ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

 ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

                                                     Λεωνίδα Μαργαρίτη

Αυτές τις μέρες της γιορτής των Χριστουγέννων, την παραμονή, επέστρεψα κι εγώ στη δική μου προσωπική Βηθλεέμ .

Ήταν για μένα μια  επώδυνη επιστροφή. Στον τόπο της φάντης υπήρχε πλέον ένα τουβλόκτιστο κτίριο, που δεν θύμιζε το φτωχικό πατρικό μου.

 Είχε κατασκευαστεί με τα χρόνια  κι ένας μανδρότοιχος που δεν θύμιζε καθόλου τον πρόχειρα με καλάμια και σύρμα  περιφραγμένο κήπο της νόνας μου.

  Για να μπεις σε εμπόδιζε μια σιδερόφραχτη πόρτα κι έπρεπε να διαθέτεις κλειδιά  για να τη διαβείς.

 Όλα αυτά δεν θύμιζαν τίποτα η σχεδόν τίποτα από εκείνα τα χρόνια  τα μετά τη γέννηση μου .

Το σημαντικότερο ήταν πως τόσο η νόνα μου  είχε φύγει πρώτη, την ακολούθησε  η μητέρα μου, στο κατόπι  τελευταίος ο πατέρας μου.

 Κι όμως μια μαγνητική έλξη με έφερνε σ’ αυτά τα χώματα, χρονιάρα μέρα παραμονή Χριστουγέννων .

΄Ηρθαμε προσκυνητές  με τη γυναίκα μου, λες κι ένα φάντασμα  μας έσπρωχνε  προς τα εκεί.

Φέραμε  μαζί μας , μια αγκαλιά λουλούδια  για να τ’ αποθέσουμε τιμητικά στον τόπο που είχαν ενταφιαστεί οι πρόγονοί μας ,προσδοκώντας, κι αυτοί , την ανάσταση, όπως  έγραφε και η επιτάφιος μαρμάρινη πλάκα.

Η  Φανή, η γυναίκα μου, κατευθύνθηκε στο Κοιμητήριο και επιμελήθηκε να τοποθετήσει τα άνθη  στο υπάρχον βάζο.

Εγώ πήρα τα κλειδιά την εξώθυρας και κατευθύνθηκα στο σπίτι που αποτελούσε μέχρι του θανάτου τους, κατοικία των γονέων μου.

 ΄Ανοιξα την κυρία είσοδο   και επιμελήθηκα να πάρω λάδι για το κανδήλι,  λουμίνια, κερί και αναπτήρα.

 Στη συνέχεια πήγα  στο κοιμητήριο προκειμένου να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία  αφής του καντηλιού και προσφοράς των λουλουδιών.

 Ήταν ήδη νύχτα και η παραμονή στο χώρο  αυτό του κοιμητηρίου, σίγουρα στον οποιονδήποτε, προκαλούσε  δέος και  φόβο.

 Η Φανή είχε ήδη αλλάξει το νερό του ανθοδοχείου και με περίμενε.

 Με το ψάξιμο των αναγκαίων, είχα  καθυστερήσει λίγο  να πάω κοντά της.

 Άκουσε κάποια στιγμή  ένα  θόρυβο σε  ένα απροσδιόριστο  σημείο του Κοιμητηρίου .

Θεώρησε πως ήμουν εγώ και με φώναξε. Μία άγνωστη φωνή της απάντησε: «δεν είμαι ο Λεωνίδας», βέβαια δεν δήλωσε περαιτέρω  στοιχεία του.

 ΄Οποιος κι αν άκουγε  τη φωνή μέσα στην νύχτα και μάλιστα στο κοιμητήριο  θα νόμιζε  πως πρόκειται για   φάντασμα.

Αμέσως  μετά έφτασα κι εγώ στον τόπο των τάφων των προσφιλών  γονέων και  προγόνων.

 Είχα φροντίσει όταν διαμόρφωσα και έστησα το ταφικό μνημείο να συμπεριλάβω όλα τα ονόματα των προγόνων μου, κι  εκείνων που δεν γνώρισα, όσο και εκείνων που  γεύθηκα τον πόνο του αποχωρισμού τους.

΄Εριξα το ανάλογο λάδι στο καντήλι, τοποθέτησα το λουμίνι στην καντηλήθρα, άναψα το κερί που είχα φέρει  μαζί μου με τον αναπτήρα  και το φως  σκορπίσθηκε στο περιβάλλον του κοιμητηρίου με ιλαρότητα.

Τέλος τοποθέτησα  το κερί που κρατούσα  στην υποδοχή   που είχε προβλεφθεί γι’ αυτό το σκοπό  προ του τάφου, έκανα τον σταυρό μου, και σιωπηλά ψιθύρισα    στους αγαπημένους  μου: καλά Χριστούγεννα και καλή αντάμωση.

 Αποσυρθήκαμε φορτισμένοι συναισθηματικά  από το χώρο του κοιμητηρίου ικανοποιημένοι όμως  από την εκπλήρωση μιας ενδόμυχης επιθυμίας για μια αθόρυβη επιμνημόσυνη  δέηση και μία επιτάφια  ιεροτελεστία για απόδοση τιμής στους προσφιλείς μας.

        Ανήμερα στη γιορτή με το άκουσμα  της πρώτης καμπάνας  ξεκινήσαμε για το ναό της Αγίας Παρασκευής  για να συμμετάσχουμε και παρακολουθήσουμε την Χριστουγεννιάτικη θεία λειτουργία.

Ο παπά-Κώστας είχε προλάβει και είχε διατυπώσει την πρόσκληση του να είμαι  παρών,  να στελεχώσω το δεξιό αναλόγιο, γνωρίζοντας πως και άλλη φορά  τον είχε ικανοποιήσει   το ψάλσιμο μου.

Μπήκαμε στο ναό  με την έναρξη  του εξάψαλμου που  διάβαζε με επιτυχία η πρεσβυτέρα  άλλωστε  ήταν  εγκρατής να ψάλλει τον εξάψαλμο… στον παπά της.

          «Χριστός Γεννάται δοξάσατε» , περάσαμε στις καταβασίες ένα ποίημα που μου θύμιζε τα σαρανταλείτουργα που συμμετείχαμε  μικρά παιδιά από το Δημοτικό ακόμη αλλά και το Γυμνάσιο, με τον    αδελφό Κώστα και  τον  Αρχιμανδρίτη  παπά-Ιγνάτιο  που κι εκείνος είχε φύγει πριν  πενήντα  χρόνια στη γιορτή

 της Αγίας Παρασκευής

Περάσαμε στους Αίνους και το Δοξαστικό που έψαλα στον πλάγιο του δευτέρου ήχο, σύμφωνα με  μουσική του πρωτοψάλτη Πάνου Νικολουτσόπουλου που είχε αποτυπωθεί στο μυαλό μου από εκείνα τα χρόνια.

            Ακολούθησε η δοξολογία που έψαλε στο δεύτερο ήχο ο  Βασίλης, επιχώριος πρωτοψάλτης.

            Τότε ήταν που κάθισα  να ξεκουραστώ στο δεξιό κάθισμα του αναλογίου και η ματιά μου έκανε βόλτα στον αριστερό  χώρο στις θέσεις  των γυναικών.

 Η ματιά μου εστιάσθηκε εκεί  που συνήθως τέτοια μέρα κάθονταν με ευλάβεια και  ιδιαίτερη  θεοσέβεια η μητέρα μου και παρακολουθούσε την χριστουγεννιάτικη θεία λειτουργία.

 Αν και είχε φύγει απ’ τη ζωή, αρκετά χρόνια πριν, δεν ήθελα να θυμάμαι πότε,  με το βλέμμα μου αυτή τη μέρα τη Χριστουγεννιάτικη την αποζητούσα σ’ εκείνο το χώρο.

 Η  φαντασία μου έπλαθε τη μορφή της και μου την παρουσίαζε ολοζώντανη στα μάτια μου.

 Είχα ήδη βρεθεί ενώπιος ενωπίω με την αγαπημένη μου μητέρα, τη μάνα μου, την αγαπημένη μου μάνα που δεν έλειψε ποτέ από το προσκέφαλό μου όταν αρρώσταινα η είχα κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Ήταν ο φύλακας Άγγελος μου, ήταν ο άνθρωπος που μοιραζόμουν τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου.

 Σήμερα Χριστουγεννιάτικα μου έκανε τη χάρη και ήρθε μόνο και αποκλειστικά στη θεία λειτουργία να με δει και να την δω. Ίδιο το φάντασμά της.

 Έκλεισα τα μάτια μου, προκειμένου να σιγουρευτώ πως δεν κοιμάμαι ούτε κι  ονειρεύομαι . Ακόμη και όταν έκλεινα τα μάτια  εκεί, βρίσκονταν στη θέση της όπως και όταν τα άνοιγα,  και με παρακολουθούσε.

Την έβλεπα να είναι ευχαριστημένη που με έβλεπε να είμαι καλά και να ψάλλω τους Χριστουγεννιάτικους ύμνους όπως τότε…

Έμεινα για αρκετή ώρα σε κατάσταση ύπνωσης και έκστασης. Την είδα και πάλι να μου χαμογελά και να μην παίρνει τα μάτια της από πάνω μου.

Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι το τέλος της θείας λειτουργίας σταμάτησα να ψάλλω.

 Κάθισα  όπως και πριν στο κάθισα του δεξιού αναλογίου και παρασύρθηκα στις φαντασιώσεις μου, τόσο πολύ που στο τέλος στο «μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» πήρα μαζί μου την αγάπη της μητέρας μου και διέγραψα οριστικά το φόβο, αφού αυτός ο φόβος νικήθηκε από την αγάπη της, το φάντασμά της ,τη μέρα  των  Χριστουγέννων…

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΙΕΡΕΩΝ- IΕΡΟΨΑΛΤΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΟΡΟΙΒΟΥ ΗΛΕΙΑΣ ΤΕΛΕΣΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ  ΙΕΡΕΩΝ- IΕΡΟΨΑΛΤΩΝ ΤΟΥ  ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΟΡΟΙΒΟΥ ΗΛΕΙΑΣ ΤΕΛΕΣΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

Λίγες μέρες προ της εορτής της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Παρασκευής(26/7/2016) και με το αιτιολογικό  της  συμπλήρωσης πενήντα χρόνων από την ημέρα  ενδημίας του μακαριστού  Αρχιμανδρίτη  Ιγνατίου Λάλου εφημερίου της κοινότητας Κοροίβου Ηλείας ο οποίος σημειωτέον  κηδεύθηκε πριν ακριβώς πενήντα χρόνια  κατά την ημέρα της εορτής της  Αγίας Παρασκευής, ο εκ Κοροίβου καταγόμενος  Δικηγόρος των Πατρών Λεωνίδας Μαργαρίτης  με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα του    υπέβαλε την ιδέα και την παράκληση   στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ηλείας κ.κ.Γερμανό όπως με τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από την κοίμηση του αοιδίμου Αρχιμανδρίτη Ιγνατίου Λάλου  εφημερίου της ενορίας Αγίας Παρασκευής τελεστεί στη μνήμη του Αρχιερατικό μνημόσυνο.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης  όταν έλαβε γνώση του μηνύματός  αυτού (1-8-2016) το  διαβίβασε  στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής Κοροίβου με την ευχήν να πραγματοποιηθεί κάποια εκδήλωση σε κατάλληλο χρόνο στη  μνήμη του αειμνήστου π.Ιγνατίου Λάλου,αλλά και πάντων των εκ Κοροίβου Κληρικών και σπουδαίων Ιεροψαλτών  όπως έγραφε με την προϋπόθεση  να συνεννοηθούν μαζί του,

.

Τελικά

την Κυριακή 18^η Δεκεμβρίου ε.ε. στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής  Κοροίβου Γαστούνης Ηλείας  ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας λειτούργησε πλαισιωμένος  από δύο ιερείς   τέλεσε το Ιερό Μνημόσυνο. Στο τέλος αναφέρθηκε στους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την εκδήλωση και το χρέος που έχουμε όλοι μας έναντι των κεκοιμημένων και δη των πνευματικών μας Πατέρων.

Αποτελεί χρέος ιερό και καθήκον επιβεβλημένο, είπε στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος, να προσευχόμαστε για την ανάπαυση των ψυχών εκείνων, οι οποίοι με την ιερατική χάρη και δωρεά που έλαβαν από τον Θεό, μας αναγέννησαν δια του μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας ξεκούρασαν δια του μυστηρίου της Μετανοίας, μας τροφοδότησαν δια του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Αγίασαν την ύπαρξή μας, τη ζωή μας, τα έργα μας με τις αγιαστικές πράξεις της Εκκλησίας μας.

Μας δίδαξαν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Μας παρέλαβαν από την κοιλιά της μητέρας μας και μας συμπαραστάθηκαν, μας ενίσχυσαν, μας καθοδήγησαν καθ’ όλη την επί γης πορεία μας και τέλος βεβαίως εξακολουθούν να προσεύχονται για την ανάπαυση των ψυχών μας και μετά την κοίμησή μας.

Η τοπική μας Εκκλησία συναγμένη στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας υπό τον Επίσκοπο, προσέφερε την αναίμακτη λατρεία υπέρ των «εν μακαρία τη λήξει γενομένων Ιερέων, Ιερομονάχων, Ιεροδιακόνων, Μοναχών και Μοναζουσών νεωκόρων ιεροψαλτών επιτρόπων και ευεργετών». Αυτών που ακολούθησαν την σταυρική πορεία του καθήκοντος και της αποστολής τους, αυτών που κράτησαν στα χέρια τους το πυρφόρο Σώμα του Χριστού και δεν κάηκαν. Αυτών, που «τον Αμνόν του Θεού κηρύξαντες και προς την ζωήν την αγήρω και αΐδιον μετατεθέντες».

Μετά τη λήξη της θείας λειτουργίας και του Ιερού Μνημόσυνου το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο μετά του προέδρου του τοπικού διαμερίσματος του Δήμου Πηνειού Φωτίου Λάλου(ανεψιού του Αρχιμανδρίτη Ιγνατίου) προσέφεραν καφέ και γλυκίσματα στο πνευματικό κέντρο του τοπικού διαμερίσματος.

Πρέπει να σημειώσουμε την παρουσία του τέως προέδρου του τοπικού διαμερίσματος Κοροίβου Διονυσίου Λιναρδοπούλου και του  Προέδρου της Εταιρείας Λογοτεχνών Ν.Δ.Ελλάδος χωριανού μας Λεωνίδα Μαργαρίτη.

Συγχαίρουμε υιικώς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας για την χρεωστική και διδακτική  πρωτοβουλία του και ευχόμαστε ο Θεός των πνευμάτων και πάσης σαρκός, να αναπαύει τις ψυχές των κεκοιμημένων ιερέων ιερομονάχων ιεροψαλτών, νεωκόρων, επιτρόπων και ευεργετών  εν τη αγήρω μακαριότητι,  και όπως  επί της γης εν τη Εκκλησία του λειτουργούς αυτούς κατέστησε, ούτω και εν τω ουρανίω θυσιαστηρίω Του να τους αναδείξει.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;         Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα. — Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;   Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.         Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;         Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν. —Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,  και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη  στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.         Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί         τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε         για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί         τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα. — Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν  σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·  γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,  και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·  γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια  μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·         και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους. —Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα  να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;         Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·         κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες. — Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία  κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).  Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,  κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;         Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.         Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,         και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.                                __  Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.  Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

                            

                                                                          ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΛΕΒΗ ΗΛΕΙΑΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 1829

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΛΕΒΗ  ΗΛΕΙΑΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 1829

                              Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ.Δικηγόρου

                              Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών

Μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της ελεύθερης Ελλάδας από τον Ιωάννη Καποδίστρια έγιναν με απόφαση του οι πρώτες εκλογές 1829  για την εκλογή αντιπροσώπων οι οποίοι θα συμμετείχαν σε μια τέταρτη Εθνοσυνέλευση   όπως ο ίδιος είχε υποσχεθεί.

Η Εθνοσυνέλευση πραγματοποιήθηκε στο Άργος από την 1^η Ιουλίου μέχρι την 6^η Αυγούστου 1829.

Στη συνέλευση αυτή έλαβαν μέρος αντιπρόσωποι των Επαρχιών ανάλογα με τη δύναμη εκάστης οι οποίοι ορίσθηκαν μετά από ψηφοφορία των κατά οικισμό αντιπροσώπων.

Από  την επαρχία Γαστούνης στην οποία ανήκε και ο οικισμός Κελεβή αναδείχθηκαν τέσσερις υποψήφιοι (Γεώργιος Σισίνης, Αναγνώστης Ματσούκας, Διονύσιος Κλοκανάς και Αθανάσιος Ζήσιμος).

Οι εκλογές αυτές έγιναν στο χώρο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής(ναό  κοιμητηρίου) υπό την εποπτεία του ιερέως της ενορίας ονόματι Ιωάννη,(στο πρακτικό εκλογής δεν σημειώνεται επίθετο,προφανώς κάποιος πρόγονος της οικογένειας Παπαγιανόπουλου) και του τότε  δημογέροντα  Αναγνώστη Παπαναστασοπούλου.

Το πρακτικό εκλογής των αντιπροσώπων, τα ονόματα των πολιτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία και τα αποτελέσματα των εκλογών έχουν καταγραφεί ,προφανώς από τον ιερέα ο οποίος έκανε χρέη και  υπεύθυνου γραμματέα της εφορευτικής επιτροπής.

Το πρακτικό αυτό ανήκει στο Αρχείο Καποδίστρια, Υποαρχείο Γενικής Γραμματείας, Φάκελος 199 και φέρει ταξινομικό αριθμό 361.

Αντίγραφο αυτού του εγγράφου αποκτήσαμε από  ευγενική προσφορά του συμπατριώτη(από το Μπρουμα-σημερνή Ηράκλεια Αρχαίας Ολυμπίας) Φιλολόγου-Ιστορικού Ερευνητή  και υποψηφίου διδάκτορα του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών Σωτήρη Καράμπελα τον οποίο και από  αυτή τη θέση  ευχαριστούμε.

Πρέπει να σημειώσουμε πως στο πρακτικό αυτό έχουν καταχωρηθεί η ονομασία του οικισμού , η ημερομηνία εκλογής, τα ονόματα των συμμετασχόντων κατοίκων  στη διαδικασία εκλογής, τα ονόματα των υποψηφίων και παραπλεύρως τις θετικές και αρνητικές ψήφους που έλαβε καθένας από αυτούς.

Τέλος το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας επικυρώθηκε με την υπογραφή στο τέλος του εγγράφου του Ιερέα και του Δημογέροντα του οικισμού και συγκεκριμένα του Παπα-Ιωάννη και του Αναγνώστη Παπαναστασόπουλου.

Το κείμενο του πρακτικού είναι γραμμένο με τόνους και  ορθογραφικά λάθη  κι έτσι θα το παραθέσουμε ως έχει:

1:  Ιερεας   Ιωανις

2:  αναγνώστης Παπαναστασόπλος

3 :  διονισιος αναστόπλος

4 :   αναγνοστις  ντουλαβερις

5 :    θεοδορος  Κασελάς

6 :    Γεόργιος Παπα χαραλαμπόπλος

7 :    διονισιος  Νικολουτζόπλος

8 :     νικολακης  Καπαρέλις

9  :    Κοφεντζής Φιδιόγαμπρος

10:    Γιανάκης  Φλιγκούρος

11 :    διμίτρις μανηάς

12 :    Γιοργις ρουμελιοτόπλος

13:   αναστάσης  Κολοβερδής

14:  θεοδορίς  τζιμπέρις

15:  Νικολός Κεφαλούρος

16 :  Παναγιώτις Κελαβίτζος

17 :  αθανασις  Σελάς

18 :  στάθις   Καυκάς

19 :  Κοσταντίς  Κολοβερδίς

20 :   θάνος γκομόλις

21  :  διμιτρις Κατζαρέλις

22   :  διμιτρις βικολόπλος

23   :  γιανάκις Κοχυλάς

24   : γιάνις Καλόγερος

25   :  σπύρος λάλος

26    : διμίτρις χαηδόπλος

27    : Γιόργις  παρασκεβοπλος

28    : Πανάγος Καλαμαράς

29    : διμιτρις ζωιζωνις

30    : Κωσταντίς ραμαντάνις

31     : Πέτρος  πετρόπουλος

32      :Αναγνώστις αναγνοστοπλος

Ακολουθεί η διαλογή των ψήφων και η έκδοση των αποτελεσμάτων.

Πρέπει εδώ να σημειώσουμε πως  υπήρχαν  θετικές και αρνητικές ψήφοι για κάθε υποψήφιο.

Έτσι στις εκλογές επικράτησε ο Διονύσιος Αναστόπουλος με 19 θετικές ψήφους και  1 αρνητική,

και ακολούθησαν οι:  Αναγνώστης Παπαναστασόπουλος με 7 θετικές και 13 αρνητικές  ενώ  ισοψηφήσαν με 6 θετικές και 14 αρνητικές οι : Πέτρος Πετρόπουλος και Αναγνώστης Ντουλαβέρης.

Τελικά επελέγη  ως εκπρόσωπος του οικισμού Κελεβή ,ο Διονύσιος Αναστόπουλος ο οποίος έλαβε μέρος και στην εκλογή των αντιπροσώπων που  έλαβαν μέρος στη Συνέλευση του Έθνους που έγινε στο Άργος από 11 Ιουλίου μέχρι 6 Αυγούστου 1829.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΔΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕ ΕΠΑΞΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΔΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕ ΕΠΑΞΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ                     Ο Γιάννης Βουλδής γεννήθηκε το 1926 στη Χαλανδρίτσα και απεβίωσε στην Πάτρα το  Φεβρουάριο του 2015(20-2-2015) Από τα µέσα της δεκαετίας του ‘50  υπηρέτησε τη δημοσιογραφία   ξεκινώντας ένα όμορφο ταξίδι στην εφημερίδα “ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ”, στην οποία εργάστηκε για 45 χρόνια Υπήρξε   συντάκτης ερευνών, ελεύθερος χρονογράφος,, καλλιτεχνικός αρθρογράφος, αρχισυντάκτης και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας .               Αρχικά  ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από την εφημερίδα «Ανεξάρτητος Τύπος» των Αθηνών , αλλά το μεγαλύτερο χρόνο της θητείας του τον έκανε δημιουργικά   στην ημερήσια εφημερίδα, «Πελοπόννησος», ως συντάκτης, αρχισυντάκτης, αρθρογράφος, χρονογράφος και διευθυντής σύνταξης. Υπήρξε επίσης  συνεργάτης και αρθρογράφος της  εφημερίδας  «Η Γνώμη» καθώς επίσης συνεργάστηκε με πολλές αθηναϊκές εφημερίδες και υπήρξε για χρόνια ,στέλεχος και υπεύθυνος των γραφείων του συγκροτήματος Δ.Ο.Λ. και ανταποκριτής στην πόλη μας  των εφημερίδων «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ», καθώς  και συνεργάτης του περιοδικού «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ». Ακόμη συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Αθηναϊκή» «Ανεξάρτητος Τύπος», «Βραδυνή» και «Ελευθεροτυπία», «Αχαϊκά Νέα» και «Εμπρός» Άρτας .                Ο Γιάννης Απ. Βουλδής είχε υπογράψει μεγάλο αριθμό χρονογραφημάτων  με τα ψευδώνυμα  «Ταπεινός», «Το βελόνι», «Ο Περαστικός», «Ο Αθέατος» και «Ο Φακός», και Θέμης Βλαστός, ενώ για πολλά χρόνια  στην εφημερίδα «Πελοπόννησος»  διατηρούσε την στήλη με τον τίτλο «Από τον κύκλο της ζωής».                    Ο Γιάννης Απ. Βουλδής είχε αναπτύξει πλούσια συνδικαλιστική δραστηριότητα. Ειδικότερα, είχε εκλεγεί επί μία εξαετία πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου Νήσων, καθώς και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης της ΕΣΗΕΠΗΝ ενώ  τον Οκτώβριο του 1994  πρωτοστάτησε στην ίδρυση   της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών  της οποίας  υπήρξε μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της.                   Κατά την διάρκεια της Γερμανικής  κατοχής  είχε αναπτύξει πλούσια αντιστασιακή δράση μέσα από τις τάξεις της ΕΠΟΝ  ενώ αργότερα  υπήρξε μέλος του  ΔΣ του Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης 1941 – 1944.                 Το 2006 είχε τιμηθεί από το «Ίδρυμα Προαγωγής δημοσιογραφίας Αθανασίου Βασ. Μπότση» τόσο για την προσφορά του στην δημοσιογραφία, όσο και την αντιστασιακή του δράση. Επίσης, είχε τιμηθεί με το παράσημο του Αγίου Ανδρέα, καθώς και με τιμητικό δίπλωμα και παράσημο από τον Σύνδεσμο Δημοσιογράφων Αγωνιστών  Εθνικής Αντίστασης 1941 – 1944.             Ο αείμνηστος Γιάννης Απ. Βουλδής είχε εκδώσει τέσσερα  βιβλία με  τίτλους: -        «Στα μονοπάτια της Ζωής» με υπότιτλο Χρονογραφικά Μοτίβα  336 σελίδων από τις «ΑΧΑΪΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ» της πόλης μας τον Ιούλιο του 2000, -«Κοινωνικές Παρυφές» με υπότιτλο, Σε χρονογραφική ρότα, 382 σελίδων από τις ίδιες ως άνω εκδόσεις τον Οκτώβριο του 2002 -«Περιδιαβάζοντας». 326 σελίδων από τις ίδιες εκδόσεις το Σεπτέμβριο του 2005 και - «Στο διάβα  του χρόνου» 400 σελίδων από τις ίδιες εκδόσεις και όλα με την  τυπογραφική φροντίδα του συμπολίτη λιθογράφου, τυπογράφου και συγγραφέα Αντώνη Παπαντωνόπουλου.                Στην προσωπική του ζωή είχε την ατυχία να χάσει νωρίς τη σύζυγό του Αναστασία, και ανέλαβε το δύσκολο καθήκον να μεγαλώσει µόνος του τα δύο τους παιδιά, τον Απόστολο και τη Χρύσα.               Πρέπει τούτη την ώρα να τονίσουμε ιδιαίτερα την προσωπική στάση του Γιάννη Βουλδή στην αντιμετώπιση της στέρησης της συντρόφου του και την απουσία της από τη διατροφή και φροντίδα των ανηλίκων παιδιών τους ρόλο που ανέλαβε ο ίδιος χωρίς να αναζητήσει αντικαταστάτη.             Σε ένα χρονογράφημα του αφήνει να ξεφύγει ο πόνος και η βαρύτατη ευθύνη του στην ανατροφή, το μεγάλωμα και την αποκατάσταση των παιδιών του. Σημειώνει σε ένα από αυτά, που περιέχονται στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο: «ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ  ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ»           «Στο χαμόγελό της, παραδίδει, ο πρεσβύτης ευκλεείς ελπίδες, για την μετατόπιση κάθε πίκρας της ζωής. Και δεν είναι, η διαδρομή του, απαλλαγμένη θλιβερών συμβάντων. Διπλή η αποστολή του από τριακονταετίας, χιόνισε παράκαιρα την ύπαρξή του, και αυλάκωσε το πρόσωπό του. Ανατροφή, αγωγή, μελέτη των μαθημάτων βλαστών του, στον τελειομανή εργαζόμενο. Φόρτωμα δυσβάσταχτο στους ώμους του κοινωνικά, ιεραποστόλου. Και ανηφόριζε τον Γολγοθά του σιωπηρά-αδιαμαρτύρητα. Η τόση πρόωρη μετάσταση της Μάνας των παιδιών του, στην περιοχή της αιώνιας ανυπαρξίας, επεσκίαζε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς του. Έτσι κύλαγαν ,με τον μονότονο ρυθμό τους οι εποχές. Η ορφάνια δημιούργησε συνθήκες, που δεν άφησαν αλώβητα τα βλαστάρια. Η προσήλωση στο σκοπό των σπουδών τους, βοήθησε στην αποπεράτωσή τους. Η εφηβεία παρέδωσε την σκυτάλη στην άνδρωση.  Και η επακολουθήσασα επαγγελματική τους σταδιοδρομία συνηγόρησε  στην αναζήτηση συντρόφου. Η ευτυχία στη έγγαμη πορεία τους ήταν ορατή….»            Ο Γιάννης Βουλδής ευτύχησε να δει τα παιδιά του όπως θα ήθελε, ευτυχισμένα και επαγγελματικά αποκατεστημένα.              Ο     γιος του  Απόστολος,  συνεχίζει τα βήματα του  πατέρα του στην δημοσιογραφία και η κόρη του  Χρύσα ασκεί το λειτούργημα του  δικηγόρου ,σήμερα είναι  μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών.             Τα παιδιά του αποτελούν τη συνέχεια του στην σημερινή πραγματικότητα.              Όπως επεσήμανε σε ψήφισμά της  η Ένωση Συντακτών Πελοποννήσου Ηπείρου & Νήσων, , «η εμβληματική προσωπικότητα του Γιάννη Βουλδή θα αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές τόσο για τη επαγγελματισμό και την προσήλωσή του στις αρχές που διέπουν τη δημοσιογραφία, όσο και για σημαντική συμβολή του στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις του κλάδου.               Πριν κλείσω τη μικρή μου αναφορά στο Γιάννη Βουλδή θέλω να αναφερθώ στο  συγγραφέα επίλεκτο τακτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών.             Έχοντας υπ’ όψη μου τη μακροχρόνια ποιοτική και ποσοτική προσφορά στα γράμματα των αείμνηστων πλέον δημοσιογράφων και συγγραφέων Γιάννη Βουλδή, Γιάννη Καραλή και Νίκου  Πολίτη σ τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου   της 9ης Ιουνίου 2005 πρότεινα την ανακήρυξη τους σε  επίτιμα μέλη της Εταιρείας.               Η πρότασή μου   έγινε δεκτή   παμψηφεί.               Ο τιμώμενος απόψε αείμνηστος δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιάννης Βουλδή με μια καθ’ όλα ευγενική επιστολή του,  όταν πληροφορήθηκε την απόφαση του Δ.Σ.  για την ανακήρυξη του σε επίτιμο μέλος, απάντησε ως ακολούθως:              Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε. Αισθάνομαι την απαρέγκλιτη υπαγόρευση της τιμής, να σας εκφράσω και εγγράφως τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου-και δι’ υμών εις τα μέλη του Δ.Σ. της Ε.Λ.Ν.Δ Ελλάδος-για την παμψηφεί ληφθείσα απόφαση ανακήρυξης μου επιτίμου μέλους της Εταιρείας Λογοτεχνών, στης οποίας τους κόλπους εντάσσονται Στοχαστές, Συγγραφείς, Ποιητές και ευρύτερης αποδοχής Διανοητές. Παρακαλώ δεχθείτε την αμέριστη υποχρέωσή μου, συνοδευομένη με θερμές ευχές Υγείας και πνευματικής δημιουργικότητας όλων μας. Με ιδιαίτερη εκτίμηση Γιάννης Απ. Βουλδής.               Το γεγονός της ανακήρυξης σε επίτιμο τακτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών του τιμωμένου  έχει καταχωρηθεί  στο προσφάτως ειδικό λεύκωμα που κυκλοφόρησε η Εταιρεία μας   για την επέτειο των 35 χρόνων ζωής και δράσης της   με παράθεση και φωτογραφίας του.                 Θα κλείσω την μικρή μου εισήγηση με λίγα ακόμη λόγια που είδαν το φως της δημοσιότητας από πνευματικούς ανθρώπους των γραμμάτων και συναδέλφους του δημοσιογράφους  μετά από την έκδοση κάθε έργου του.                 Ο αείμνηστος ιστορικός και λογοτέχνης,   πρώτος  πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Κώστας Τριανταφύλλου, αμέσως μετά την έκδοση του πρώτου του βιβλίου του  με  τίτλο: «Τα μονοπάτια της ζωής», μεταξύ άλλων  σημειώνει στην εφημερίδα  «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»  και  τα εξής:                «O  φίλος Γιάννης Βουλδής,  επλάτυνε το κείμενο, το προχώρησε, κάθε κομμάτι έχει την ενότητά του, το θέμα του και το στόχο του. ,Δεν έχει την συντομολογία των παλαιοτέρων, το παιχνιδιάρικο ύφος, έχει όμως τώρα στοχασμό, σχεδιασμό, απλώνεται το θέμα έως και που εξαντλείται. Είχε το δικό του  τρόπο να γράφει το χρονογράφημα του και βρίσκω πως η πρωτοτυπία του είναι επί τω καλώ και το εκτιμώ . Υπάρχει η επικαιρότητα, τα θέματα του τα παίρνει από τη ζωή, από κάθε νέο στοιχείο της ζωής, από νέο γεγονός που συγκεντρώνει και κεντρά την ευαισθησία του.  Το νέο γεγονός του δίνει την έμπνευση να εκφραστεί με μια ευρύτητα κριτικής και εξακρίβωσης της αιτιολογίας του.              Εδώ πρέπει να εκτιμηθεί το γράψιμο του κ. Βουλδή οι σύντομες προτάσεις του, η ηρεμία του γραψίματος, η μελέτη, η εξακρίβωση του περιεχόμενου του νέου γεγονότος ως νέας πραγματικότητας. Με το βιβλίο αυτό βρίσκουμε ολοκληρωμένο τον κ. Βουλδή να τον εκτιμήσουμε ως συγγραφέα. Και αυτό κάνουμε τώρα με πολύ  ενθουσιασμό»              Ο συνάδελφός του αείμνηστος Θανάσης Γκόβας σημειώνει μεταξύ των άλλων και τα εξής:             «Ο Γιάννης Βουλδής ανήκει σ’ εκείνους τους «καθαρόαιμους» χρονογράφους και τους πραγματικούς στυλίστες. Με το δικό του απολύτως προσωπικό ύφος ,αλλά και ήθος. Που παρά τον κάματο και τις ευθύνες του ευσυνείδητου εφημεριδογράφου, εύρισκε τον πολύτιμο χρόνο να υπηρετεί επί καθημερινής  βάσεως ,τη Δημοσιογραφία της επικαιρότητας, αλλά και να διακονεί το χρονογράφημα σε μια δύσκολη και αντιπνευματική εποχή. Σε μια εποχή ταχύτητας καθώς (και τραχύτητας) που δεν αφήνει περιθώρια, για ευαισθησίες.               Για μια πνευματική ανάλωση που απαιτείται στη σύζευξη λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας ο Γιάννης Βουλδής με την έκδοση της συλλογής αυτής που περιέχει ένα μικρό μόνο μέρος της συνολικής χρονογραφικής του δημιουργίας δίνει και το στίγμα της ευρυμάθειας του, της κριτικής του σκέψης. Αλλά και του μέτρου που αφήνει έξω τη υπερβολή και την αμετροέπεια, σύνηθες σύνδρομο εκείνων που γράφουν……….              Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σ’ αυτή την προσπάθεια «επιστροφής στις ρίζες» σημαντική βοήθεια μπορούν να προσφέρουν να προσφέρουν τα «μονοπάτια της ζωής» κυρίως στους νέους δημοσιογράφους οι οποίοι θέλουν ν’ ανοίξουν δημιουργικούς δρόμους».              Tέλος  ο συλλειτουργός του, στο ίδιο τέμενος στην  «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ»  αείμνηστος Γιάννης Καραλής σημειώνει μεταξύ άλλων και τα εξής:                «Προσφορά στις νεότερες γενιές ,για όσα έζησε, όσα μετέφερε με την πέννα του στα Κυριακάτικα φύλλα της εφημερίδας, τα συμβάντα και τα δρώμενα, περασμένα υπό την διήθηση της σκέψης και το στοχασμό του, από την συναισθηματική του   ευαισθησία. Εικόνες, πράξεις, αισθητικές και ρεαλιστικές μορφές αναπολήσεις της εφηβείας, φευγαλέα οράματα, με προσδοκίες ενός καλύτερου, δικαιότερου κόσμου για αδελφοσύνη και αγάπη….. Τώρα τα  επιλεγμένα χρονογραφήματα στη  συλλογή:  «Στα μονοπάτια της ζωής» γίνονται χτήμα στους νεότερους και δείγμα ορθής και καλής γραφής με προσωπικό ύφος στους επίδοξους διαδόχους στο δημοσιογραφικό λειτούργημα.»              Αλλά και το επόμενο βιβλίο του Γιάννη Βουλδή  με τίτλο «Κοινωνικές παρυφές» είχε ευμενή αποδοχή από τους πνευματικούς ανθρώπους και κριτικούς.       Ο Γιάννης Ανδρικόπουλος Ποιητής και κριτικός στη στήλη «Η Νεοελληνική Λογοτεχνία» της εφημερίδας «Η ΓΝΩΜΗ» μεταξύ άλλων σημειώνει και τα  εξής:              «Ο λόγος του Γ.Β. ενώ άπτεται της φλεγόμενης επικαιρότητας και εκφράζει την καθημερινότητα με ένα λυρικό ένδυμα και μια πολιτισμένη ευαισθησία, παραμένει ωστόσο ρεαλιστικός, με έντονο το τραγικό ,υπαρξιακό στοιχείο και την αγωνιώδη ανάσα, για τις προετοιμασίες των προβλημάτων.              Σ’ όλα τα θέματα του βιβλίου κυριαρχούν τα υπαρξιακά ρίγη και η τραγικότητα μιας ψυχής, ενός ανθρώπου κι ενός συγγραφέα που αγωνίζεται κι αγωνιά για τις ηθικές αξίες της ζωής, για τις προδοσίες των προσδοκιών, για τα μοιραία κι οδυνηρά διηγήματα στο ψυχικό υπέδαφος.             Ο συγγραφέας πότε με οξύτατο ανατομικό νυστέρι και πότε με στοχαστική ανησυχία περιγράφει κι αποκαλύπτει τις αμέτρητες πληγές που συνθέτουν την ουσιαστική δυστυχία της περιθωριακής η στρατευμένης ανθρώπινης μονάδας μέσα στα δίχτυα της βιομηχανικής κι υλιστικής απληστίας……………………..            Στις Κοινωνικές παρυφές ο εκφραστικός τρόπος είναι υψηλής ποιότητας ,οι απόψεις που διατυπώνονται στερούνται στοιχείων μονολιθικότητας και ασάφειας. Δεν υπάρχουν πουθενά παρωπίδες ,σημάδια έπαρσης κι αδιαλλαξίας. Αντίθετα ξεχωρίζουν πολύτιμες αρετές,  όπως η ήρεμη διάθεση ,η διαύγεια της σκέψης και η αδημαγώγητη κατανόηση.          Τα χρονογραφήματα  του Γ.Β. νε καθαρά περιγράμματα την πολυεδρικότητα  της ζωής και την προσέγγιση με στοχαστική ενατένιση, με αμεσότητα και αμεροληψία και με ανεπιτηδευτη ανθρωπιά.          Τα πολύ ενδιαφέροντα κι αισθητικώς άρτια κείμενα του βιβλίου στοχεύουν στην ανάσχεση της καταλυτικής υλιστικής πλημμυρίδας στην κοινωνική ψυχική γαλήνη, στη βίωση του πνεύματος της ελευθερίας ,στην αναγκαιότητα της πίστης εξασφαλίζει την εσωτερική ευφορία των ατόμων, την εφαρμογή της αληθινής δημοκρατίας, της ειρήνης του κόσμου και τέλος την εξάλειψη της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο.»              Επίσης ο συνάδελφός του  δημοσιογράφος Θανάσης Μπαμπανέβας σε σημείωμα του στην εφημερίδα «ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ» αναφέρει για το βιβλίο του   μεταξύ άλλων και τα εξής:             «Άξιος χειριστής του λόγου, εραστής απαράμιλλος της γραφίδας ο Γιάννης Βουλδής βλέπει τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής .Παρακολουθεί τους μοιραίους  της ζωής. Καταγράφει τα όνειρα, τις βλέψεις, τις αναζητήσεις ,τις όποιες προσδοκίες και παρουσιάζει ανάγλυφα την ανθρώπινη υπόσταση, έτσι  όπως είναι στην πραγματικότητα. Αφτιασίδωτη, απαλλαγμένη από τα μη ,τα δήθεν και τα κατά συνθήκην ψεύδη. Για δεύτερη φορά ο Γ.Β. μετά τα χρονογραφικά μοτίβα «Στα μονοπάτια της ζωής» τολμά, εμβαθύνει και συνεχίζει την ενδιαφέρουσα περιήγησή του σε λιμάνια υπήνεμα, που καταξιώνουν τον άνθρωπο και δεν τον ευτελίζουν. Τον αναγορεύουν σε πρωταγωνιστή στο σημερινό θέατρο του παραλόγου, όπου το κυνήγι της χίμαιρας έχει αλλοιώσει χαρακτήρες και οδηγεί σε δύσβατα απροσπέλαστα  μονοπάτια με προσωπικούς ανταγωνισμούς και διαγκωνισμούς για μια αμφιλεγόμενη καταξίωση.»             Για το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του Γιάννη Βουλδή με τίτλο «Περιδιαβάζοντας»ο αείμνηστος θεατρικός συγγραφέας και κριτικός Μανώλης Πράτσικας θα σημειώσει μεταξύ άλλων και τα εξής:           «Και με το τρίτο βιβλίο του ο Γιάννης Βουλδής εντυπωσιάζει με τον όγκο των δημοσιευμάτων του. Χρονογράφος, ίσως και να αυτοαποκαλείται εκτός της πολύμοχθης δημοσιογραφικής του παρουσίας. Όμως προσωπικά εγώ παραδέχομαι πλέον ότι οι προαναφερόμενες ιδιότητες του Γ.Β. έχουν αδικήσει τον κεκρυμένο εδώ πεζογράφο. Όλα τα κείμενα περιέχουν τις οξύτατες παρατηρήσεις και τις διεισδύσεις στα βιώματα και τα κοινωνικά δράματα. Με τη διεργασία του πεζογράφου καταγράφει το κάθε κείμενο με παραλλαγές ύφους και προβληματισμού όμοιου με τον Μωπασάν, απλός στην αφήγηση. Παραμένει όμως θεματικά εξομολόγος ενώπιος ενωπίω στη διαλεκτική και την σχέση του αιφνιδιασμού από το πεπρωμένο, την πικρία και την αμφισβήτηση από της τύχης τα γραμμένα.            Τα κείμενα και τα θέματα παίρνει  από την ιστορικότητα της διαδρομής γίνονται και απολογητικά κυρίως το υπαρξιακό δεδομένο ως κοινωνικοποιημένη παραλλαγή.          Ο Γιάννης Βουλδής αν έδινε μια πρόσθετη  σελίδα προς την έξοδο του θέματος ασφαλώς και θα κέρδιζε και μια δεύτερη αναγνώριση για ένα έργο του ξεχωριστού διηγηματογράφου.  Όμως θα σταθώ και στη γραφή  του Γ.Β. η οποία έχει μια συνεχή ροή καλλιέργειας και λυρισμού.»              Ο φίλος συνάδελφος Δικηγόρος και Συγγραφέας σε κριτικό του σημείωμα στην εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα εξής:  «Περιδιαβάζοντας ο αναγνώστης το βιβλίο του Γιάννη Βουλδή αισθάνεται παρατηρητής οικείων καταστάσεων που θα μπορούσαν σε αρκετές περιπτώσεις να είχαν συμβεί και στον ίδιο, προκαλώντας του απογοήτευση η γεμίζοντας τον ελπίδες….               Χωρίς περιττά καλολογικά στοιχεία που κάνουν ένα γραπτό κατ’ επίφαση ελκυστικό ο Γ.Β. δημιουργεί στον αναγνώστη του μια ευχάριστη αίσθηση ,αλλά πολλές φορές και κάποιες μελαγχολικές σκέψεις.                Σε ένα χρονογράφημά του για τους λαθρομετανάστες, διερωτάται, με αρκετή δόση πίκρας και απογοήτευσης: «Η πολιτεία τι θα πράξει για την δυνατή ανακούφιση των αξιοθρήνητων λεγομένων ,λαθρομεταναστών;»Αλλού πάλι διερωτάται  για τον Κίσιγκερ και την απονομή σ’ αυτόν του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης»τι την ήθελε αυτή την τόσο εντυπωσιακή διάκριση αφού οι στο προσκήνιο δραστηριότητές του-που έγιναν αργότερα γνωστές-απείχαν των προθέσεών του;» ……………….Ένα ταξίδι στην πραγματικότητα της εποχής μας είναι το βιβλίο του Γ.Β. όπου η στάση ζωής των ηρώων του, μας δίνει πολλές φορές το έναυσμα να αμφιβάλλουμε για το συγκεκριμένο και το δεδομένο.»             Από το τελευταίο έργο του Γιάννη Βουλδή  «Στο διάβα του χρόνου» να περιοριστούμε  να αναφέρουμε  ένα μικρό απόσπασμα από όσα είπε κατά την παρουσίαση του βιβλίου  ο φίλος  ποιητής Διονύσης Καρατζάς και μ’ αυτό θα κλείσω την εισήγησή μου.             «Ο πολυποίκιλος στιγματισμός των ηρώων αποτελεί και το κομβικό θεματολογικό σημείο  του Βουλδή. Από τη μια με κριτήριο τις λεγόμενες σταθερές αξίες των περασμένων γενιών, ενεργοποιεί τη μνήμη, τη νοσταλγία και τη σύγκριση και επικρίνει κάποτε τον αυθορμητισμό και την άμετρη ίσως ελευθερία και ειλικρίνεια των σημερινών ανθρώπων. Από  την άλλη, με κριτήριο την ίδια την πραγματικότητα που βιώνουμε στις μέρες μας τονίζει τη σπουδαιότητα της αφοσίωσης ,της αμοιβαιότητας και της αγάπης όπου τις βρίσκει να διασώζονται ανάμεσα τη χαλάρωση των ηθών και των παραδόσεων, στην κρίση της οικογένειας ,στη δυστυχία του μετανάστη ,στο πάθος του χαρτοπαίχτη, στην παραμέληση του καθήκοντος. Εντοπίζει αξίες που χάθηκαν κάτω από τις προσχώσεις των αλλεπαλλήλων κυμάτων του εκσυγχρονισμού και της παγκοσμιοποίησης και καταγγέλλει την υποδούλωση του σημερινού ανθρώπου στις αδυναμίες του… Ο αγαπητός σ’όλους μας Γιάννης Βουλδής με το έργο του που μας δόθηκε σε τέσσερις τόμους των 1446   συνολικά σελίδων αλλά και από το ανέκδοτο έργο του κατάκτησε επάξια την αιωνιότητα που δικαιούνται οι μεγάλοι δημιουργοί των εποχών. .

.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ , ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ , ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ

                         Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επίτ. Δικηγόρου

                                    Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών.

Πολιτευτής, στοιχείο και φαινόμενο  εκφυλισμού της πολιτικής ζωής. Συνήθως εκλεκτός του αρχηγού του Κόμματος η των κομματικών καθοδηγητών.

Άπαξ και οριστεί υποψήφιος τον συνοδεύει αυτή η ιδιότητα εφ’ όρου ζωής.

Η βουλευτική έδρα στο Κοινοβούλιο του έχει γίνει αυτοσκοπός.

Δεν βλέπει τίποτε πλέον της μίας και μοναδικής θέσης στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Και τι δεν κάνει προκειμένου να περιφρουρήσει όχι βέβαια την έδρα αλλά κυρίως και προεχόντως  την ιδιότητα, πολιτευτής.

Σύμπτωμα κι αυτή η ιδιότητα των κομμάτων χωρίς αρχές, θεσμοθετημένα όργανα και μέλη.

 Άπαξ αποκτήσει την ιδιότητα πολιτευτής οχυρώνεται στις πρώτες θέσεις προβολής των φώτων της δημοσιότητας, προβάλλει τον εαυτό του σα μελλοντικό σωτήρα, της οικουμένης ολόκληρης.

        Μην τολμήσει κανένας και αμφισβητήσει την κυριαρχία του σε θέση βολής των τηλεοπτικών φλας.

            Χάνει την αυτοκυριαρχία του και μετέρχεται κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να προωθήσει τη φιγούρα του σε εμφανές ,στο κοινό θέση.

 Επιδιώκει και πολλές φορές το επιτυγχάνει, με το αζημίωτο βέβαια, μιας και τόσο στον ημερήσιο τύπο όσο και στα ηλεκτρονικά μέσα, πάντα υπάρχει κάποιος ή κάποιοι που εξαργυρώνουν τη φιλοδοξία  και  την κενότητα του κυρίου πολιτευτή.

              Βέβαια το φαινόμενο καλλιεργούν κατά κανόνα τα κόμματα που θέλουν να ανταμείψουν τον αποτυχόντα στις εκλογές, με το να του  αναθέτουν  μια  θέση Γενικού Γραμματέα κάποιου Υπουργείου, προέδρου κάποιου Νοσηλευτικού Ιδρύματος η  Οργανισμού Κοινής Ωφελείας και ιδιαίτερης ασφαλώς ωφέλειας του ιδίου του πολιτευτή.

              Υπάρχουν ατυχώς άνθρωποι που την ιδιότητα του πολιτευτή   έχουν ταυτίσει με την ύπαρξη τους, και αποτελεί γι’ αυτούς  διακαή και  συνήθως ,ανεκπλήρωτο πόθο.

Είναι γεγονός βέβαια ότι άνθρωποι που υπέκυψαν σε προτάσεις υποψηφιότητας είτε από κομματικούς σχηματισμούς είτε από  αρχηγό κόμματος διακρινόμενοι  από  σοβαρότητά  και ευθύνη μετά την αποτυχία τους  επανέρχονται στα επαγγελματικά τους καθήκοντα. Εκεί που είναι καταξιωμένοι με την καθημερινότητα του επιστημονικού ή άλλου έργου τους.

Έχει αποδειχθεί πως άνθρωποι αργόσχολοι, ανεπάγγελτοι που δεν εργάσθηκαν πότε και για κανένα λόγο, ασχολούνται συστηματικά  με την πολιτική και επιχειρούν να την καταστήσουν από λειτούργημα σε επάγγελμα.

        Προσωπικά δυστυχώς στη  ζωή μου έλαχε  να συναντηθώ  με ανθρώπους που δήλωναν πολιτικοί χωρίς ωστόσο να είχαν  ποτέ εκλεγεί βουλευτές.

Πολιτευτές λοιπόν. Άνθρωποι των διαδρόμων και των προθαλάμων των διαφόρων κομματανθρώπων.

Δεν καταπονούνται ούτε και τους ενδιαφέρει εάν στη θέση τους θα μπορούσε να βρεθεί και να επιλεγεί  ένας ικανός, ένας κατάλληλος για τα κοινά πολίτης.

Δεν τον απασχολεί παρά μόνο ο εαυτός του και το χόμπι του.

Θα τους δεις να δηλώνουν πως ενδιαφέρονται η ενδιαφέρθηκαν για το τάδε πρόβλημα μίας περιοχής η μίας κατηγορίας συμπολιτών, χωρίς καν να τους το ζητήσει κανείς.

 Θα παρακολουθήσουν   τη συνεδρίαση κάποιου Δημοτικού η Περιφερειακού Συμβουλίου και ακολούθως θα κάνουν  δηλώσεις για την επίδειξη του ενδιαφέροντος τους για το ζήτημα η την έκβαση που είχε η συζήτηση του προβλήματος χωρίς φυσικά να τους  ερωτήσει κανείς.

Έτσι όπως σήμερα λειτουργούν τα κόμματα και όπως πολιτεύονται δεν πρόκειται ποτέ   να εκλείψει ο τύπος του πολιτευτή,  ανεξαρτήτως φύλου.

Έβλεπα  κατά την παρέλαση της Εθνικής επετείου στην εξέδρα των επισήμων κάποια κυρία, πολιτευτής κι εκείνη  να στέκει επιδεικτικά στις πρώτες θέσεις των εκπροσώπων, εκπροσωπώντας και προβάλλοντας κι αυτή, μόνο και μόνο τον εαυτό της.

 Τα δε τοπικά φύλλα   την επόμενη της γιορτής , συνόδευαν το όνομα της με την ιδιότητα  της πολιτευτή  του τάδε κόμματος.

Εάν δεν υπάρξει θεσμοθέτηση με καταστατικές αρχές και κατοχυρωμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις των μελών, με τον καθορισμό ειδικών δικαστηρίων για προσφυγή  κατά των πράξεων των οργάνων η και του αρχηγού-προέδρου του κόμματος , για καταστρατήγηση διατάξεων του καταστατικού τους, τα νοσηρά φαινόμενα της εποχής μας θα συνεχίζουν να υπάρχουν και θα ξαναδούμε τετράδια σημειώσεων αρχηγών  κομμάτων σε μελλοντικές εκθέσεις, όπως είδαμε πρόσφατα στην έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου για τους Αχαιούς Προέδρους Δημοκρατίας, Πρωθυπουργούς και Προέδρους της Βουλής, συνδυασμό κόμματος που είχε συντάξει-καταρτίσει  ο τότε αρχηγός του, αποκλειστικά με βάση τις δικές του προτιμήσεις και επιλογές  η  ενδεχομένως  και του στενού περιβάλλοντος του.

Μπορεί αυτό να αργήσει να συμβεί η να μη συμβεί ποτέ. Ανάλογα με το τι θα συμβεί, είναι βέβαιο πως η ιδιότητα που πολιτευτή θα ακολουθεί την πορεία της πολιτικής μας ζωής και φυσικά θα βαθμολογεί τις επιπτώσεις στα ήθη και τα πιστεύω  του λαού, πάνω στην πολιτική και τους πολιτικούς.