, της  ευγένειας  της ευσέβειας,  της δικαιοσύνης,  της μετριοφροσύνης, της  ειλικρίνειας, της  αλληλεγγύης και της  αγάπης στο συνάνθρωπο .

Πατέρας! ο αχθοφόρος της καθημερινότητας, ο ακούραστος κι εργώδης . Δεν μεμψιμοιρεί,  δεν  διακατέχεται από αδιαφορία, αλλά  οπλισμένος με αισιοδοξία, δύναμη, σιγουριά και θάρρος αντιμετωπίζει με δυναμισμό και καρτερικότητα τα οποία προβλήματα.  

Μπορεί ο δρόμος της ζωής  να είναι ανηφορικός ,δύσκολος και πολλές φορές δύσβατος.

Μπορεί  να μην αποφασίζει μόνος του όπως παλαιότερα,  όμως  συνεχίζει και  παραμένει  ο  άνθρωπος των λογικών επιλογών.

Μπορεί να μην  εκδηλώνει τον συναισθηματισμό του σε  στιγμές που η συγκίνηση πνίγει τη μιλιά του, προτάσσει  όμως τη λογική θεώρηση των πραγμάτων και  περιστάσεων και  δίνει λύσεις που διευκολύνουν τη ζωή ,  τονώνουν  την ψυχική  και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών.

Ο παγκόσμιος εορτασμός  είναι μια μέρα που  ο καθένας σκέπτεται το δικό του πατέρα. Όσοι  είναι  τυχεροί, θα  είναι σε θέση να του αποδώσουν  την οφειλόμενη  τιμή. Οι  υπόλοιποι   που ο χρόνος σταμάτησε να υφαίνει το μύθο της ζωής του πατέρα τους,  υπάρχει  πάντα και παντού η σκιά του,   μια βαθύτατη  εικόνα ανάμνησης, μια  ευλαβική αναπόληση,  ένα  κανδήλι που καίει , ένα κερί , ένα λουλούδι  σεβασμού  κι ευγνωμοσύνης για  τον μεγάλο απόντα.

Ε