ΣΩΤΗΡΗΣ Ι.ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ‘’ Ενας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες βιβλιογράφους ‘’

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

‘’ Ενας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες βιβλιογράφους ‘’

 

Γεννήθηκε το 1939 στην Πάτρα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Από το 1962 ως τη συνταξιοδότησή του, το 1996, εργάστηκε ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα. Κατά το διάστημα 1984-1996 είχε αναλάβει την έκδοση του πολιτιστικού περιοδικού της Τράπεζας, "Εμείς", και την τελευταία δεκαπενταετία της υπηρεσίας του ήταν υπεύθυνος του Τομέα Εκδόσεων & Ιστορικού Αρχείου της Τράπεζας και διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων.  Βιβλιογράφος, επίτιμος διδάκτορας Φιλολογίας στα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης 2006  και Πάτρας 2010, με αρκετές ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του και με θητεία λογοτεχνικού κριτικού, ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος είδε τη ζωή του ν' αλλάζει χάρη στην ενασχόλησή του με το έργο του Γιώργου Σεφέρη – τον ίδιο τον Σεφέρη ουδέποτε τον συναναστράφηκε. Ερωτηθείς σε συνέντευξή του στο lifo.gr

-Η πρώτη σας απόπειρα να γράψετε μια μελέτη για τον Σεφέρη χρονολογείται από την εποχή της χούντας. Τι αναζητούσατε ακριβώς;-

“ Μια παρηγοριά ήθελα, μια προσωπική εκτόνωση απέναντι στις συνθήκες της δικτατορίας. Ξεκίνησα να γράψω κάτι για το «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β'», την πιο πολιτική συλλογή του Σεφέρη, καθώς περιέχει άμεσες αναφορές για το κλίμα που επικρατούσε στα παρασκήνια της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης στην Αίγυπτο. Ψάχνοντας τι γινόταν στη Μέση Ανατολή εκείνο το διάστημα, μεταξύ '41 και '44, διαπίστωσα μια εντελώς ασυνήθιστη υπερκινητικότητα εκ μέρους του. Έκανε εκδόσεις, έδινε διαλέξεις, έπαιρνε μέρος σε εκθέσεις... Υποθέτω πως ήταν μια εξωστρέφεια υπαγορευμένη από τις συνθήκες του πολέμου, ένας τρόπος να δηλώσει συμμετοχή σε μια κοινή προσπάθεια. “

 

Eίναι ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες βιβλιογράφους, έχει ασχοληθεί με το έργο κορυφαίων δημιουργών πλην του Σεφέρη και των (Καβάφη, Ελύτη, Εγγονόπουλου, Αναγνωστάκη, Σικελιανού κ.ά.) και έχει επιμεληθεί εκδόσεις έργων πολλών από αυτούς.

Έχει εκδώσει ποίηση, δοκίμια και μελέτες για θέματα νεοελληνικής λογοτεχνίας. Έχει επιμεληθεί εκδόσεις έργων του Σεφέρη και έχει συντάξει βιβλιογραφίες για τον Σεφέρη, τον Γ. Κ. Κατσίμπαλη, τον Σικελιανό, τον Ελύτη, τον Μανόλη Αναγνωστάκη, τον Αλέξανδρο Κοτζιά, τη Νόρα Αναγνωστάκη, τον Κ. Π. Καβάφη και πολλούς άλλους. Επίσης, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης του περιοδικού "Εντευκτήριο" , της εφημερίδας "Τα Νέα" ως βιβλιοκριτκός και επιφυλλιδογράφος, καθώς και τακτικός συνεργάτης της εγκυκλοπαίδειας "Πάπυρος-Λαρούς - Μπριτάνικα". Είναι μέλος του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α), της Εταιρείας Συγγραφέων, της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας, του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού, της Εταιρείας Σπουδών Μωραΐτη. Χρημάτισε αναπληρωματικό μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας και κατά το διάστημα 2000-2004 υπήρξε αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Έχει λάβει μέρος στην επιτροπή απονομής των κρατικών λογοτεχνικών βραβείων, καθώς και στην ανάλογη του περιοδικού "Διαβάζω". Το 1990 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην επιτροπή απονομής του ευρωπαϊκού αριστείου λογοτεχνίας (Δουβλίνο). Έχει προσκληθεί και συμμετάσχει σε πολυάριθμα συνέδρια, συμπόσια και ημερίδες. Το 2015 βραβεύθηκε με το βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.

Μερικά αποσπάσματα,  από τη Συλλογή «Επιστροφές» που το θεωρώ κορυφαίο ποίημα , γιατί το διακρίνει μια αμεσότητα που ξαφνιάζει στον τρόπο που περιγράφει τις σκοτεινές και αδιέξοδες πλευρές της σύγχρονης ζωής. 

Τα πράγματα είναι όπως τα γνώρισες 

Λίγο χειρότερα ίσως, γιατί Ο άνθρωπος συνηθίζει τις συφορές 

Η συφορά είναι το σκληρό προσκεφάλι όπου πλαγιάζω 

Και δε λέει να με πάρει ο ύπνος ---

Κι όταν ανέβει ο ήλιος Πρέπει να στύψω δυνατά μιαν αχτίδα 

Για να κατεβάσει μια σταγόνα φως 

Ύστερα αρχίζω τα πάρε δώσε με τις λέξεις 

Σαν παραποιημένη είδηση ---

Κάποτε Με λιγοστές φράσεις μπορούσες 

Να ταξιδέψεις μιαν απόσταση πολλών χρόνων 

Τώρα βάζω τις λέξεις στη σειρά 

Φράζω την έξοδο με μιαν ολοστρόγγυλη τελεία

 Μα εκείνες δραπετεύουν 

Γλιστρώντας 

Πάνω στον άσπρο τοίχο της σελίδας 

Προτιμούν να γίνουν σύνθημα σε διαδήλωση 

Διαφημιστικό μήνυμα 

Ουρλιαχτό ζώου 

Την ώρα που σωριάζεται ο κατάδικος

 Πυροβολημένος 

Βρίσκομαι πάνω σ ένα κάρο 

Κατηφορίζοντας σε στενά καλντερίμια 

Τα άλογα αφήνιασαν και σπάσαν τα γκέμια 

Πώς να σου γράψω;

 Οι λέξεις που μου απόμειναν μυρίζουν σφαγείο 

Τις αποθέτω με τρυφεράδα στο χαρτί 

Μα κείνες αφορμίζουνε και στάζουν αίμα 

Όπως οι τρυπημένες παλάμες 

Του Εσταυρωμένου. 

 

Μέσα στις λίγες και λιτές γραμμές ενός ποιήματος ο Δασκαλόπουλος περιγράφει το αλλοπρόσαλλο και το παράλογο της σύγχρονης ζωής. Ο Ποιητής ομολογεί την παρακμή , την αποσύνθεση ενός κόσμου που έχει συνηθίσει στη συμφορά. Καταφεύγει τότε στα όνειρα και στις λέξεις για να σωθεί από τη φθορά. Όμως όχι!! οι λέξεις γίνονται ανυπάκουες, εγκαταλείπουν τον ποιητή μεσοστρατίς, προτιμούν να γίνουν διαφήμιση σύνθημα, κάτι τέλος πάντων που να ταιριάζει στον παράλογο «αφηνιασμένο» κόσμο που ζούμε. Στους 11 πέντε τελευταίους στίχους το παράλογο του κόσμου ολοκληρώνεται : οι λέξεις «μυρίζουν σφαγείο» , Ο ποιητής τις αποθέτει με τρυφερότητα όμως εκείνες στάζουν αίμα. Σε άλλο ποίημα του 

Κλειδούχος μοίρα (1993) 

Τα χρόνια που θα΄ρθουν 

Έχουν ένα πρόσωπο που δεν μας μοιάζει 

Λιγότερα δέντρα περισσότερες σκιές 

Αναποφάσιστα ποτάμια και βουρκωμένες Θάλασσες. 

Μόνο τα δάχτυλα κρατούν σφιγμένη 

Την δική τους αμετάφραστη γλώσσα 

Τα χρόνια που θα΄ρθουν 

Τα έχουμε κιόλας ζήσει σε βαθιά σιωπή  

Νυχτώνει πάνω στην πόλη. 

Ετοιμάσου 

Μεταναστεύουμε σε άλλα τοπία 

Ταξιδεύοντας μέσα στα νεύρα Ενός γέρου πλάτανου στο κελάρυσμα του νερού 

Στην παιδική αθωότητα Τα

α χρόνια Που θα ‘ρθουν

 Έφτασαν

Έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές, δώδεκα βιβλία με μελετήματα νεοελληνικής λογοτεχνίας, ανθολογίες, καθώς και βιβλιογραφίες. Έχει ασχοληθεί ιδιαιτέρως με τη ζωή και το έργο του Καβάφη και επιμελήθηκε εκδόσεις έργων του Σεφέρη. Πρόσφατα βιβλία του, η ποιητική συλλογή Με δίχτυ τον άνεμο (Κίχλη, 2015), η Βιβλιογραφία Γιώργου Σεφέρη (Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, 2016) και η συναγωγή επιφυλλίδων Το δικαίωμα του αναγνώστη (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017).

Γράμματα στον Ερμόλαο 

Γιατί σου γράφω; 

Σε τι ωφελούν όλες αυτές οι κουβέντες;

 Κανείς δεν προσέχει κανείς δεν ακούει 

Πήγαινε στους δρόμους και κοίταξε 

Πώς σέρνονται οι άνθρωποι από έγνοιες 

Κι εσύ ο ίδιος δεν νιώθεις την ανάγκη 

Να καταλάβεις πως ξεκίνησαν τα πράγματα 

Να δεις πώς κατρακυλάει η ζωή 

Σαν βότσαλο που αποκόβεται απ το βράχο 

Και πέφτει στη θάλασσα 

Η βαριά σιωπή δεν λογαριάζει τέτοιες κινήσεις.

 

Μας λέει για την ποίηση  Οι ποιητές γράφουν, ενίοτε, για να θεραπεύσουν, να συμφιλιωθούν, να αγγίξουν το ανέγγιχτο, για την αμφότερη λύτρωση, ποιητή και αναγνώστη, για να αποδράσουν από την πραγματικότητα. Γράφουν για να περιγράψουν ψυχικές μετατοπίσεις, να προσδιορίσουν τον δύσκολο συγκερασμό του φαίνεσθαι, του γίγνεσθαι, μέχρι εξουδετέρωσης του εαυτού τους. Κυρίως γράφουν για να ελαφρύνουν ένα συναισθηματικό βάρος. Όμως όσο φιλόδοξη και να είναι η παραπάνω περιγραφή, αγγίζει μια ελάχιστη ερμηνεία, καθότι η ποίηση είναι τόσο προσωπική όσο και συλλογική, τόσο άμετρη όσο και τέλεια, τόσο συγκεκριμένη όσο και απροσδιόριστη. Η μούσα ψιθυρίζει κρυφά στους ποιητές για το αιώνιο τραύμα.

Γράφει: / 

Όπου και να γυρίσεις το μάτι σκοτάδι και σιωπή/

Σε λευκές φλέβες των διαδρόμων αντιχτυπούν οι ακονισμένες κόψεις της καθημερινότητας./

Τα αντικείμενα κινούνται εναντίον σου/

Τα παράθυρα θρέφουν αναρριχώμενα ερπετά/ 

 

Και λίγο πιο κάτω συνεχίζει: 

Βουλιάζοντας στον κόσμο σου, προδομένος από τον κόσμο σου Α

προφύλαχτος, ανυπεράσπιστος, εκτεθειμένος 

Στο σκοτάδι και στη σιωπή 

Μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή

Για την ανησυχία και την αγωνία του για τη γλώσσα γράφει στο ποίημα «Επιστροφές» από τη δεύτερη πάλι συλλογή: 

/Και τώρα που κάθομαι σιωπηλός και αδέξιος 

Ανάμεσα σε τεράστιους λευκούς τοίχους /

αισθάνομαι την ανάσα αυτών που έφυγαν /…

.το κυμάτισμα των ψυχών που αγωνίστηκαν /

να ψελλίσουν άγνωστες λέξεις /

μιας γλώσσας ακατανόητης και οδυνηρής

 

Η ποιητική συλλογή  «Αλφαβητάρι» και όλα τα ποιήματα της συλλογής, είκοσι τέσσερα στο σύνολό τους , είναι όλα αφιερωμένα στους αγώνες των ανθρώπων για την ελευθερία, στους αγώνες ενάντια στις όποιες σκοτεινές δυνάμεις που υπονομεύουν την ελεύθερη και δημοκρατική ζωή. Το μότο της συλλογής μας προϊδεάζει για το δραματικό περιεχόμενο της συλλογής. Πρόκειται για ένα δίστιχο από ένα ποίημα του Σεφέρη , αγαπημένου ποιητή του Δασκαλόπουλου : 

Φυραίνει ο τόπος ολοένα /

Χωματένιο σταμνί 

Όλα τα ποιήματα αυτής της συλλογής μέσα από συγκλονιστικές μεταφορές αποτυπώνουν και καταγράφουν τον θάνατο, τη θλιβερή απώλεια αγαπημένων αγωνιστών, ηρώων που θυσίασαν τη ζωή τους για τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Στη συλλογή αυτή το ένα ποίημα είναι καλύτερο από το άλλο, ίσως γιατί ο Δασκαλόπουλος βιώνει ο ίδιος μέσω της τέχνης του όλο αυτό το  ανθρώπινο δράμα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Και μαζί του ασφαλώς το βιώνουμε κι εμείς οι αναγνώστες διαβάζοντας αυτά τα εξαιρετικής τέχνης ποιήματα 

Αυγή μαρμαρωμένη 

Στον αιώνα σου 

Πάλι με χρόνους με καιρούς 

Παλεύει ο άγγελος με τον Δαίμονα 

Σκελετοί ψυχών- σκιές καταντημένοι 

Κι ο τριγμός της πέτρας 

Που πάει να γίνει άγαλμα 

Σαν δέντρο που το ξεριζώνει ο κεραυνός, 

Κι αλλού 

Σκοτείνιαζε όταν ξεκαθάρισαν τα μαντάτα

 Κλείσαμε τα παράθυρα κι ανοίξαμε όλα τα φώτα 

Να κρατηθεί η μέρα στο ύφος που ξέραμε 

Κι όμως ένας βαθύς κραδασμός μας συγκλόνιζε 

Σαν έφτασε η νύχτα δίχως τους ώριμους ήχους 

Νιώσαμε για τα καλά ότι η πολιτεία 

Σκάλωσε στον ύφαλο της μοίρας. 

Πόνος , θλίψη κι ένα σφίξιμο στην καρδιά. 

Εικόνες θανάτου παντού γύρω. 

 

Η συλλογή γραμμένη το 1976, τρία μόλις χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποτίει φόρο τιμής στους σκοτωμένους, στους έφηβους νεκρούς. 

Έκλεισαν οι τέσσερις πόρτες 

Του Ορίζοντα. 

Αναποδογύρισε η μέρα 

Οι αχτίδες του ήλιου στέρεψαν 

Οι βρύσες της μνήμης 

Τα όνειρα των παιδιών 

Τα χέρια τα χείλη τα μάτια έκλεισαν

 

Ο ποιητής Δ. Δασκαλόπουλος είναι είναι  ο ποιητής που τολμά ν αντικρίσει κατά πρόσωπο μια κοινωνία που σιγά- σιγά φυλλοροεί που κινδυνεύει να χαθεί μέσα  στον ορυμαγδό μιας πολύβουης αλλά στερημένης νοήματος πραγματικότητας . Μιας πραγματικότητας όπου οι άνθρωποι διανύουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στην επιφάνεια των πραγμάτων αιχμάλωτοι εφήμερων φροντίδων…

 

ΣΩΤΗΡΗ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ ‘’ Διάττων Αστέρας ’’

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

‘’ Διάττων Αστέρας ’’

Ο Γιάννης Σκαρίμπας γεννήθηκε στο Αίγιο  στις 28 Σεπτεμβρίου 1893. Ήταν γιος του Ευθυμίου Σκαρίμπα και της Ανδρομάχης Σκαρτσίλα, που καταγόταν από αρχοντική γενιά και ήταν μορφωμένη. Είχε μια μικρότερη αδερφή την Καλλιόπη (1915-1983) που ασχολήθηκε με την ποίηση και έζησε στην σκιά του αδελφού της 

Το 1906 αποφοίτησε από το αλληλοδιδακτικό Δημοτικό σχολείο. Μετά από παρακίνηση του δασκάλου του λόγω των υψηλών επιδόσεών του ο μικρός Γιάννης Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο σχολαρχείο του Αιγίου και τέλειωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών, παράλληλα πήρε πτυχίο από τη μέση δασική σχολή της πόλης. Το 1912 εργάστηκε στο λογιστήριο του υποκαταστήματος της Γερμανικής εταιρείας «Singer» στην Πάτρα. Τον Ιανουάριο του 1914 στρατεύτηκε και με την είσοδο της Ελλάδας στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, βρέθηκε να πολεμάει στο μακεδονικό μέτωπο, όπου τραυματίστηκε και παρασημοφορήθηκε για τον ηρωισμό του. Απολύθηκε προσωρινά, ανακλήθηκε στο στράτευμα και αποστρατεύτηκε οριστικά τον Απρίλιο του 1919.

Σε ιδιόγραφο βιογραφικό σημείωμά του γράφει:

Γεννήθηκα το 1893 στο χωριό Αγια - Θυμιά της Παρνασσίδος – πρώην Δήμου Μυωνίας. Το δημοτικό μου σκολειό το πέρασα στην Ιτέα των Σαλώνων. Το Σχολαρχείο στο Αίγιο και το Γυμνάσιο στην Πάτρα. Εδώ (στη Χαλκίδα) ελθόντας για στρατιώτης (κληρωτός) το 1914 παντρεύτηκα (... εξ’ έρωτος). Έκτοτε, σχεδόν δεν ‘‘το κούνησα’’ από την πόλη ετούτη = τη Χαλκίδα. Έκανα οικογένεια (παιδιά, νύφες κι εγγόνια) και μνέσκω ακόμα, γράφοντας Λογοτεχνία και Ιστορία. Αλλά και Ποίηση και Θέατρο.
Τώρα υπέρ τα 84 μου χρόνια γεγονώς, εφησυχάζω (σχεδόν μόνος) στο σπιτάκι μου, ζων ‘‘αεί -μη- διδασκόμενος’’, εν αναμονή του ‘‘εσχάτου-μου-μαθήματος’’, ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό, ‘‘για τα βουνά και για τα δάση που είδα...’’  Και για το ακριβές των παραπάνω αυτών μου ασημάντων, υπογράφομαι,
ο ταπεινότατος
Γιάννης Σκαρίμπας

Τον Σεπτέμβριο του 1019 προσλήφθηκε στο τελωνείο της Χαλκίδας, και παράλληλα γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παντρεύτηκε την Ελένη Κεφαλλονίτη, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Μετά το γάμο του αποσπάστηκε στο τότε νεοσύστατο τελωνείο της Ερέτριας, όπου έμεινε ως το 1922. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή επανήλθε στη Χαλκίδα, όπου και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Λόγω του γάμου του και της επαγγελματικής του δραστηριότητας εγκατέλειψε τις πανεπιστημιακές του σπουδές.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ερέτρια ο Σκαρίμπας ολοκλήρωσε τα εννιά πρώτα διηγήματά του, ωστόσο η συνειδητή του ενασχόληση με τη λογοτεχνία χρονολογείται από την επιστροφή του στη Χαλκίδα. Τότε μελέτησε νεοελληνική ποίηση και δημοτικό τραγούδι, καθώς επίσης έργα των Έντγκαρ Άλαν Πόε, Κνουτ Χάμσουν, Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ερρίκου Ίψεν και Όσκαρ Ουάιλντ, που επηρέασαν το έργο του.

Ιδιότυπος ποιητής, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας, που χρονικά μόνο τοποθετείται στη γενιά του τριάντα. Ο Γιάννης Σκαρίμπας αποτελεί μια μοναχική περίπτωση στα ελληνικά γράμματα, ένας «διάττων αστέρας», όπως χαρακτηρίστηκε, που αγνοήθηκε για πολλά χρόνια από τη φιλολογική επιστήμη στην χώρα μας (ο Κ. Δημαράς ούτε καν τον αναφέρει στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας»). Υπήρξε ένας από τους εισηγητές του παράδοξου στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας αλλά και του θεάτρου. Ο Γιάννης Σκαρίμπας αποτελεί μια μοναχική περίπτωση στα ελληνικά γράμματα, και για πολλά χρόνια αγνοήθηκε από την κριτική.

ΤΡΕΛΟΣ;

ΕΙΜΑΙ –το ξέρω- λογικός. Ω δεν μιλάω.
Σαν λάμψει η μέρα σβω το φως μου.
Αν ιδώ ένα φύλλο πούπεσε – εντός μου
Λεω: είδα ένα φύλλο πούπεσε και… πάω/

Τόσο πολύ! Προσέχω. Τα’ όντι
Δεν έχω αντίρρηση καμιά. Χαρά μου
Νάναι τα δυο διπλό σε ένα . νοερά μου:
Πως είναι στόγγυλοι – επιμένω- οι οριζόντοι

Τρελός εγώ; Αστείο! Και στίχους
Φιάχνω, και πάω πατώντας^ ούτε λόγος
Ότι όπως στρίβει ο δρόμος, αναλόγως
Στρίβω να μη σκουντάψω πια στους στίχους

Λοιπόν δεν είμαι. Ωραία. Το ψέμα
Μισώ. Τώρα εννοώ γιατί η καρδιά μου
Έκανε τίκι- τακ για κείνηνα – στοχιά μου:
Για να κυκλοφοράει μου το αίμα!

Πέθανε: πως την έλεγαν ξεχνάω…
– χάθηκε μαζί της η χαρά, το φως μου-
και είμαι τόσο λογικός που εντός μου
λεω: είδα ένα φύλλο πούπεσε –και πάω…

Πολλοί μάλιστα μελετητές τον θεωρούν ως τον πρώτο ‘’Έλληνα θεατρικό συγγραφέα του παραλόγου’’. Η πεζογραφική παραγωγή του χαρακτηρίζεται από την αναγωγή της γλώσσας σε κυρίαρχο στοιχείο της, μέσω της συστηματικής εξάρθρωσής της (τεχνική που παραπέμπει στο σουρεαλισμό) και την τοποθέτηση της πλοκής στο επίπεδο του προσχήματος. Παράλληλα και συμπληρωματικά στην πρωτοποριακή γραφή του κινείται και το ποιητικό του έργο.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Νάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί

προς έναν δρόμο φιδωτό που σβει στα χάη,

και σένα του καπέλου σου πλατειά και φανταιζί

κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάει.

 

Και ναν΄ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά

γι΄ άστρα, τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,

κι΄ αυτός ο άνεμος τρελά – τρελά να μας σκουντά

όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

 

Κι΄ όλο να λες , να λες, στα βάθη της νυχτός

για ένα – με γυάλινα πανιά – πλοίο που πάει

όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:

όξ΄ απ΄ τον κύκλο των νερών – στα χάη.

 

Κι΄ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί

περ΄ από τόπους και καιρούς, έως ότου – φως μου –

( καθώς τρελά θα χαιρετάει κειν΄ η κορδέλα η φανταιζί )

βγούμε απ΄ την τρικυμία αυτού του κόσμου…

 

Η πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία σημειώθηκε το 1929 με τη δημοσίευση του διηγήματός του «Στις πετροκολόνες στο λιμάνι» και τη βράβευσή του στον πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Ελληνικά Γράμματα» για το έργο του «Καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης», που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από την κριτική επιτροπή, που την αποτελούσαν ο Κωστής Μπαστιάς, ο Φώτης Κόντογλου, ο Κώστας Καρθαίος και ο Λέων Κουκούλας.

ΤΟ ΡΟΜΠΟΤ

ΛΟΙΠΟΝ ωραία! Εφτάσαμε, ποιος ξέρει από τι κήπους
Ξένα πουλιά γης άγνωστης – Πρώσσοι εδώ ατενείς-
Και είμαστ’ εδώ (στης χάλκινης καρδιάς μας μπρος τους χτύπους)
Μ’ άγνωστο εντός μας γύρισμα και ρόγχο μηχανής

Κι ήταν ωραία – πρώτο φτερό- άκρη, άκρη τα’ ακρωτηρίου
Της χίμαιρας ως στάθκαμε με πόζες και ρυθμούς
Με στήθος κούφιο, ακούοντας εντός μας του μυστήριου
Τη ρόδα, πόθους να γυρνά , γρανάζια και αριθμούς

Πρώτο φτερό – τι πήδημα ! – Παράδεισος που εχάθη
Η πρώτη ανυπαρξία μας (αργά τάχα ή νωρίς;)
Κι είμαστ’ –α- χα! – απ’ το υλικό ( να ζούμε χωρίς λάθη)
Πούν’ – με σοφία- οι ηλίθιοι και οι σοφοί ν’ χωρίς…

Λειψοί ή περίσσοι; Αίνιγμα! Μυστήριο γύρω οι τόποι
Και ο σπαραγμός της μύτης μας μοιάζει άνθος του ουρανού
– Δε φτάσαμε ή περάσαμε – κι εμείς – νάμαστ’ ανθρώποι;
Δώθες τάχα σταθήκαμε ή πέρα από το νου;

Το 1930 εξέδωσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Καϋμοί στο Γρυπονήσι». Στροφή στην μέχρι τότε πορεία του αποτέλεσε το επόμενο έργο που εξέδωσε (1932) με τίτλο «Το θείο Τραγί» με εμφανείς επιρροές από το γαλλικό σουρεαλισμό. Ακολούθησε ο «Μαριάμπας» που αντιμετωπίστηκε από την κριτική ως αριστούργημα και το 1938 τυπώθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ουλαλούμ». Ένα από τα ποιήματα της συλλογής, το «Σπασμένο Καράβι», έχει μελοποιήσει ο Γιάννης Σπανός. 

Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά
έτσι να 'μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι
Να 'ν' αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω
Να 'ν' η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να 'ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά
να κοιτάνε
Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι
Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να 'μαι
σ' αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι.

Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ένα άλλο σημαντικό μυθιστόρημά του με τίτλο «Το σόλο του Φίγκαρο».

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου δημοσίευσε άρθρα στην εφημερίδα της Χαλκίδας «Εύριπος» και στράφηκε με ενδιαφέρον προς το ελληνικό θέατρο σκιών. Στη γερμανική κατοχή κινδύνευσε να πεθάνει από την πείνα και το 1943 έγινε η πολύκροτη δίκη που κίνησε εναντίον του Αργύρη Βαλσαμά για συκοφαντική δυσφήμηση, καθώς ο τελευταίος είχε ισχυρισθεί πως το θεατρικό έργο του Σκαρίμπα «Η γυναίκα του Καίσαρος» ήταν αποτέλεσμα αντιγραφής από το έργο του Σόμερσετ Μομ «Το βαμμένο πέπλο». Στρατεύτηκε στο ΕΑΜ και το 1945 κυκλοφόρησε τη βραχύβια εφημερίδα «Λευτεριά».

Η ΤΡΑΤΑ

ΓΡΗΓΟΡΑ φτάσαμε λοιπόν ή αργήσαμε; Και ίδια
Πως κάμψαμε της χίμαιρας μαζί το ακρωτήριο;
Δώθες ερχόντας πήραμε καρδιά, ματιές και φρύδια
– περίεργο γιατί καρδιά, γιατί ματιές μυστήριο!

Κι είμαστε δω –ω τι καλά- με τους εγκάρδιους σκύλους
Στητοί μπρος στ’ άνθη που γυρνούν και στους – που φεύγουν τόπους
Σαν να – τι ωραία- βρεθήκαμε με ρούχα και με πίλους
Σαν να – ποιος ξέρει τι χρυσά χορεύουμε με τρόπους…

Χρυσά με τρόπους και μαλλιά …. Οι ράφτες μας (τι νόες
Και μαιτρ – α- χα) μας μπάζουνε στους ραφτικούς των οίκους
-γυμνοί εμείς!… οι μάνες μας, για ιδές τες κει – αθώες –
είναι σαν Δε μας γέννησαν μικρούς κουτούς πιθήκους!

Και –τραλαλά …- τα’ αδέρφια μας: τα φίδια, οι γάτοι, οι σκύλοι-
Στα τέσσερ’ άλλα περπατάν κι άλλα παν’ με τα στήθη
– κι αυτά ματιές, κι αυτά καρδιά ως εμείς … τι ωραία ω φίλοι,
με ουρά ή με πίλο ή με φτερά , γοργά μας πάει η λήθη!…

Και πάμε αντάμα. Τι καλά! Κατόπι έρχονται οι άλλοι
-κι άλλα γατιά, κι άλλα πουλιά!… πλάνα χορεύτρα η φύση,
ή με ουρά ή με φτερά ή πίλο στο κεφάλι,
βιάστηκε να μας φέρει εδώ ή τάχα νάχει αργήσει;

Η συγγραφική και εκδοτική του δραστηριότητα συνεχίστηκε ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του με ποιήματα, μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και ιστορικές μελέτες από τις οποίες ξεχωρίζει το τρίτομο «Το ’21 και αλήθεια» (1971-1975). Τιμήθηκε από την Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών (1964) και το Δήμο Χαλκιδέων (1978), καθώς και με το Α Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για την αντιπολεμική νουβέλα «Φυγή προς τα Εμπρός», που εξέδωσε το 1975 και βασίζεται στα βιώματά του από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ήταν από τους  σημαντικούς εκπροσώπους του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα γιατί, τόσο το εικονοκλαστικό του ύφος, όσο και ή ιδιόρρυθμη γλώσσα πού χρησιμοποίησε στα έργα του, προκάλεσε αίσθηση την εποχή εκείνη. Αρκετά ποιήματά του μελοποιήθηκαν πριν το θάνατό του, αλλά και μετά. 

Ο Γιάννης Σκαρίμπας πέθανε στην Χαλκίδα στις 21 Ιανουαρίου 1984 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη.

 

 

ΣΑΤΙΡΑ ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ         Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου                Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών   Θεωρούσα και συνεχίζω να θεωρώ, πως οι χαρακτηριζόμενοι  ως  πνευματικοί άνθρωποι,  διαθέτουν ελεύθερο, δημοκρατικό πνεύμα και  ισχυρή ικανότητα κριτικής. Δεν μπορούσα  να διανοηθώ ότι θα  υπήρχαν πνευματικοί άνθρωποι , που απορρίπτουν  τη σάτιρα, το χιούμορ και  την  καυστική ακόμη   ειρωνεία , από  τον πολιτικό  τους  λεξιλόγιο. Δεν θα μπορούσα να υποπτευθώ καν,  πως θα ένοιωθαν αποστροφή σε μια λέξη καθημερινής χρήσης που ευτυχώς η  ατυχώς είναι  κοινωνικά  φορτισμένη ,και  βεβαρημένη  από τη βιωτή θιασωτών της. Μ’ αυτή τη λέξη  θέλησα  να καταγράψω μια πραγματικότητα όπως αυτή μας υποχρέωσε να ασχοληθούμε όχι ακριβώς με τη λέξη καθ’ εαυτή, αλλά με τη συμπεριφορά αυτών που θέλουν συνειδητά να την υπηρετούν. Ο καθένας μας έχει τις απόψεις του σε βασικά ζητήματα της ζωής και σε καμιά περίπτωση , δεν επιθυμεί να υπεισέλθει στα ενδότερα του ιδιωτικού βίου του  άλλου. Όμως κανένας, δεν έχει το δικαίωμα να αδιαφορεί  η και να προσβάλει την δημόσια εικόνα και την αισθητική της κοινής μας ζωής, όπως αυτή καθημερινά εξελίσσεται και πραγματώνεται. Είναι απλοϊκή η  σκέψη να επαναλάβει κανείς,  πως εκεί που τελειώνει η δική μου ελευθερία αρχίζει,  η ελευθερία του πλησίον μου. Δεν μπορείς να βιώνεις ειρηνικά την ελευθερία σου και ο απέναντι να σε υποχρεώνει να υποφέρεις την ελευθεριότητά του. Δυστυχώς στις μέρες μας πολλοί ομιλούν για νόμους που θέλουν να ρυθμίσουν τις σχέσεις μειοψηφιών και αφήνουν ανεξέλεγκτα να υποφέρουν οι πλειοψηφίες  είτε με  την ανυπαρξία νόμων είτε με νόμους που έχουν κάποιοι άλλοι ατιμωρητί ατονήσει η και  στην πράξη καταργήσει. Δεν έχω   την  αξίωση να υιοθετήσουν όλοι τις απόψεις μου. Προσωπικά όμως, είμαι θιασώτης  της τακτικής να μην ανέχομαι τη καταδυνάστευση κανενός και όταν αυτή η ελευθερία ζωής  περιορίζεται και  φαλκιδεύεται.  Αποτελεί φυσιολογική μου αντίδραση να χρησιμοποιώ όλα εκείνα τα όπλα που μου παρέχει η παιδεία  και το ήθος μου. Μεταξύ αυτών των όπλων αντίδρασης είναι και η σάτιρα, το χιούμορ, η καυστική ειρωνεία και  κριτική, που σκοπό έχουν  να επαναφέρουν κάποιον, στην τάξη. Αυτού του  είδους την   κριτική  θεωρώ απαραίτητη  και αναγκαία, όταν  μάλιστα  απευθύνεται σε πολιτικά πρόσωπα ή  σε πολιτικές πράξεις που έρχονται κόντρα στη φιλοσοφία της ζωής, στην κοινή από αιώνες παραδοχή των ηθών  αξιών  και των εθίμων μας.           Δέχθηκα απαρέσκεια και δυσμενή  σχόλια για άρθρα μου που  είδαν το φως της δημοσιότητας και για κείμενά μου που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο. Θεωρώ και συνεχίζω να θεωρώ τη σάτιρα ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των πνευματικών ανθρώπων προκειμένου μέσα απ’ αυτή να επιχειρείται ο εμπαιγμός, προσώπων και καταστάσεων που   αξίζει να αντιμετωπιστούν έτσι, με σκοπό  τη βελτίωση συμπεριφορών, προσώπων ,  καταστάσεων και πολιτικών. Μέσα από τη λεπτή ίσως κι’ ακόμη τη σκληρή ειρωνεία και την υπερβολή, είναι δυνατό πολλές φορές να επιτευχθεί το ποθούμενο. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία, θεωρείται από πολλούς πως αναπτύχθηκε στην υγιέστερη μορφή της, λόγω της κοινωνικής σάτιρας της θεατρικής κωμωδίας και της αυστηρής κριτικής που ασκούσε ο   μεγάλος  σατιρικός δραματουργός -ποιητής Αριστοφάνης σε μια εποχή ειρήνης και άνθησης της Αθήνας, κατά την οποία κυριαρχούσε η προσωπικότητα του Περικλή.  Ένας νεώτερος σατιρικός ποιητής υπήρξε και ο Ανδρέας Λασκαράτος ,ένας  από τη φύση του, με σπινθηροβόλο πνεύμα, άνθρωπος, ιδιαίτερα ανήσυχος, έξυπνος και ετοιμόλογος. Υπήρξε έντονα σατιρικός και αμετακίνητος στις απόψεις του, παραδίδοντας έργα που έρχονται σε σύγκρουση με τις αντιλήψεις της εποχής του. Το γεγονός ότι δε δίσταζε να εκφράζει ελεύθερα και ανεπηρέαστα τις απόψεις του στηλιτεύοντας την υποκρισία, αποτέλεσε την κύρια αιτία για τη φυλάκιση, τους διωγμούς και τους αφορισμούς που υπέστη κυρίως από την εκκλησία αλλά και από τους διάφορους θιγόμενους της εποχής του. Ένας ακόμη  τρίτος  υπήρξε ο Σουρής με πλούτο γνώσεων με συνέπεια  κι  εξαίρετος δημοσιογράφος της έμμετρης σάτιρας των γεγονότων της εποχής, Έγραψε και αρκετές έμμετρες κωμωδίες, οι οποίες καυτηρίαζαν τα κακώς κείμενα της εποχής. Το έργο του χαρακτηριζόταν από την ποιητική του γονιμότητα και την πληθώρα των στίχων του. Έγραφε πάντα καλοπροαίρετα σχολιάζοντας το λαό, τους άρχοντες, τους Βασιλείς, χωρίς ωστόσο να βρίζει. Συχνά μάλιστα αυτοσαρκαζόταν. Τι θα πούμε λοιπόν γ’ αυτούς τους πνευματικούς ανθρώπους που σατίριζαν στην εποχή τους πρόσωπα και πράγματα και χρησιμοποιούσαν λέξεις του λαού φορτισμένες και  κοινωνικά βεβαρημένες  που  το άκουσμα τους δεν ήταν και τόσο ευχάριστο;

 

ΔΑΚΡΥΣΑ Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

 

                                       ΔΑΚΡΥΣΑ

                                                      Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής μου

δε δάκρυσα ποτέ.

Είχε σκληρύνει πολύ  η καρδιά μου.

Πολλές φορές, ήθελα να κλάψω

 μα δεν το μπορούσα.

Είχε γίνει ένα «μπετόν αρμέ» η  ψυχή μου.

Πολλές φορές αποζητούσα το δάκρυ,

δάκρυ χαράς,

δάκρυ πίκρας,

δάκρυ πόνου,

δάκρυ λύπης,

δάκρυ συμπόνιας,

δάκρυ αγωνίας…

Κι όμως δεν έλεγε να κατέβει από τα μάτια μου

λες και είχαν στεγνώσει οι δακρυγόνοι μου.

Πολλές φορές   αναζητούσα το κλάμα μου

σα λύτρωση των χρόνων που πέρασαν

και μαζί αυτούς πέρασαν κι έφυγαν

αγαπημένοι μου,

κι όμως δεν εννοούσαν να τρέξουν

τα δάκρυά μου…

Ζητούσα να βρω διεξόδους  κι αυτές

δεν εννοούσαν να μου δοθούν

τόσο δύσκολες, έγιναν τελευταία.

Έλεγα πάντα πως η λύπη είναι ταίρι της χαράς

Έτρεχα να τη συναντήσω μήπως και  συγκινηθώ…

Κι όμως κάθε φορά που κοντοζύγωνε

έφευγε  άπραγη, η αφιλότιμη.

Τόσο έλεγα σκλήρυνε  ο ψυχή μου

κι αναζητούσα διεξόδους, στη χαρά

της γνώσης ,της ξεκούρασης, της αναπόλησης…

Κι όμως η χαρά είχε κόψει μόνη της

τα φτερά της.

Εγώ ο τόσο ευαίσθητος, ο τόσο αισθηματίας

αναζητούσα το δάκρυ,

το εκλιπαρούσα κυριολεκτικά,

έτσι για να λυτρώσω και να λυτρωθώ…

Έγιναν τόσο πολλά τα τελευταία χρόνια

Έφυγαν τόσοι  πολλοί για μακρινά η και κοντινά ταξίδια

τα μαντήλια μας έμειναν στεγνά

για να φτερουγίζουν στο άνεμο…

Κι όμως σήμερα ξαναβρήκα το δάκρυ μου.

Ένα δάκρυ χαράς αυτή τη φορά…

Ήρθε και φώλιασε στην καρδιά μου

και κατέβηκε καυτό στα μάτια μου.

Αλήθεια!  δεν το πίστευα μέχρι

που είδα ποτισμένο το μαντήλι μου με δάκρυα…

Κι ήταν δάκρυα χαράς…

Ήταν μια μέρα που την περίμενα χρόνια!...

Ήταν πόθος ζωής.

Όταν θα έφευγα ,  ήθελα να είναι όλοι ,

μα   όλοι παρόντες!

Αυτή η απαίτηση ήταν μια μεγάλη αδυναμία

μιας αδύναμης αγκαλιάς,

που ήθελε πάντα να χωράει, τα πάντα μέσα της…

Εκείνο το μεσημέρι δεν κοιμήθηκα ως συνήθως,

Κι έτσι ότι είδα δεν ήταν όνειρο!...

Ήταν μια αλήθεια. Μια ευχάριστη, όμορφη αλήθεια!...

Που μου έφερε τα δάκρυα που περίμενα χρόνια!...

 

ΣΤΑΘΗΣ ΔΑΓΛΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΟΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ ΠΝΕΎΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

 

                                 ΣΤΑΘΗΣ ΔΑΓΛΑΡΗΣ

ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ 

 ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΟΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ ΠΝΕΎΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

 

Ένας ξεχωριστός άνθρωπος του πνεύματος, μαχητής της ζωής με πλούσια λογοτεχνική, αυτοδιοικητική και δικηγορική δράση, ο αγαπητός σε όλους Στάθης Δάγλαρης δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας.
Έφυγε από τη ζωή αντιπροχθές στην Αθήνα, όπου ζούσε τα τελευταία 5 περίπου χρόνια, λόγω των προβλημάτων υγείας, που αντιμετώπιζε αυτά τα χρόνια.
Η κηδεία του έγινε την Τρίτη 19 Μαΐου 2020, στις 6 το απόγευμα, στον γενέθλιο τόπο του στην Κρέστενα, από τον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου. Της νεκρώσιμης ακολουθίας προέστη ο ιερέας π. Χρήστος Κουσκουρής, ενώ ένας από τους ψάλτες ήταν ο ιερέας π. Χριστόφιλος  Γεωργακόπουλος.
Επικήδειους ξεφώνησαν ο Γραμματέας του Συνδέσμου Οπλιτών Ηλείας Καθηγητής Φιλόλογος κ. Γεώργιος Κουρκούτας και ο πρώην Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηλείας κ. Βασίλειος Τσαμπούκας, εκ μέρους του Δ.Σ. του εν λόγω Συλλόγου.
Στην εξόδιο ακολουθία παρέστησαν επίσης ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηλείας κ. Δημήτρης Δημητρουλόπουλος, ενώ Ψηφίσματα για την απώλεια του Στάθη Δάγλαρη εξέδωσαν το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ανδρίτσαινας Κρεστένων και το Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Ηλείας, τόσο για την Αυτοδιοικητική, όσο και Επιστημονική προσφορά του στον τόπο.
Επίσης παρέστη και η κα Φωτεινή Αθανασοπούλου, κόρη του αείμνηστου Δήμαρχου Κρεστένων και διαπρεπούς Ιατρού Πάνου Αθανασόπουλου.
Ο αείμνηστος Στάθης Δάγλαρης ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα στον λογοτεχνικό και συγγραφικό τομέα από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια, με πίστη και αγάπη επίσης για την περιοχή του.
Ως φοιτητής εξέδιδε την εφημερίδα "Ολυμπιακός Αγών" αναπτύσσοντας παράλληλα και δημοσιογραφική δράση. Την τύπωνε στα τυπογραφεία της εφημερίδας "Η ΑΥΓΗ" Πύργου, όπου και συνδέθηκε με στενή φιλία και συνεργασία με τον Διευθυντή αυτής Δημοσιογράφο Αύγουστο Καπογιάννη και αργότερα με τους Αντρέα και Πάνο Καπογιάννη.
Για 60 σχεδόν χρόνια υπήρξε εκ των διακεκριμένων μεταξύ άλλων συνεργατών της Εφημερίδας μας, μέσα από τις λογοτεχνικές και φιλολογικές σελίδες αυτής, με πληθώρα παρουσιάσεων μεγάλων πνευματικών μορφών πανελλαδικής και τοπικής εμβέλειας.
Επίσης συνεργάστηκε με όλες τις τοπικές μας εφημερίδες, ενώ εργασίες του δημοσιεύθηκαν σε Αθηναϊκές και Επαρχιακές εφημερίδες, καθώς και σε έγκριτα λογοτεχνικά περιοδικά.
Ο Στάθης Δάγλαρης γεννήθηκε το 1933 στην Κρέστενα Ολυμπίας από γονείς αγρότες. Σπούδασε τη Νομική Επιστήμη και άσκησε Δικηγορία στο Πρωτοδικείο Ηλείας. Διετέλεσε τακτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος, του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων και της Ενώσεως Συντακτών Ελληνικού Τύπου.
Εξέδωσε ποιητικές συλλογές, συνέγραψε δοκίμια και μονογραφίες, καθώς και εμπεριστατωμένες μελέτες για τον Κωστή Παλαμά, τον Κώστα Βάρναλη, τον Λορέντζο Μαβίλη, τον Λάμπρο Πορφύρα, τον Αχιλλέα Παράσχο, τον Νικηφόρο Βρεττάκο, τον Τάκη Δόξα, την Έφη Αιλιανού, την Φανή Παπαγεωργίου, την Καλλιόπη Καφετζή κ.ά.
Ως μαθητής του Γυμνασίου έγραψε το χρονικό "Η Μάχη της Κρέστενας” κι επίσης έκανε τα πρώτα του βήματα στην Ποίηση.
Αργότερα συνέγραψε το ιστορικό αφήγημα "Η Δίκη του Κολοκοτρώνη", τα δοκίμια "Ο Πνευματικός Μοριάς", "Η Πνευματική Ηλεία", στη συνέχεια εξέδωσε την Ανθολογία "Ελληνίδες Ποιήτριες για την Μάνα", την "Ποιητική Ανθολογία Πολιτικών" κ.ά.
Μια άλλη επίσης σημαντική εργασία του ήταν το απάνθισμα κειμένων με τον τίτλο  "Για την Ηλεία - Για τους Ηλείους", καθώς και διάφορες πρoσωπογραφίες κ.ά.
Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ως Έφεδρος Αξιωματικός στην Τρίπολη παρουσίαζε από τον τότε Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων Πελοποννήσου, διάφορες λογοτεχνικές και φιλολογικές εκπομπές.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Ιταλικά, ενώ άλλα έχουν περιληφθεί σε διάφορες ανθολογίες. Εκτός τούτων, ο Στάθης Δάγλαρης είχε δώσει πολλές λογοτεχνικές διαλέξεις.
Για το σύνολο του πνευματικού του έργου είχε αποσπάσει εγκωμιαστικά σχόλια και κριτικές από διακεκριμένες προσωπικότητες του Ελλαδικού χώρου.
Τέλος υπηρέτησε με πάθος και αγάπη την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπου για μια 20ετία εκλεγόταν Δημοτικός Σύμβουλος Κρεστένων και είχε διατελέσει επίσης για μια 4ετία Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Από τις τελευταίες δημόσιες αναγνωρίσεις ήταν το 2014, όταν βραβεύτηκε με τιμητική πλακέτα, σε ειδική εκδήλωση από τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Ηλείας, για το σύνολο του λογοτεχνικού του έργου. Στην ίδια εκείνη εκδήλωση είχαν επίσης τιμηθεί ο Δικηγόρος - Λογοτέχνης Νίκος Φραγκογιαννόπουλος και η εφημερίδα "ΑΥΓΗ" Πύργου.
Η  "ΑΥΓΗ"  Πύργου Ηλείας, που τόσο την αγάπησε κι εμείς προσωπικά τον αποχαιρετούμε με ιδιαίτερη αγάπη, στο μεγάλο του ταξίδι προς την αιωνιότητα και τους ατέλειωτους ανθόκηπους του Πνεύματος και του Φωτός.
Συλλυπούμαστε θερμά την εκλεκτή σύζυγό του Φανή, που του συμπαραστάθηκε με αυταπάρνηση και στις δύσκολες στιγμές του, καθώς επίσης και την μονάκριβη κόρη του Πέννυ, που ακολουθεί επαξίως τα βήματά του στην Δικηγορία και την Ποίηση. Επίσης την αγαπημένη του αδελφή Μαγδαληνή. Πριν από έξι χρόνια είχε χάσει τον αγαπημένο του αδελφό Χρήστο, επίσης Ποιητή.
Αγαπητέ μας Στάθη θα σε θυμόμαστε πάντα.
Αιώνια η μνήμη σου.

Αντρέας ΑΥΓ. Καπογιάννης - ΑΝΚ